Lahat ng Kabanata ng ย้อนเวลามาเป็นแฟนท่านประธาน : Kabanata 1 - Kabanata 10

เสียงดนตรีหวานซึ้งยังคงบรรเลงอยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงชั้นล่าง แขกเหรื่อหลายร้อยคนกำลังดื่มฉลองให้กับงานแต่งงานยิ่งใหญ่แห่งปีนี้เลยโดยไม่มีใครล่วงรู้ว่าเจ้าสาวของงานกำลังยืนตัวสั่นอยู่หน้าห้องพักหมายเลข 409 เถาเยี่ยนกำโทรศัพท์ในมือแน่น บนหน้าจอปรากฏข้อความสั้น ๆ จากหมายเลขที่ไม่รู้จัก เธออยากรู้ว่าเจ้าบ่าวของเธอหายไปไหน ก็มาที่ห้อง 409 ตอนแรกเธอคิดว่ามันคงเป็นแค่มีคนกลั่นแกล้งเธอเท่านั้น หานจวิ้นเหาคงกำลังรับรองแขกคนสำคัญ หรือจัดการธุระบางอย่างก่อนกลับเข้าไปในงาน เถาเยี่ยนไม่ได้สนใจเขาเท่าไรนักเพราะจิตใจมัวแต่จดจ่ออยู่กับข้อความที่ส่งมา เธออยากรู้มากกว่าว่าลับหลังเธอ เขาแอบทำอะไรกับใคร หรือทั้งหมดเป็นเรื่องกลั่นแกล้งอย่างนั้นเหรอ คนที่แกล้งเธอต้องการอะไร ต้องปั่นหัวเธอแบบนั้นเหรอ คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเธอ ทันทีที่เธอมาถึงเสียงหัวเราะของหญิงสาวซึ่งดังลอดออกมาจากด้านในกลับทำให้หัวใจของเธอเย็นเฉียบ เถาเยี่ยนจำเสียงนั้นได้ดีมันเป็นเสียงของ เถาซินหรู น้องสาวต่างแม่ที่เธอรักและเอ็นดูมาตลอด

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ยังคงดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่ามกลางความเงียบภายในห้องนอน เถาเยี่ยนนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านจนแทบควบคุมไม่ได้ ดวงตาคู่สวยจับจ้องชื่อของหานจวิ้นเหาที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ โดยไม่กล้าแม้แต่จะยื่นมือออกไปสัมผัสมัน ภาพเหตุการณ์ก่อนตายยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนมือของชายที่เธอรักผลักร่างของเธอออกจากระเบียง ขณะที่น้องสาวยืนยิ้มอยู่ข้างกายเขา ความรู้สึกตอนร่างร่วงลงจากชั้นสี่ ความเจ็บปวดเมื่อแผ่นหลังตกกระแทกพื้น รวมถึงกลิ่นคาวเลือดที่ไหลอาบชุดเจ้าสาว ทุกอย่างสมจริงเกินกว่าจะเป็นเพียงความฝัน เถาเยี่ยนรีบยกมือขึ้นลูบศีรษะ ต้นคอ และแผ่นหลังของตนเองอีกครั้ง ผิวกายของเธอเรียบเนียน ไม่มีบาดแผล ไม่มีเลือด และไม่มีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เลย เธอก้มมองฝ่ามือทั้งสองข้าง นิ้วเรียวยังขาวสะอาด เล็บสีชมพูอ่อนถูกตัดสั้นอย่างเรียบร้อย ไม่ใช่เล็บสีขาวที่เธอทำเพื่อเข้าพิธีแต่งงาน นี่ไม่ใช่ความฝัน เธอยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หญิงสาวรีบก้าวลงจากเต

