All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นแฟนท่านประธาน : Chapter 21 - Chapter 30

“คุณเหมือนท่านมาก” เถาเยี่ยนมองรูปถ่ายแล้วแววตาอ่อนลง “หลายคนบอกแบบนั้นค่ะ แม่เคยสัญญาว่าจะสอนงานในเถากรุ๊ปให้ฉัน แต่ท่านจากไปก่อน หลังจากนั้นคุณพ่อก็ไม่ยอมให้ฉันเข้าไปทำงานที่บริษัท” “เพราะเขาไม่ต้องการให้คุณรู้ว่าบริษัทกำลังเกิดอะไรขึ้น” หญิงสาวพยักหน้า “ฉันเพิ่งเข้าใจหลังจากทุกอย่างสายไปแล้ว” “ครั้งนี้ยังไม่สาย” คำพูดเพียงไม่กี่คำกลับทำให้หัวใจของเธออบอุ่น ลู่จิ่งเซิงไม่ได้ปลอบด้วยคำหวาน แต่เขาทำให้เธอรู้สึกว่าตนยังสามารถเริ่มต้นใหม่ได้จริง ๆ ชายหนุ่มกดโทรศัพท์เรียกคนขับกับผู้ติดตามขึ้นมาช่วยยกกระเป๋า แต่กระเป๋าเอกสารและกรอบรูปของแม่ เขากลับถือเอาไว้เองโดยไม่ยอมให้ใครแตะต้อง ขณะกำลังเดินลงบันได หานจวิ้นเหาก็ยืนขวางอยู่ด้านล่าง “เยี่ยนเยี่ยน ผมขอคุยกับคุณตามลำพังได้ไหม” “ไม่มีอะไรต้องคุยแล้วหานจวิ้นเหา ต่อไปนี้เราไม่จำเป็นต้องเจอกันด้วยซ้ำ” “เรื่องบัญชีของเถากรุ๊ปใช่ไหม ใครพูดอะไรกับคุณ” เขาเหลือบมองลู่จิ่งเซิงอย่างไม่เป็นมิตร

“ถ้าอยากรู้ คืนนี้ก็มาถามผมที่ห้อง” คำพูดของลู่จิ่งเซิงยังวนเวียนอยู่ในหัวของเถาเยี่ยน แม้คนที่พูดจะเดินหายออกจากห้องไปนานแล้วก็ตาม หญิงสาวยืนมองเอกสารบนโต๊ะทำงานอีกครั้ง ทั้งบัตรพนักงานใบเก่าของเธอ ภาพถ่ายที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกถ่ายเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไร ทุกอย่างยืนยันว่าลู่จิ่งเซิงรู้จักเธอมานานกว่าที่เธอเคยคิด แต่รู้จักตั้งแต่เมื่อไร และเพราะอะไรถึงคอยช่วยเหลือเธออยู่เสมอ เขากลับไม่ยอมตอบตรง ๆ ผู้ชายคนนี้ช่างเก็บความลับเก่งเสียจริง เถาเยี่ยนเก็บของทุกอย่างกลับเข้าที่เดิม ก่อนเดินออกจากห้องทำงานของเขา เธอตั้งใจจะกลับห้องของตัวเอง ทว่าเมื่อเดินผ่านประตูห้องนอนใหญ่ ฝีเท้ากลับชะงักลงอย่างห้ามไม่ได้ ประตูห้องของลู่จิ่งเซิงเปิดแง้มอยู่ แสงไฟสีส้มอ่อนลอดออกมาจากด้านใน ราวกับเจ้าของห้องจงใจเปิดเอาไว้รอใครบางคน “คิดจะใช้วิธียั่วให้ฉันเข้าไปถามหรือไง” เธอบ่นเบา ๆ ทันใดนั้นเสียงทุ้มก็ดังมาจากในห้อง “ผมได้ยินนะครับ” เถาเยี่ยนสะดุ้ง รีบหมุนตัวเดินกลับห้องตัวเองโดยไม่คิดจะตอบโต้ เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ของ

