บททั้งหมดของ พอใจจะรัก: บทที่ 41 - บทที่ 50

“หนูจะกลับบ้านช้าอะ ถ้าอาวศินเข้าเมืองหนูขอกลับด้วยนะคะ” ไม่ใช่ครั้งแรกที่เชอรี่กลับพร้อมวศินเพราะเขามักแวะเข้าในเมืองบ่อย ๆ โดยเฉพาะวันศุกร์ ซึ่งงานที่ต้องไปทำคือตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายและดูแลคาเฟในเครือของลิตาโกโก้นั่นแหละ ซึ่งมีหลายร้านที่ทางสวนเปิดเองและอีกหลายร้านที่สวนจะส่งผงโกโก้ให้ วศินจึงจำเป็นต้องไปตรวจงานแทบทุกสัปดาห์“อืม ก็ไปเป็นประจำนั่นแหละ วันไหนเราอยากกลับช้าก็โทรหาอา” โคตรแก่...เขาเพิ่งรู้สึกว่าตัวเองแก่เมื่อคุยกับหญิงสาวตรงหน้านี้แหละ“ดีเลย งั้นศุกร์นี้หนูกลับกับอาวศินนะคะ” เพราะถ้าบอกว่ากลับพร้อมอาวศินพ่อของเธอมักไม่ดุ บางวันเธออยากดูหนังกับเพื่อนเลิกสี่ทุ่มกลับพร้อมอาวศินพ่อเธอยังไม่ว่าเลยบทที่ 27 ยังไงเล่าหน่อยพอใจยิ้มกว้างเมื่อเห็นคนที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้า เห็นหน้าบึ้งของรักคุณแล้วพอใจกลับสบายใจอย่างไรก็ไม่รู้ เธอมีเพื่อนเล่นแล้ว เวลาที่ภวัตทำงานเธอจะได้มีเพื่อนเล่นเพื่อนคุยจะได้ไม่กวนคุณแฟน“นึกว่าเจ้จะอยู่อีกหลายวัน ทำไมรีบกลับ” ภวัตรับหน้าที่ขับรถสามล้อไฟฟ้าซึ่งมีที่นั่งสองที่ด้านหลังเขา ได้ยินสองสาวพูดกันชัดเจนคงเพราะรถไฟฟ้าเสียงเงียบอีกอย่างเวลานี้ลมก็

บทที่ 28 มารความรัก ไม่บ่อยนักที่จะได้แฟนหนุ่มหึง เห็นแล้วพอใจรู้สึกพออกพอใจเสียจริง สมน้ำหน้าชอบทำหล่อให้เธอหึงบ่อยนักตอนนี้เป็นไงโดนทำให้หึงบ้างชิ“พี่โชนได้เจอคิมมี่บ้างไหมคะ”“ช่วงนี้ไม่ได้เจอเลยค่ะ น้องพอใจละคะ” ไม่พูดเปล่าเกษตรอำเภอหนุ่มยังนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ว่าง ทั้งที่ไม่มีใครเชิญ ขาข้างหนึ่งของภวัตอยากกระตุกถีบคนหน้าด้านหน้าทนเสียจริง แถมยังคะขากับแฟนเขาด้วย“เจอค่ะ” เธอกับคิมมี่และใบข้าวเพิ่งนัดกินข้าวกันก่อนที่เจ้รักจะชวนเธอไปฮ่องกง“แล้วนี่น้องพอใจจะอยู่ที่นี่นานไหมครับ เผื่อว่าจะได้นัดกินข้าวกัน” คำถามของอีกฝ่ายทำภวัตต้องเลิกคิ้ว มึงชวนเมียกูไปกินข้าวต่อหน้าผัวที่นั่งหัวโด่เนี่ยนะ ไอ้Xคำหยาบคายที่อยู่ในใจเป็นหมื่นล้านคำแต่ไม่สามารถพูดออกมาได้“คุณโชนไปเที่ยวที่สวนผมก็ได้ครับ เรายินดีต้อนรับ”“ใช่ค่ะ พี่โชนรู้จักสวนลิตาโกโก้ไหมคะ”“ลิตาโกโก้เหรอ อ๋อที่อยู่ตรงข้ามสวนคำปันใช่ไหม”“ใช่ค่ะ สวนนั้นแหละค่ะ คุณแฟนของพอใจทำงานที่นั่นค่ะ” พอใจรีบนำเสนอทันทีที่มีโอกาส เวลานี้ไม่อยากคุยกับรุ่นพี่ของเพื่อนแล้วเพราะเวลานี้คุณแฟนทำหน้าเหมือนจะฆ่าคนได้เลย“อ๋อ ครับ ไว้พี่จะแวะไปนะครับ”

