CHAPTER 06

Napakagat ako sa ibabang labi ko.

Maybe they're keeping it private for now.

Hindi ko na dapat problemahin iyon. Hindi ko na kailangang alamin ang bawat detalye ng buhay nila.

Tatlong taon na kaming hiwalay, at wala na akong karapatang makialam.

Ibinaba ko ang cellphone at humiga nang patagilid, ngunit ilang minuto pa lamang ang lumipas ay muli ko na naman itong kinuha.

Binuksan ko ang aking social media account at sinigurong pribado pa rin ang lahat ng impormasyon ko.

Sa loob ng tatlong taon, sinikap kong mamuhay nang malayo kay Lucian. Hindi ako nag-post ng mga bagay na maaaring makatulong sa kaniya na malaman kung nasaan ako o kung ano ang nangyayari sa buhay ko.

Ayokong mahanap niya ako.

O iyon ang palagi kong sinasabi sa sarili ko.

Dahil ang totoo, may mga gabing hinihiling kong hanapin niya ako, kahit isang beses lamang.

Nakakainis.

Bakit hindi ko pa rin kayang tuluyang kalimutan ang lalaking iyon?

Pinatay ko ang screen ng cellphone at inilapag iyon sa mesa.

“Enough, Calista,” bulong ko sa sarili ko. “Move on.”

Pumikit ako at pilit na inalis sa isip ko ang mukha niya.

Ngunit bago pa man ako tuluyang makatulog, may narinig akong tatlong sunod-sunod na katok sa p***o.

Napadilat ako.

Sino naman iyon sa ganitong oras?

Agad akong bumangon at lumapit sa p***o, ngunit hindi ko inalis ang mesa sa harap nito.

“Who's there?”

“It's me.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Shit, si Lucian.

Napaatras ako ng isang hakbang, saka mariing napailing.

What the hell is he doing here?

“Go away, Lucian. I'm already asleep.” mariing sabi ko.

“Then why are you answering me?” he answered me sarcastically.

Napapikit ako sa inis.

Damn him.

“Anong kailangan mo?”

Sandaling natahimik ang nasa kabilang panig ng p***o.

“Open the door, Calista.” mariing sabi niya.

“No.” pagmamatigas ko.

“I'm not asking.” he demanded.

Napatawa ako nang walang bahid ng saya.

“Good for you. Because I'm not opening it.”

“Don't test my patience.”

“Then stop bothering me!”

Muli akong natahimik nang marinig ang mabigat niyang buntong-hininga.

“There's something we need to discuss.”

“Whatever it is, we can talk about it tomorrow.”

“No. We talk now.”

Napahawak ako sa sentido ko. Hindi ko alam kung paano niya nakukuha lahat nang confidence sa sarili matapos ang lahat ng ginawa niya ngayong gabi.

“Lucian, please. I'm tired.” malamig na sabi ko.

“Are you tired, or iniiwasan mo lang ako?”

Napakuyom ako ng mga kamay.

“What's the difference? I don't owe you an explanation.”

Ilang segundo ang lumipas bago siya sumagot.

“You're right.”

Natigilan ako.

Hindi ko inaasahang maririnig ang mga salitang iyon mula sa kaniya.

“Then leave.”

“But you still owe me an answer to one question.” he coldly said with that husky voice him.

Napakunot ang noo ko.

“Anong tanong?”

“Why did you leave three years ago?”

Biglang tila nawala ang hangin sa paligid ko.

Tatlong taon.

Tatlong taon niyang hindi ako tinanong tungkol doon, at ngayon pa niya naisipang itanong?

Napatawa ako nang mapait habang nakatingin sa pintong naghihiwalay sa amin.

“You're three years too late, Lucian.”

“Answer me, Calista.”

“No.”

“Calista—” I cut him off.

“Good night, Lucian.”

Hindi na ako naghintay ng sagot niya. Bumalik ako sa kama at hinila ang kumot hanggang dibdib, kahit hindi ko na marinig kung umalis na ba siya o nanatili pa rin sa labas ng p***o.

Ipinikit ko ang mga mata ko.

Hindi niya alam ang dahilan kung bakit ako umalis.

At hindi niya kailangang malaman.

Dahil kung may isang bagay akong natutuhan sa loob ng tatlong taon, iyon ay ang katotohanang hindi lahat ng tanong ay nararapat sagutin.

