บททั้งหมดของ หนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว: บทที่ 1 - บทที่ 10

เสียงฟ้าคำรามดังก้องไปทั่วบริเวณ แต่ยังมิอาจบดบังเสียงกรีดร้องของผู้คนภายในจวนตระกูลหลิวได้เลย หลิวเจียวหลัน ถูกสาวใช้พามาซ่อนตัวอยู่ภายในหีบใต้ที่นอนของนาง ความกลัวเข้าเกาะกินหัวใจ ไม่รู้ว่าตนเองจะถูกพบตัวเมื่อใดเสียงฝีเท้าตรวจค้นภายในเรือนพักดังใกล้เข้ามา นางปิดปากปิดจมูกเอาไว้แน่นด้วยกลัวว่าเสียงลมหายใจจะดังจนคนที่อยู่ด้านนอกจะได้ยิน“ข้าหาจนทั่วแล้วแต่ในเรือนไม่มีผู้ใด หรือนางจะรู้ตัวล่วงหน้าหนีออกจากจวนไปก่อน”“ไม่มีทาง เรื่องในคืนนี้ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ค้นหาจนกว่าจะเจอองค์ชายสามต้องการชีวิตคนตระกูลหลิวทั้งหมด อยู่ต้องเห็นคนตายต้องเห็นร่าง”หลิวเจียวหลินตัวสั่นสะท้านไปทั้งตัว เคราะห์ร้ายที่เกิดขึ้นกับคนตระกูลหลิวทั้งหมดมาจากฝีมือของ เยี่ยนฉางเลี่ยง ที่เพิ่งกลับคืนสู่วังหลวงเมื่อสองเดือนก่อน นางทั้งแค้นใจและเสียใจที่เยี่ยนฉางเลี่ยงลงมือกำจัดคนตระกูลหลิวทั้งตระกูล ทั้งที่ก่อนหน้าเขาถูกช่วยเหลือโดนผู้เฒ่าตระกูลหลิวให้หลบซ่อนอยู่ภายใต้แซ่หลิว ปิดบังตัวตนจนรอดชีวิตมาได้ย้อนไปเมื่อยี่สิบปีก่อน ผู้เฒ่าหลิวในตอนนั้นยังเป็นเพียงรองผู้ตรวจการ ได้พาเด็กชายวัยสี่หนาวกลับมาที่จวนโดยบอกกล่าวฮู

หลิวเจียวหลันถูกกระชากตัวแยกออกมาจากท่านย่าและมารดาของนาง ดวงตาหงส์ของนางจ้องมองไปทางเยี่ยนฉางเลี่ยงอย่างไม่ยินยอม “เยี่ยนฉางเลี่ยง!!!” เสียงตะโกนของนางทำให้องครักษ์ชักดาบออกมาหมายจะฟันคอให้ขาด เพราะนางกล้าเอ่ยนามของเขาออกมาตรงๆ แต่เยี่ยนฉางเลี่ยงยกมือขึ้นให้เขาหยุดมือเสียก่อน“มีสิ่งใดจะพูดก่อนตายก็พูดเถิด” เขามองนางอย่างเย็นชา“ท่านรู้อยู่แก่ใจทั้งหมดว่าเรื่องจริงเป็นเช่นใด ต่อให้คนทั้งตระกูลหลิวเคยทำไม่ดีต่อท่าน แต่ไม่ใช่กับท่านปู่ของข้า การกระทำของท่านกับฝ่าบาทในคืนนี้เพียงแค่ต้องการชีวิตของคนตระกูลหลิวเป็นเครื่องมือทำลายไทเฮาก็เท่านั้น ต่อให้พวกข้าเคยทำไม่ดีเช่นใด ความผิดก็คงไม่ร้ายแรงถึงขั้นเอาชีวิตกระมัง” นางไม่กลัวความตายอีกแล้วในเมื่ออย่างไรก็หนีไม่พ้น ขอพูดสิ่งที่อยู่ในใจจะดีกว่า ฟ้ายังคงร้องคำรามพร้อมกับสายฝนที่ตกลงมาอย่างกระหน่ำดาบในมือของเยี่ยนฉางเลี่ยงพาดอยู่ที่ลำคอขาวของนางเพื่อข่มขู่ เขาขยับคมดาบเข้าไปใกล้จนเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย หลิวเจียวหลันเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว นางยึดจับข้อมือของเขาเอาไว้แน่นก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้เยี่ยนฉางเลี่ยง“ข้ายืนยันคำเดิม ตระกูลหล

หลิวยู่อวี้ตกใจไม่น้อยที่รู้ว่าตนเองจะไม่ได้อยู่ข้างกายของมารดาตนอีกแล้ว นางเงยหน้ามองหวงเหลียนอย่างไม่ยินยอม “เหตุใดข้าถึงอยู่ข้างกายอนุฟู่ไม่ได้เจ้าคะ ในเมื่อนางเป็นท่านแม่ของข้า”“จะ เจ้า หากท่านย่ามาได้ยินเข้าเจ้าได้ถูกลงโทษแน่ ตัวข้าที่เป็นมารดาก็คงไม่ต่างกัน”หลิวเจียวหลันได้รับสารจากสาวใช้แล้วว่าฮูหยินผู้เฒ่าหลิวกับอนุฟู่กำลังมาที่เรือน นางจึงไม่เข้าไปขวางหรือช่วยมารดาสั่งสอนหลิวยู่อวี้ ได้แต่ยืนมองนางนิ่งๆ“ท่านย่ารักเพียงพี่หญิงใหญ่ ข้าไปที่เรือนของนาง นางก็ไม่สนใจข้าแล้วจะให้ข้าไปเพื่ออันใด”“ดี!!! ในเมื่อเจ้าไม่อยากไปที่เรือนของข้า ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องไป พาคุณหนูรองไปสำนึกผิดที่หอบรรพชน อยู่คัดคัมภีร์กตัญญูหนึ่งร้อยจบ หากคัดไม่เสร็จมิต้องให้นางออกมา”“ท่านย่า!!! ข้าสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ” หลิวยู่อวี้คลานเข่าเข้ามาเกาะขาฮูหยินผู้เฒ่าอนุฟู่เองก็คุกเข่าขอร้องเช่นกัน “ฮูหยินผู้เฒ่าได้โปรดเมตตาคุณหนูรองด้วยเจ้าค่ะ นางยังเด็กไม่รู้ความบ่าวจะสั่งสอนนางเองเจ้าค่ะ”“เหอะ เจ้าดูการสั่งสอนของเจ้าเป็นเช่นใด นางถึงได้เก่งกาจเช่นนี้ แสร้งล้มป่วยเพื่อจะได้ไม่ต้องไปคารวะเช้ายายแก่เช่นข้า ดีนัก!