ทั้งสองควงแขนกันตรงไปยังห้องนั่งเล่น ซึ่งเวลาบ่ายเช่นนี้แม่บ้านจะเตรียมน้ำชายามบ่ายไว้ให้สองสาวแล้ว“แหมเจ้รักต้องลองนะคะ มีความรักเนี่ยดีจะตาย”“ดียังไง” รักคุณเอ่ยถาม สายตาก็มองว่าที่น้องสะใภ้กำลังรินชาใส่ถ้วยให้เธออย่างระมัดระวัง“ก็ดีตรงที่มีคนให้กอด” พอใจยิ้มตาหยี รักคุณนึกหมั่นไส้ เธอก็อยากมีคนกอดมีคนหอมเหมือนกันแต่ฝ่ายนั้นก็เล่นตัวเหลือเกินจะกอดจะหอมแต่ละที“แค่นั้น” รักคุณเลิกคิ้วถาม“มีคนให้คิดถึง”“แค่นั้น”“มีคนให้...” พอใจใช้นิ้วชี้ของตัวเองสองนิ้วดันกันไปมาแล้วก็ยิ้มอย่างเอียงอาย“ลามก!!!” รักคุณว่าพร้อมทั้งหันหน้ามองทางอื่น แก้มทั้งสองข้างก็ร้อนผ่าว ให้ตายสิเธอคิดถึงภาพวาบหวามระหว่างเธอกับเขาไม่ยอมหยุด“ฮั่นแน่ แก้มแดง ว่าแต่อยู่ฮ่องกงกับเฮียดีแลนแค่สองคนแอบย่องเข้าห้องผู้ชายหรือเปล่า” ไม่พูดเปล่าพอใจยังขยับเข้าใกล้จ้องตาเหมือนจับผิด ทำจมูกฟุตฟิตราวกับเป็นหมา“อยู่กันสองคนที่ไหน คนเต็มบ้าน” รักคุณปฏิเสธเสียงแข็งก็บ้านเขามีคนงานตั้งกี่คนไม่ได้อยู่กันสองคนในบ้านสักหน่อย“จ้า...แต่เจ้รักย่องเข้าห้องผู้ชายก็ได้นะ ทำเหมือนพอใจไงได้แฟนดี ๆ มาหนึ่งคน จำแล้วนำไปใช้ได้พอใจไม่ว่า

