All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นแฟนท่านประธาน : Chapter 11 - Chapter 20

“คุณรู้หรือเปล่า แก้วนั้นตั้งใจส่งให้ฉัน” “รู้แล้ว” “ถ้าคุณไม่รับมันแทน คนที่อยู่ในสภาพนี้คงเป็นฉัน” “ผมไม่ได้รู้ว่ามียา” เขาตอบตามตรง “แต่บริกรคนนั้นมองคุณมากเกินไป และผมไม่ต้องการให้คุณรับของจากคนที่มีพิรุธ” คำอธิบายเรียบง่ายกลับทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว ลู่จิ่งเซิงไม่ได้ปกป้องเธอเพื่อแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ และไม่เคยใช้ความช่วยเหลือเหล่านั้นมาบังคับให้เธอตอบแทน ตั้งแต่ชาติที่แล้วจนถึงตอนนี้ เขาเป็นคนเดียวที่ยื่นมือมาหาเธอในเวลาที่ทุกคนกำลังคิดช่วงชิงสิ่งที่เธอมี เสียงโทรศัพท์ของลู่จิ่งเซิงดังขึ้น ข้อความจากเฉินอี้โจวแจ้งว่าจับตัวบริกรได้แล้ว แต่หมอหลี่ติดการจราจรและต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยยี่สิบนาที ชายหนุ่มอ่านจบก็วางโทรศัพท์ลง เขาหลับตาและเอนศีรษะพิงพนักโซฟา ราวกับกำลังใช้กำลังทั้งหมดต่อสู้กับฤทธิ์ยา เถาเยี่ยนหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นมาวางไว้ใกล้มือโดยไม่เข้าไปแตะต้องเขา จากนั้นจึงเดินไปล็อกประตูห้องและโทรสั่งให้เจ้าหน้าที่หญิงมารอด้านนอกเพื่อความปลอดภัย “ฉันจะไม

เขาไม่ปล่อยให้เธอลังเล หรือปฏิเสธใด ๆ นิ้วเรียวยาวของเขาสอดแทรกเข้าไปในกางเกงในตัวน้อยก่อนปลายนิ้วกรีดกรายสัมผัสกับกุหลาบงามกลางกายสาว เขาสัมผัสเธออย่างหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ หลอกล่อให้เธอหลงใหลในตัวเขามากยิ่งขึ้น มือใหญ่ของลู่จิ่งเซิงจัดการถอดรูดกางเกงในตัวน้อยออกจากเรือนร่างอันงดงามของหญิงสาว ลู่จิ่งเซิงพลิกร่างเล็กให้นอนบนเตียง ก่อนเขาจะคร่อมเธอเอาไว้ ทรวงอกที่ขนาดใหญ่เกินตัวกระเพื่อมไหวตามกายหายใจ ปลายยอดอกสีชมพูทำให้เขาอยากลิ้มลองรสชาติของมันเสียเหลือเกิน ประธานลู่ไม่ปล่อยให้สิ่งที่ตนเองคิดเป็นเพียงภาพจินตนาการ ปากร้อน ๆ ของเขาดูดดื่มยอมทรวงสีหวานทันที ส่วนอีกข้างก็ไม่ว่างเว้นบีบเคล้นความนุ่มของหน้าอกของเธอจนแทบมันจะหลุดติดมือ “อะ อ่า.... ประธานลู่...” เสียงกระซิบแหบพร่าของเถาเยี่ยน ความปรารถนาในร่างกายลุกฮือขึ้นจนร่างกายแทบทนไม่ไหวอยู่แล้ว สะโพกเคลื่อนไหวตามการชักนำของเขา หน้าอกคู่งามถูกเขาครอบครองอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกซาบซ่านทั่วร่างกายทำให้เธอหลงละเมอ “เรียกชื่อผมอีก...” เขาเงยหน้าขึ้นยก