ผู้เฒ่าหลิวตกใจไม่น้อย คำพูดของหลานสาวเขาพอจะเดาออกว่านางต้องล่วงรู้สิ่งที่เขาซ่อนเอาไว้แล้วอย่างแน่นอน “จะ เจ้า เจ้าไปรู้สิ่งใดมากันแน่หลันหลัน”“ท่านซ่อนสิ่งใดไว้ ข้าก็รู้เช่นนั้นเจ้าค่ะ ท่านปู่โปรดพิจารณาอีกครั้งด้วยเถิด ตอนนี้ยังพอมีหนทางท่าน...ส่งของที่ไม่ควรถือไว้กลับคืนเจ้าของเถิดเจ้าค่ะ”“เจ้า...” ผู้เฒ่าหลิวพูดไม่ออก เขาจ้องมองหน้าหลานสาวอย่างไม่เชื่อสายตา“ข้ากลัวเจ้าค่ะ กลัวว่าหัวของคนตระกูลหลิวจะไม่มีอยู่บนบ่า ท่านปู่ทำงานให้ฮ่องเต้มากว่าครึ่งชีวิต ท่านคงรู้ดีกว่าข้าว่าอันตรายเพียงใด สิ่งที่ท่านเห็นว่าเป็นประโยชน์ต่อตระกูลหลิว แต่แท้จริงอาจจะไม่ได้เป็นเช่นที่ท่านคิดหวังก็ได้เจ้าค่ะ ท่านปู่ได้โปรดใคร่ครวญอีกครั้งด้วยเจ้าค่ะ” นางมองหลิวตงจิ่วอย่างอ้อนวอน“เจ้ากลับเรือนไปก่อนเถิด” สีหน้าของเขาเหนื่อยล้ายิ่งนัก“เจ้าค่ะ”หลิวเจียวหลันเดินออกจากห้องตำราของท่านปู่มาได้ไม่ไกล นางก็พบเข้ากับเยี่ยนฉางเลี่ยงที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา นางจะเดินเลี่ยงไปทางอื่นก็ไม่ทันเสียแล้ว“จะรีบไปที่ใดเล่า พอท่านปู่ของเจ้าไม่อยู่ก็เลยไม่คิดอยากจะทักทายข้าเช่นนั้นหรือ” เขาอมยิ้มมองนาง“หามิได้เจ้าค่ะ

ผ่านมาได้อีกห้าวัน หลิวยู่อวี้ก็คัดคัมภีร์กตัญญูเสร็จ นางกลับมาสงบเสงี่ยมคอยอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า นวดขารินน้ำชาเอาใจตลอดทั้งวัน“จงจำบทเรียนครั้งนี้เอาไว้ให้ดี การแสดงความกตัญญูต่อผู้อาวุโสในจวนเป็นสิ่งที่พวกเจ้าสมควรกระทำ หากออกเรือนไปแม่สามีของเจ้าจะได้ไม่ตำหนิมาถึงตระกูลหลิวได้”“เจ้าค่ะท่านย่า ข้าสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ” ในแววตาของนางยังคงมีความไม่ยินยอมซ่อนอยู่ แต่ฮูหยินผู้เฒ่าที่กำลังผ่อนคลายอยู่กับการนวดของนางจึงมองไม่เห็น“เรือนหลังใหม่ของเจ้าหากขาดเหลือสิ่งใดก็บอกข้าได้เลย หากไม่กล้าบอกท่านแม่”“ขอบคุณพี่หญิงใหญ่เจ้าค่ะ”“ไม่เป็นอันใด เจ้าเป็นน้องสาวของข้า ท่านย่ามื้อเย็นวันนี้พี่ใหญ่จะกลับมารับมื้อเย็นที่จวนด้วยเจ้าค่ะ”“อาต้วนหยุดหรือพรุ่งนี้”“เจ้าค่ะ สำนักศึกษาหยุดเรียนสองวันเจ้าค่ะ”“เสี่ยวเจินเจ้าไปสั่งห้องครัวให้เตรียมอาหารเย็นเพิ่มให้คุณชายใหญ่สองสามอย่าง” สาวใช้รับคำแล้วรีบเดินออกไปฮูหยินผู้เฒ่าให้สาวใช้พากลับเรือนไปพักผ่อน หลิวเจียวหลันและหลิวยู่อวี้ถูกสั่งให้แยกย้ายกลับเรือนเพื่อเตรียมตัวมารับมื้อเย็นร่วมกัน “ข้าจะเดินไปส่งเจ้าที่เรือน จะได้ช่วยดูด้วยว่าเจ้ายังขาดเ