เถาเยี่ยนเดินเข้ามาในอาคารสำนักงานใหญ่ของลู่กรุ๊ป ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในความทรงจำของเธอ ตั้งแต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรงประตู พนักงานต้อนรับไปจนถึงป้ายประชาสัมพันธ์โครงการใหม่ พนักงานสองสามคนทักทายเธอด้วยความคุ้นเคย เถาเยี่ยนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แต่ภายในใจกลับรู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่ในสถานที่จากความฝัน เมื่อชาติที่แล้วเธอลาออกจากที่นี่ชีวิตของเธอก็เริ่มตกอยู่ภายใต้การควบคุมของหานจวิ้นเหา เชื่อเขาทุกอย่าง เขาไม่ต้องการให้เธอมีงานมีรายได้ เขามักบอกด้วยคำหวานภรรยาของเขาไม่จำเป็นต้องทำงานให้เหนื่อย แต่ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมทิ้งอาชีพและคุณค่าของตัวเองเพื่อผู้ชายคนไหนอีก “หัวหน้าเถาคะ ท่านประธานลู่เรียกประชุมโครงการใหม่ตอนสิบโมงค่ะ” ผู้ช่วยสาวเดินเข้ามาแจ้ง “ฝ่ายเลขาส่งข้อความมาว่าให้หัวหน้าเป็นคนนำเสนอแผนการตลาดด้วยตัวเอง” เถาเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะจำเหตุการณ์วันนี้ได้ การประชุมครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบลู่จิ่งเซิงอย่างเป็นทางการ ชาติก่อนเธอนำเสนอแผนด้วยความประหม่า แต่ได้รับคำช

“ฉันตั้งใจบอกเลิกหานจวิ้นเหาอยู่แล้วค่ะ” “ข้อสอง เมื่อมีปัญหาซึ่งอาจกระทบถึงผม คุณต้องบอกความจริง ห้ามตัดสินใจแทนผมว่าควรรู้หรือไม่ควรรู้” “ตกลงค่ะ” “ข้อสาม” เขาหยุดเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มขึ้น “ความสัมพันธ์จะจบเมื่อเราทั้งคู่ยินยอม ไม่ใช่เมื่อคุณเห็นว่าหมดประโยชน์แล้ว” เถาเยี่ยนชะงัก “แต่เมื่อครู่ฉันเสนอเวลาสามเดือน” “ผมไม่ได้ตอบรับเงื่อนไขข้อนั้น” “แล้วคุณต้องการนานเท่าไรคะ” “ยังไม่จำเป็นต้องกำหนดตอนนี้” คำตอบของเขาทำให้เธอไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มคิดอะไรอยู่ ท่าทีของลู่จิ่งเซิงดูเหมือนนักธุรกิจที่กำลังเจรจาสัญญา แต่ประกายบางอย่างในดวงตากลับทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างประหลาด “คุณยังไม่ได้ตอบเลยนะคะว่าคุณตอบตกลง” เธอถาม ลู่จิ่งเซิงไม่ตอบตรง ๆ เขาเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือ “คุณบอกว่าต้องการยุติความสัมพันธ์กับหานจวิ้นเหา คืนนี้มีนัดกับเขาไม่ใช่หรือไง” เถาเยี่ยนแปลกใจที่เขารู้เรื่องนัด แต่เมื่อนึกว่าหาน

“จัดการเรียบร้อยหรือยัง” ประโยคสั้น ๆ นั้นทำให้ทุกคนมองเธอเป็นตาเดียว เถาเยี่ยนสบตาเขา ก่อนพยักหน้า “เรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันบอกเลิกเขาแล้ว” หานจวิ้นเหาหน้าเปลี่ยนสีทันทีทันใด “เยี่ยนเยี่ยน คุณกับท่านประธานลู่รู้จักกันเป็นการส่วนตัวตั้งแต่เมื่อไร” เถาซินหรูก็มองคนทั้งสองด้วยความตกใจปนอิจฉา เธอคงไม่เคยคิดว่าพี่สาวซึ่งกำลังถูกหานจวิ้นเหาควบคุม จะสามารถเข้าใกล้ผู้ชายที่มีอำนาจเหนือกว่าเขาได้ สายตาของลู่จิ่งเซิ่งมองไปยังแหวนบนโต๊ะ ก่อนหยิบมันขึ้นมาแล้ววางลงตรงหน้าหานจวิ้นเหาอย่างไม่ใส่ใจ “ในเมื่อเธอพูดชัดเจนแล้ว คุณหานก็ควรเคารพการตัดสินใจของเธอ” “นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับคู่หมั้น ท่านประธานลู่คงไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่ง” หานจวิ้นเหาพูดลอดไรฟัน “อดีตคู่หมั้นค่ะ” เถาเยี่ยนแก้คำ คำพูดของเธอทำให้ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอาย โดยเฉพาะเมื่อแขกโต๊ะใกล้เคียงเริ่มหันมาสนใจ หานจวิ้นเหาจ้องลู่จิ่งเซิง “ต่อให้เราเลิกกัน คุณก็ยังเป็นแค่เจ