Lalo na kung ang taong nagtatanong ay siya ring dahilan kung bakit ka natutong tumakas. Hinawakan ko ang tiyan ko at marahang hinimas iyon habang nakatitig sa kisame.

I hope I'm not pregnant.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kapag nangyari iyon. Hindi ko kayang isipin ang posibilidad na magdala ako ng anak ni Lucian habang ikakasal naman siya sa ate ko.

No. That can't happen.

Bukas ng umaga, bibili ako ng pregnancy test at pupunta sa botika para magtanong tungkol sa mga appropriate options. Ayokong magdesisyon nang padalos-dalos dahil lamang sa takot. Kailangan kong malaman kung ano talaga ang sitwasyon ko.

Napahigpit ang pagkakahawak ko sa kumot.

Ang dami ko nang problemang kailangang harapin, at ayokong madagdagan pa ang mga iyon dahil kay Lucian.

Tumagilid ako at ipinikit ang mga mata ko, umaasang sa pagkakataong iyon ay makakatulog na ako nang payapa.

Ngunit tila may sariling plano ang isip ko.

Paulit-ulit kong naaalala ang paraan ng mainit na pagtitig niya sa akin sa hapag-kainan. Ang malamig niyang pananalita sa harap ng lahat. At ang mainit na naganap sa amin dito sa kwarto ko at sa hapag.

“Why did you leave three years ago?”

Napakagat ako sa labi.

Bakit ngayon pa niya gustong malaman? Hindi ko pa kayang magbigay ng sagot sa mga tanong niya.

Hindi niya alam kung gaano kahirap ang mga taon na iyon para sa akin.

Hindi niya alam kung ilang beses kong kinailangang kumbinsihin ang sarili kong kaya kong mabuhay nang wala siya.

At hindi niya kailangang malaman.

Dahil kung may natitira man akong pagmamahal para sa kaniya, iyon na lamang ang bagay na hindi ko pa kayang alisin sa sarili ko.

Maya-maya, kinuha ko ulit ang cellphone ko at tiningnan ang oras. Gabi na, ngunit hindi pa rin ako dinadalaw ng antok.

Binuksan ko ang messages at hinanap ang pangalan ng dati kong kaibigan sa abroad.

Matagal ko nang hindi nakakausap si Isabelle dahil naging abala kami pareho sa kani-kaniyang buhay. Gayunpaman, siya ang isa sa iilang taong nakakaalam kung gaano ako nasaktan noon.

Nag-type ako ng mensahe.

Me(Calista):

Are you awake?

Ilang sandali akong naghintay bago ko tuluyang ipinadala iyon. Pagkatapos ay inilapag ko ang cellphone sa tabi ko at huminga nang malalim.

Hindi ko naman kailangang sabihin sa kaniya ang lahat ngayong gabi.

Gusto ko lamang maramdaman na mayroon pa rin akong taong maaaring makausap kapag hindi ko na kayang sarilinin ang lahat.

Nang biglang umilaw ang screen ng cellphone ko, mabilis ko iyong kinuha.

Isabelle: Calista? Girl, it's almost midnight. What's wrong? Are you okay?

Napangiti ako nang bahagya sa pag-aalala niya.

Me: I'm okay. I just can't sleep.

Isabelle: You're lying. I know you. Tell me what happened.

Napabuntong-hininga ako.

Paano ko ba sisimulan?

Me: I saw Lucian again.

Ilang segundo kong tinitigan ang mensahe bago ko tuluyang ipinadala.

Halos agad siyang sumagot.

Isabelle: WHAT? Lucian Vittorino? Your ex?

Me: Yes.

Isabelle: Calista, what happened? Why are you seeing him again?

Napapikit ako at niyakap ang unan.

Dahil ang lalaking pilit kong kinakalimutan ay ang lalaking nakatakdang pakasalan ng ate ko.

At hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang magpanggap na wala na akong nararamdaman para sa kaniya.

Me: Siya ang Fiancé ng Ate ko.

Isabelle: Serafina? That wicked witch?

Me: Isabelle! stop calling her that

Isabelle: Whatever. So, anong meron kay Lucian? hindi ka naman mag me-message sa akin ng 10PM kung hindi importante yan diba?

I sighed. Pa'no ko ba sisimulan?

Me: May nangyari sa amin.

Isabelle: WHAT THE?! GIRL?! nababaliw ka na ba?! baka nakakalimutan mong Fiancé na siya ng Ate mo?! Anong nasa isip mo?!