CHAPTER 01

"Fiancé?"

Parang iyon lang ang salitang narinig ko sa buong living room.

Hindi ko namalayan na napahigpit ang hawak ko sa strap ng handbag ko. Nakatingin pa rin ako kay Lucian, umaasang kapag kumurap ako, mawawala siya.

Pero hindi.

Nandoon pa rin siya. At mas malamig kaysa sa lalaking kilala ko noon.

"Calista?" mahinang tawag ni Lolo.

Pinilit kong ngumiti. "Yes, Lolo. I'm okay."

How could I be okay?

Tatlong taon kong iniiwasan ang pangalang iyon. Tatlong taon kong pinilit kumbinsihin ang sarili kong tapos na ang lahat. Na wala nang natitira. Na kaya ko nang makita siya kahit saan at wala na akong mararamdaman.

"Come here," sabi ni Lolo, sabay hila sa akin palapit. "I want you to meet everyone properly."

Napilitan akong tumingin sa ibang tao.

Nandoon ang pamilya ni Lucian. Eleganteng nakasuot ang mga ito, parang bawat kilos ay pinag-isipan. Sa tabi ni Lucian ay may isang babae.

Serafina.

Nakangiti siya.

At sa harap ng maraming bisita, sobrang bait niya.

"Calista!" Masayang-masaya siyang lumapit sa akin. "Finally! You're home!"

Yumakap siya sa akin.

Mahigpit.

Kung ibang tao ang makakakita, iisipin nilang sobrang close namin.

"Miss na miss kita," sabi niya.

Pinilit kong ngumiti. "Miss you too."

Naramdaman kong bahagya niyang kinurot ang braso ko habang nakangiti pa rin.

Masakit.

Pero hindi ako nag-react.

Ganoon siya.

Kapag maraming tao, siya ang pinakamabait na kapatid sa mundo. Kapag kaming dalawa lang, ibang tao siya.

Mabilis siyang magalit. Mahilig siyang manghamak. At kapag ako ang napuno at lumaban, siya ang unang iiyak at magpapanggap na ako ang nang-api.

Walang nakakakita ng totoong ugali niya.

At wala rin siyang kaalam-alam tungkol sa nakaraan namin ni Lucian.

"Come on," sabi niya, hinawakan ang braso ko. "I want you to meet my fiancé properly." hila niya.

Napatingin ako kay Lucian.

Hindi siya gumalaw.

Hindi siya ngumiti.

Wala ring kahit anong pagbabago sa mukha niya.

"Darling," sabi ni Ate, "this is my younger sister, Calista."

Younger Sister. Tsk.

Tumingin siya sa akin.

Diretso.

Malamig.

Walang pagkilala.

Walang kahit anong emosyon.

"Nice to meet you," malamig niyang sabi.

"Nice to meet you too," sagot ko, kahit halos hindi lumabas ang boses ko. Nagkamayan kami, pero hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko, kaya agad ko itong binawi.

Alam niya kung paano ako tumawa kapag kinakabahan. Alam niya kung paano ako tahimik kapag nasasaktan. Alam niya kung anong pagkain ang ayaw ko, anong kanta ang pinapakinggan ko kapag malungkot ako, at kung paano ko kinakagat ang labi ko kapag pinipigilan kong umiyak.

"See?" masayang sabi ni Ate. "Perfect couple, right?"

Tumawa ang ilang bisita.

Ngumiti siya nang proud.

"Lucian is everything. Successful, handsome, intelligent, and disciplined. Kaya lagi kong sinasabi kay Calista na mahirap siyang makahanap ng lalaking katulad niya."

Napatingin siya sa akin kaya ngumiti ako.

"Congratulations." simpleng bati ko nalang.

Ngunit sa loob-loob ko, parang may unti-unting pumipiga sa dibdib ko.

"Calista," tawag ni Lolo, "Why don't you sit beside your sister?"

"Sure." maikling sagot ko.

Umupo ako sa kabilang sofa.

Hindi ko kayang umupo malapit kay Lucian.

Maya-maya, nagsimula ang dinner.

Tahimik akong kumakain habang abala ang lahat sa pag-uusap tungkol sa engagement. Naririnig ko ang mga plano para sa kasal, ang mga venue, ang guest list, at kung gaano raw kasaya ang dalawang pamilya.

Samantala, si Lucian ay halos hindi nagsasalita.

Kapag tinatanong siya, maikli ang sagot.

"Yes."

"No."

"Whatever works."

With cold voice.