“ฉันดูเป็นคนชอบใช้กำลังขนาดนั้นเลยหรือไง” “ถ้าคุณอยากตบจริง ๆ บอกผมก่อน ผมจะให้คนเตรียมน้ำแข็งประคบมือไว้ให้” หญิงสาวหลุดหัวเราะ ก่อนผลักแขนเขาเบา ๆ “ไปทำงานได้แล้วค่ะ” เมื่อมาถึงแผนกการตลาด หลินเสี่ยวถงก็รีบวิ่งเข้ามาหา “หัวหน้าเถา คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ” “ฉันสบายดี” “มีคนส่งข่าวเข้ากลุ่มบริษัทตั้งแต่ตีห้า แล้วก็ส่งอีเมลร้องเรียนถึงฝ่ายบุคคลด้วยค่ะ เขาบอกว่าคุณมีความสัมพันธ์กับผู้บริหารและได้รับตำแหน่งอย่างไม่เป็นธรรม” หลินเสี่ยวถงรีบรายงาน เถาเยี่ยนรับโทรศัพท์ของอีกฝ่ายมาดู บัญชีที่ส่งข่าวเข้ากลุ่มเป็นบัญชีที่เพิ่งสร้างใหม่ แต่รายชื่อผู้รับอีเมลถูกเลือกอย่างจงใจ ทั้งฝ่ายบุคคล ฝ่ายตรวจสอบ และกรรมการของบริษัทในเครือ คนลงมือไม่ได้ต้องการแค่ทำให้เธอเสียชื่อ แต่ต้องการให้เธอถูกพักงานด้วยอย่างนั้นหรือ “เก็บภาพหน้าจอทั้งหมดไว้ อย่าตอบโต้ และอย่าให้ใครในทีมทะเลาะกับคนอื่นเพราะเรื่องนี้” “แต่พวกเขาพูดถึงหัวหน้าแย่มากเลยนะคะ” “ย

ภายในห้องทำงาน เถาเยี่ยนเพิ่งนั่งลง โทรศัพท์ก็มีข้อความจากบัญชีที่ไม่รู้จักส่งเข้ามา ‘ถ้าไม่อยากให้คลิปเมื่อคืนถูกปล่อย เลิกกับลู่จิ่งเซิงซะ’ ด้านล่างแนบภาพนิ่งจากกล้องวงจรปิดหน้าห้องพักของลู่จิ่งเซิง เป็นภาพที่เธอเดินเข้าไปในห้องของเขาด้วยตัวเอง เวลาบนภาพตรงกับคืนที่จัดงานเลี้ยง เถาเยี่ยนจ้องภาพนั้นนิ่ง คนส่งข้อความไม่ได้มีแค่ภาพถ่ายจากหน้าโรงแรม แต่สามารถเข้าถึงกล้องวงจรปิดภายในชั้นพักของผู้บริหารได้ ถ้าภาพนี้ถูกตัดต่อและปล่อยออกไปพร้อมเรื่องโกหก คนทั่วไปย่อมเชื่อว่าเธอเป็นฝ่ายเข้าไปยั่วยวนลู่จิ่งเซิงจริง ๆ เธอกดบันทึกภาพและส่งต่อให้เฉินอี้ตรวจสอบ ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปเพียงประโยคเดียว ‘ถ้ามีคลิปจริงก็ปล่อยเลย ฉันกำลังรอดูอยู่’ อีกฝ่ายอ่านแล้ว แต่ไม่ตอบ เถาเยี่ยนกำลังคิดว่าจะใช้ข้อความนี้ล่อคนที่อยู่เบื้องหลังออกมายังไง จู่ ๆ เสียงคนในแผนกก็เงียบลงคล้ายโลกกำลังหยุดหมุน กลิ่นหอมเย็นที่คุ้นเคยทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร ลู่จิ่งเซิงยืนอยู่ตรงนั้นต่อหน้าพนักงานทุกค

“ฉันหมายถึง พี่ควรแจ้งตำรวจ ไม่ควรยั่วโมโหคนร้าย” เถาซินหรูแก้ตัวด้วยท่าทางแสนไร้เดียงสาไม่ต่างจากอดีตเลยเลยสักนิด เถาเยี่ยนยิ้มบาง ๆ “ฉันยังไม่ได้บอกเลย ว่าคนที่ปล่อยข่าวให้ฉันทำอะไร แล้วเธอรู้ได้ยังไงหึ เถาซินหรูน้องสาวผู้แสนดี” ใบหน้าของน้องสาวต่างแม่ซีดลง ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง เถาเยี่ยนมองเห็นความหวาดระแวงซ่อนอยู่ใต้ท่าทางอ่อนหวานชัดเจน เถาซินหรูไหวตัวทัน รีบหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา “ฉันคงรบกวนเวลาทำงานของพี่มากเกินไป งั้นฉันกลับก่อนนะคะ” “เดี๋ยวสิ” เถาเยี่ยนเรียกให้เธอหยุด ก่อนหยิบภาพที่พิมพ์ออกมาจากเครื่องปริ้นวางลงในถุงผลไม้ ก่อนนำมันส่งให้เถาซินหรู “เอาภาพนี้กลับไปให้คุณพ่อดูด้วย บอกเขาว่าฉันจะหาคนปล่อยข่าวให้เจอ ถ้าฉันพบว่าเป็นคนในครอบครัว ฉันจะไม่ยอมให้เขาใช้เงินปิดเรื่องนี้เหมือนครั้งที่แล้วแน่” เถาซินหรูกำถุงผลไม้ที่เอามาฝากเถาเยี่ยนแน่น “ฉันไม่เข้าใจว่าพี่กำลังพูดอะไร” “ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร อีกไม่นานเธอคงเข้าใ