“เจ้มีผัวก็รู้เองแหละ” ภวัตตะโกนกลับออกมาจากโซนห้องกินข้าวซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโซนนั่งเล่นตะโกนหากันได้สบาย“รู้ว่าอะไรยะ”“รู้ว่าคำว่าอยากมันน่ากลัว”“ไอ้บ้ายอช์ต ใครสั่งใครสอนให้แกพูดจาลามกกับพี่แบบนี้” รักคุณแหวกลับมา ซึ่งเสียงดังกว่าที่ภวัตตะโกนหาพี่สาวก่อนหน้านี้หลายเท่า“พอใจสอน” ภวัตตะโกนกลับไปทำคนที่เพิ่งตักข้าวเข้าปากคำแรกต้องพ่นข้าวออกมาเพราะสำลัก“เอ๊ย!” ภวัตร้องโวยวายเสียงดังเมื่อข้าวในปากแฟนสาวเวลานี้กลับมาอยู่บนหน้าเขา“เกิดอะไรขึ้น” รักคุณวิ่งมาจากห้องนั่งเล่นเมื่อเห็นว่าหน้าภวัตเต็มไปด้วยเม็ดข้าว คนเป็นพี่ที่รักน้องถึงกับกลั้นขำไม่อยู่ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้“พอใจขอโทษ” พอใจรีบลุกและใช้ผ้าเช็ดหน้าให้แฟนหนุ่มอย่างเบามือรู้สึกผิดไม่น้อยที่พ่นข้าวใส่เขา กว่าชาวนาจะได้สักเม็ดยากแค่ไหนแต่เธอกลับสำลักพ่นไปทั่วแบบนี้“ทำอะไรให้น้องโกรธ น้องถึงได้พ่นข้าวใส่หน้าแกเจ้ายอช์ต” รักคุณว่าพลางเก็บเม็ดข้าวที่ติดมาถึงเส้นผมน้องชายตัวเอง“ทำให้จุก”“อีตาพี่ยอช์ตเดี๋ยวเถอะ”“ไอ้คนลามก” รักคุณผลักหัวน้องชายตัวเองเบา ๆ เพื่อหยอกเล่นซึ่งอีกฝ่ายก็หัวเราะชอบใจอารมณ์ดีกับเรื่อง

“โธ่แม่ก็ พอใจไม่ได้ชอบตากแดดค่ะ แต่พอใจชอบพี่ยอช์ตแล้วพี่ยอช์ตว่าดี พอใจก็ต้องว่าดีด้วยไงคะ” คำพูดของลูกสาวทำให้พลอยใสต้องเงยหน้ามองสามี อยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าเป็นไงละลูกสาวคุณแต่สิ่งที่พลอยใสทำได้คือท่องไว้ในใจ ลูกเธอเหมือนเธอ ลูกเธอเหมือนเธอ“กลับมาแล้วค่ะ” ยังไม่ทันที่คุณพ่อคุณแม่จะได้พูดอะไรต่อ ลูกสาวคนโตผู้ขยันทำงานทำการราวกับบ้านเป็นหนี้หมวกกันน็อกก็กลับมาถึงบ้าน“เจ่เจ้คิดถึงจังเลย” เมื่อได้ยินเสียงพี่สาว น้องสาวสุดอ้อนอย่างพอใจก็รีบเข้าไปออดอ้อนทันที“จ้าคิดถึงมากทิ้งพี่ทิ้งเชื้อไว้บ้านคนเดียว” เพียงใจว่าพร้อมทั้งส่งค้อนวงโตให้น้องสาว“แหมบ้านมีคนเยอะแยะ อีกอย่างเฮียภามก็รับส่งเจ่เจ้ทุกวันเถอะ” อย่าเรียกว่าอยู่คนเดียว คนรับใช้ห้าคน คนขับรถสองคน คนสวนสองคน เอาอะไรมาอยู่คนเดียวก่อนจ๊ะเจ่เจ้“จ้า พอพ่อกับแม่กลับรีบกลับมาเลยนะ ก่อนหน้านี้หายต๋อมไปเฝ้าผู้ชาย” เพียงใจยังไม่เลิกเหน็บแนมน้องสาวสุดที่รัก ที่ทิ้งเธอไว้ที่บ้านแล้วตัวเองหนีไปอยู่กับผู้ชาย“อิจฉาเปล่าเนี่ย ไม่มีผู้ชายเป็นของตัวก็งี้แหละ” พอใจแอบแซะพี่สาวตัวเอง สวยขนาดนี้โสดได้ไง พอใจยังไม่เข้าใจ“ยายพอใจ” เพียงใจเท้าสะ