Eksaktong gaya ng mga nabasa ko tungkol sa kanya.

Pero alam kong hindi ganoon ang Lucian na nakilala ko noon.

O baka ako lang ang naniwalang iba siya kapag kasama ako.

"Calista." tawag pansin sa akin ni Ate.

Napatingin ako sakanya.

"Bakit ang tahimik mo?" tanong niya.

"Pagod lang."

"Three years abroad and you still don't know how to socialize?" may halong insulto yon.

May ilang nakarinig.

Ngumiti siya agad.

"Joke lang!"

Tumawa ang mga bisita.

Tumawa rin ako nang kaunti.

Pero nang mapayuko ako, napansin ko ang kamay ni Lucian na mahigpit na nakahawak sa baso habang malamig siyang nakatitig sa aki

Pagkatapos ng dinner, lumabas ako sa balcony.

Kailangan ko ng hangin.

Malamig ang gabi, pero mas malamig ang pakiramdam ko.

Tatlong taon.

Akala ko sapat na iyon para makalimot.

"Still running away?"

Nanigas ako sa malamig na boses na yon.

Dahan-dahan akong humarap.

Nakatayo siya sa may p***o, parehong malamig ang mukha.

"Why are you here?" malamig niyang tanong.

"To get some fresh air," sagot ko.

"Why aren't you socializing?" tanong niya ulit sa malamig na boses.

"I don't have any friends in there, nor do I have anyone to talk to."

Tatalikuran ko na sana siya nang nagsalita ulit siya.

"You look different."

Napahinto ako.

"Three years changes people."

"Apparently." Walang lambing sa boses niya.

Walang bakas ng dating Lucian.

Napakalamig.

"Congratulations," sabi ko sabay lingon sakanya "You and my sister." i smiled sweetly.

Hindi siya sumagot kaya ngumit na lamang ako.

"Happy for you." ngiti ko.

"Are you?" sarcastikong sagot niya.

Napatingin ako sa kanya.

Hindi ko alam kung bakit niya tinanong iyon.

"Why wouldn't I be?" kunot noong tanong ko.

"Exactly." ngumiti siya ng sarkastiko.

Bago pa ako makapagsalita, biglang lumabas si Ate.

"Lucian!"

Bigla siyang naging sweet.

Lumapit siya at hinawakan ang braso nito.

"There you are. I've been looking for you." she smiled sweetly at him.

Tumingin siya sa akin at napakunot ang noo.

"Why are you here alone with my fiancé?" tanong niya pero ramdam ko ang aggresibo na yon.

Nanlaki ang mata ko.

"Hindi ko-"

"She came out first," malamig na sagot ni Lucian.

Agad nagbago ang expression ni Ate.

"Of course. I was just asking" she said sweetly.

Lumapit siya sa akin at bumulong nang mahina, sapat lamang para hindi siya marinig ni Lucian.

"Stay away from him." mariing sabi niya.

Napatingin ako sa kanya.

"Wala akong ginagawa." mahinang sabi ko.

"Good." she forced a smile.

Mabilis siyang bumalik sa tabi ni Lucian, parang walang nangyari.

"Let's go na, hon. Hinahanap ka na nila Tita at Tito- Oh! Silly me! It's Mom and Dad na pala, darling"

Ako naman ay naiwan sa balcony.

Kailangan ko ring mabuhay sa iisang bahay kasama ang kapatid kong handang gawin ang lahat para mapanatili ang perpektong imahe niya.

At higit sa lahat-

Kailangan kong matutong humarap sa lalaking minsan kong minahal.

Dahil sa pagkakataong ito, hindi na siya ang lalaking minahal ko.

He was colder and ruthless.

And judging from the way he looked at me, he had no intention of forgiving me.

Neither did I.

Hindi na ako iyong babaeng umalis noon na umiiyak at umaasang may susunod pang pagkakataon. Natutunan kong mabuhay nang wala siya. Natutunan kong piliin ang sarili ko kahit masakit. Kung kailangan kong manatili rito, haharapin ko ang bawat titig, bawat salita, at bawat pagtatangka ng Ate kong sirain ako.

Hindi na ako aalis at tatakbo.

This time, I would stay.

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakainis... ang pagbabalik niya sa buhay ko o ang katotohanang kailangan kong makita siyang kasama ni Ate araw-araw. Siya ang fiancé ng kapatid ko ngayon. At ako? Isa lang akong kapatid na kailangang ngumiti at magpanggap na wala akong alam tungkol sa aming nakaraan.

Malalim akong huminga.