All Chapters of My Forbidden Affair with My Sister's Fiancé : Chapter 1 - Chapter 9

After three years abroad, I finally returned to the Philippines.Tatlong taon.Tatlong taon akong nanirahan sa ibang bansa, malayo sa pamilyang minsan ay hindi ko maramdamang tunay na tahanan. Sa loob ng tatlong taon, natutunan kong mabuhay nang mag-isa, gumawa ng sarili kong desisyon, at higit sa lahat, iwan ang mga bagay na pilit kong tinatakasan.Pero ngayong araw, kailangan kong bumalik.Hindi dahil gusto ko.Kundi dahil hiniling iyon ng taong hindi ko kayang tanggihan.Si Lolo.Siya ang tanging taong palaging nagparamdam sa akin ng tunay na pagmamahal at malasakit. Sa isang pamilyang laging may paborito, si Lolo lamang ang naging sandalan ko. Siya ang yumakap sa akin noong bata pa ako, nagpupunas ng luha ko kapag umiiyak ako, at palaging nagsasabing hindi ko kailangang maging katulad ng iba para maging karapat-dapat sa pagmamahal.Kaya nang sabihin niyang gusto niya akong umuwi dahil may mahalagang okasyon ang pamilya, hindi ako nakatanggi.Lalo na nang sabihin niyang makikilala

Pumasok na ako sa loob makalipas ang ilang minuto. Nilibot ko ang mga mata ko sa paligid at nakita kong masayang nagtatawanan si Lolo at ang Chairman ng Vittorino Industries. Ang Vantrel Industries Corporation ay sariling kompanya ni Lucian, habang ang Vittorino Industries Corporation naman ang mismong family business nila.Hindi na ako nagdalawang-isip na lumapit doon para magpaalam na aakyat na ako dahil na rin sa jet lag."Lo..." tawag-pansin ko kay Lolo nang makarating ako. Bakas ang tuwa sa mga mata niya."Apo, halika. Ipapakilala kita sa Chairman ng isa sa pinakamalaking kompanya sa bansa at sa buong mundo," sabi niya habang hinawakan ang kamay ko at hinarap ako sa Chairman, na nakangiti rin sa akin.Noong kami pa ni Lucian, ni minsan ay hindi ko ito nakilala dahil hindi rin ako ipinakilala sa kanya ni Lucian. Tanging ang mga magulang, kapatid, pinsan, at kaibigan niya lamang ang nakakakilala sa akin."This is my favorite apo, kumpadre. Calista Flaire Montero. Apo, this is the C

Ipinatong niya ang mukha niya sa balikat ko. Ramdam ko ang mahigpit at may pangungulila sa kanyang mga yakap at alam ko sa sarili kung hindi pa ito ang katapusan. Ito pa lang ang simula.Bago pa ako makasagot, hinarap niya ako nang mabilis. Hinawakan niya ang mukha ko nang mahigpit at walang babalang hinalikan ako nang malalim, aggresibo, at nakakabaliw na halik. It was a kiss that claimed everything - my breath, my will, every part of me I tried to keep guarded. Pilit akong kumakawala sa mahigpit niya hawak. Itinulak ko ang dibdib niya pero lalo lang niyang mas hinigpitan ang hawak sa akin, parang ayaw na niyang palayain ako kailanman. Nang bumitaw siya, hingal na hingal kaming dalawa. Namumula at mamasa masa ang mga labi ko, nanginginig ang buong katawan ko, parang wala akong lakas na tumayo nang tuwid."Remember this feeling," bulong niya, ang boses ay magaspang at mababa. "I'm not done with you, Calista. This isn't over yet."Dahan-dahan niyang inayos ang suot niya. Itinama ang kw

Napakagat ako sa ibabang labi ko.Maybe they're keeping it private for now.Hindi ko na dapat problemahin iyon. Hindi ko na kailangang alamin ang bawat detalye ng buhay nila.Tatlong taon na kaming hiwalay, at wala na akong karapatang makialam.Ibinaba ko ang cellphone at humiga nang patagilid, ngunit ilang minuto pa lamang ang lumipas ay muli ko na naman itong kinuha.Binuksan ko ang aking social media account at sinigurong pribado pa rin ang lahat ng impormasyon ko.Sa loob ng tatlong taon, sinikap kong mamuhay nang malayo kay Lucian. Hindi ako nag-post ng mga bagay na maaaring makatulong sa kaniya na malaman kung nasaan ako o kung ano ang nangyayari sa buhay ko.Ayokong mahanap niya ako.O iyon ang palagi kong sinasabi sa sarili ko.Dahil ang totoo, may mga gabing hinihiling kong hanapin niya ako, kahit isang beses lamang.Nakakainis.Bakit hindi ko pa rin kayang tuluyang kalimutan ang lalaking iyon?Pinatay ko ang screen ng cellphone at inilapag iyon sa mesa.“Enough, Calista,” bu

Ngunit ang katahimikang iyon ay hindi nangangahulugang payapa na ang isip ko.Dahan-dahan akong bumangon upang uminom ng tubig. Pagbalik ko sa kama, napatingin ako sa kalendaryong nakasabit sa dingding.Ilang araw na lamang bago ang susunod kong appointment sa ospital.Hindi ko pa rin alam kung paano ko haharapin ang posibilidad na may mabago sa buhay ko dahil sa nangyari sa amin ni Lucian.Ayokong mag-isip nang malayo. Hindi ko rin gustong magdesisyon batay lamang sa takot. Kailangan kong maghintay, tiyakin ang mga bagay na dapat kong malaman, at saka harapin ang anumang katotohanang darating.Isang hakbang sa bawat pagkakataon.Iyon muna ang kailangan kong gawin.Humiga ako at hinila ang kumot hanggang balikat ko.Sa pagkakataong ito, hindi ko na muling kinuha ang cellphone ko.Hindi ko na binuksan ang social media accounts ko upang tingnan kung may bagong balita tungkol sa kanila.At hindi ko na hinayaang hanapin ng mga mata ko ang pangalan ni Lucian sa mga mensahe.Move on, Calist