“แต่ผมดีใจที่ตอนนี้คุณรู้จักปกป้องตัวเอง เพราะผมคงไม่ได้อยู่ปกป้องคุณทุกนาที” เถาเยี่ยนหันกลับมามองชายหนุ่ม ชาติก่อนเธอมองความหวังดีของเขาเป็นการก้าวก่าย แต่ชาตินี้ทุกคำพูดกลับทำให้หัวใจอบอุ่น “ถึงคุณไม่อยู่ ฉันก็จะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายอีกแล้วค่ะ” “เก่งมากครับ” เขาบีบมือเธอเบา ๆ “แต่ถ้าเหนื่อยก็กลับมาหาผมได้ ไม่จำเป็นต้องเก่งอยู่คนเดียวตลอดเวลา” เมื่อกลับถึงบ้าน ป้าหลิวเตรียมอาหารเย็นไว้เต็มโต๊ะ เถาเยี่ยนเพิ่งนั่งลงลู่จิ่งเซิงก็ตักปลาและคีบก้างออกให้จนหมด ก่อนวางลงในถ้วยของเธอ “ฉันทำเองได้ค่ะ” “ผมอยากทำให้” “ถ้าคุณตามใจฉันมากเกินไป เดี๋ยวฉันเคยตัวนะคะ” “ผมก็อยากให้คุณเคยตัวเหมือนกัน” เธอเงยหน้ามองเขา “ถ้าคุณเคยชินกับการมีผม ต่อไปคุณจะได้ไปจากผมได้ยากขึ้น” คำพูดเหมือนล้อเล่น แต่แววตาของเขาจริงจังจนนางเอกใจสั่น หลังอาหารเย็นเถาเยี่ยนกลับขึ้นห้องเพื่ออาบน้ำ ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ลู่จิ่งเซิงยืนอยู่ด้านนอกพร้อมแก้วนม
Última atualização : 2026-11-05
FAZER LOGIN