เถาเยี่ยนนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ ชื่อของเถาซินหรูผุดขึ้นในความคิดทันที เธอเห็นท่าทีผิดปกติของน้องสาวตั้งแต่บริกรนำแก้วเข้ามา และยังจำได้ว่าเถาซินหรูรีบหลบสายตาในตอนที่ลู่จิ่งเซิงหยิบเครื่องดื่มไป คนที่ต้องการทำลายชื่อเสียงของเธอและสามารถเข้าใกล้งานเลี้ยงได้โดยไม่มีใครสงสัย มีอยู่ไม่กี่คน “คุณคิดว่าเป็นใคร” ลู่จิ่งเซิงถามเมื่อเห็นเธอเงียบไป “เถาซินหรูค่ะ” ชายหนุ่มไม่ได้แสดงความประหลาดใจ “มีเหตุผลอะไรไหมที่น้องสาวคุณดูรักคุณเสียขนาดนี้” “เธอไม่พอใจที่ฉันเลิกกับหานจวิ้นเหา ตั้งแต่วันนั้นหานจวิ้นเหาตามง้อฉันไม่พัก” เถาเยี่ยนไม่อาจบอกได้ว่าน้องสาวลอบคบกับอดีตคู่หมั้นของเธอมานานแล้ว “เธอคงหึงหานจวิ้นเหา เถาซินหรูไม่ชอบฉันอยู่แล้ว” “เดี๋ยวผมตามสืบเรื่องนี้เอง ผมไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรคุณอีก” ลู่จิ่งเซิงไม่ยอมเด็ดขาด ต่อไปนี้ใครทำร้ายเธอข้ามศพเขาไปก่อน “อย่าเพิ่งให้เธอรู้ว่าเราสงสัยเธอ” ลู่จิ่งเซิงขมวดคิ้ว “ทำไมล่ะ” “ถ้าเธอเป็นคนทำจ

“พี่เถาเยี่ยน” เธอรีบเดินเข้ามาหาเถาเยี่ยน “ฉันเพิ่งรู้เรื่องเมื่อคืน พี่เป็นอย่างไรบ้างคะ” เถาเยี่ยนมองการแสดงตรงหน้าอย่างเย็นชา ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ฉันไม่ได้ดื่มแก้วนั้น” “แล้วท่านประธานลู่...” เถาซินหรูหลุดปากถาม ก่อนรีบหยุดคำพูดเมื่อเห็นสายตาของทุกคนมองมา เถาเยี่ยนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าใครเป็นคนดื่ม เธอรู้ได้ยังไง”สีหน้าของเถาซินหรูเปลี่ยนไปเล็กน้อย “พนักงานในงานพูดกันค่ะ ฉันได้ยินมาว่าท่านประธานลู่ไม่สบายและออกจากงานพร้อมพี่ ฉันก็เลยเดาเอา” “เดาได้ถูกเสียด้วย” “เยี่ยนเยี่ยน อย่ากล่าวหาน้องโดยไม่มีหลักฐาน” เถาหมิงซานพูดแทรก “ซินหรูยืนยันว่าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ และเมื่อคืนซินหรูอยู่กับฉันเกือบตลอดงาน” เถาเยี่ยนหันไปมองพ่อ ทุกครั้งในอดีตและตอนนี้ไม่ว่าเถาซินหรูจะทำอะไรเธอ พ่อมักเข้าข้างเถาซินหรู สายตาของพ่อไม่เคยมองเธอเป็นลูกเลยหรือไง ครอบครัวเธอไม่ควรอยู่จริง ๆ “คุณพ่อแน่ใจเหรอคะว่าอยู่กั

“คุณกำลังออกคำสั่งกับฉันเหรอ” “ผมกำลังปกป้องแฟนอยู่ต่างหาก” เขาแก้ เขาไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด ถึงมันอาจดูเผด็จการและเห็นแก่ตัวไปหน่อย เขาก็ยอม ขอเธอปลอดภัยก็พอ อีกเรื่องเขาใช้คำว่าแฟนได้คล่องปากเหลือเกิน ต่างจากเธอที่เพียงได้ยินก็หัวใจเต้นผิดจังหวะทุกครั้ง “ฉันไม่อยากให้คนตามตลอดเวลา มันอึดอัด” ลู่จิ่งเซิงนิ่งคิดก่อนยอมถอยให้หนึ่งก้าว “ให้คอยอยู่ห่าง ๆ คุณไม่จำเป็นต้องเห็นพวกเขา แต่ห้ามปฏิเสธ” เถาเยี่ยนเห็นความจริงจังในดวงตาของเขาจึงพยักหน้ารับเล็กน้อย อย่างน้อยชายหนุ่มก็ยอมรับฟัง ไม่ได้ควบคุมทุกอย่างตามใจตนเอง รถมาจอดหน้าคฤหาสน์ตระกูลเถาใช้เวลาไม่นาน แม่บ้านรีบออกมาเปิดประตู เมื่อเห็นลู่จิ่งเซิงลงจากรถพร้อมคุณหนูใหญ่ก็ตกใจจนแทบลืมทักทาย “คุณหนูกลับมาแล้วเหรอ ท่านประธานกำลังรออยู่ในห้องรับแขกค่ะ” เถาเยี่ยนรู้ทันทีว่าพ่อคงเตรียมตำหนิเธอเรื่องที่โรงแรมต่อ ส่วนลู่จิ่งเซิงเดินมาอยู่ข้างกายราวกับตั้งใจบอกว่าเธอไม่ได้กลับมาเพียงลำพัง “คุณรออยู่ตรงนี้ก็ได้นะคะ ฉันขึ้นไ