PROLOGUE

After three years abroad, I finally returned to the Philippines.

Tatlong taon.

Tatlong taon akong nanirahan sa ibang bansa, malayo sa pamilyang minsan ay hindi ko maramdamang tunay na tahanan. Sa loob ng tatlong taon, natutunan kong mabuhay nang mag-isa, gumawa ng sarili kong desisyon, at higit sa lahat, iwan ang mga bagay na pilit kong tinatakasan.

Pero ngayong araw, kailangan kong bumalik.

Hindi dahil gusto ko.

Kundi dahil hiniling iyon ng taong hindi ko kayang tanggihan.

Si Lolo.

Siya ang tanging taong palaging nagparamdam sa akin ng tunay na pagmamahal at malasakit. Sa isang pamilyang laging may paborito, si Lolo lamang ang naging sandalan ko. Siya ang yumakap sa akin noong bata pa ako, nagpupunas ng luha ko kapag umiiyak ako, at palaging nagsasabing hindi ko kailangang maging katulad ng iba para maging karapat-dapat sa pagmamahal.

Kaya nang sabihin niyang gusto niya akong umuwi dahil may mahalagang okasyon ang pamilya, hindi ako nakatanggi.

Lalo na nang sabihin niyang makikilala ko ang fiancé ng Ate ko at ang pamilya nito.

"Siguro naman hindi masama ang umuwi paminsan-minsan," bulong ko sa sarili habang nakaupo sa airport lounge.

Nakahawak ako sa phone ko habang hinihintay ang sundo. Pagod ang katawan ko dahil sa mahabang flight, pero mas pagod ang isip ko sa mga alaalang unti-unting bumabalik.

Three years ago, umalis ako nang walang paalam sa karamihan.

Ngayon, bumabalik ako na may isang pangako sa sarili.

Hindi na ako muling masasaktan.

Napabuntong-hininga ako bago binuksan ang T****k upang maaliw ang sarili.

Ilang videos lang ang na-scroll ko nang biglang lumitaw sa screen ang isang pamilyar na mukha.

Isang lalaking nakasuot ng racing suit, seryoso ang ekspresyon habang nakatutok ang mga mata sa track.

"Lucian Alaric Vittorino," basa ko sa caption.

The reigning champion of the Abu Dhabi Grand Prix.

Napahinto ang daliri ko.

Lucian.

Parang biglang bumagal ang paligid.

Kilalang-kilala ko ang pangalang iyon.

Si Lucian Alaric Vittorino, ang billionaire CEO ng Vantrel Industries Corporation. Sa mundo ng negosyo, kilala siya bilang a ruthless businessman-cold, strict, and nearly impossible to intimidate.

Pero hindi lamang negosyo ang mundo niya.

Isa rin siyang fearless F1 racer.

Sa video, nakita ko kung paano niya kontrolin ang sasakyan. Tahimik sa simula, parang hinihintay lamang ang tamang pagkakataon. Dahan-dahang bumilis ang kotse bago biglang humarurot sa track.

The crowd erupted.

Mabilis niyang nilampasan ang kalaban hanggang sa tuluyang mauna sa finish line.

Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.

Marami sa comments ang tungkol sa racing skills niya, sharp features, at effortless confidence. May mga fans na gumagawa ng edits sa mukha niya at sa bawat panalong nakukuha niya.

"Still unstoppable," sabi ng isang caption.

Napailing ako.

"Some things never change."

Mabilis kong isinara ang video.

Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko.

Siguro dahil matagal ko nang hindi naririnig ang pangalan niya.

O marahil, dahil kahit tatlong taon na ang lumipas, hindi pa rin tuluyang nabubura ng panahon ang ilang alaala.

Biglang umalingawngaw ang busina sa harap ko.

Napatingin ako sa glass doors.

Nang makita ko ang family car, agad akong ngumiti.

"Finally."

Tumayo ako at kinuha ang handbag ko. Maya-maya, pumasok si Manong Ben upang kunin ang mga bagahe ko.

"Calista!" masayang bati niya.

"Manong Ben!"

Agad ko siyang niyakap.

"Kamusta po?"

"Okay naman ako. Ikaw? Aba, lalo kang gumanda!"

Napatawa ako. "Naku, Manong. Tatlong taon lang naman po akong nawala."

"Tatlong taon nga. Pero parang kahapon lang noong hatid-sundo pa kita sa kindergarten."

Napangiti ako.

Si Manong Ben ang isa sa iilang tao sa pamilya namin na tunay kong pinagkakatiwalaan. Simula kindergarten, siya na ang palaging sumusundo at naghahatid sa akin. Kapag ayaw kong pumasok, kinukumbinsi niya ako. Kapag may problema ako sa school, tahimik siyang nakikinig.

Para ko na siyang pangalawang ama.

Tahimik ang biyahe pauwi.

Habang nakasandal ako sa bintana, pinagmamasdan ko ang mga kalsadang minsan kong kabisado. Maraming nagbago. May mga bagong gusali, bagong establishments, at mga lugar na hindi ko na kilala.

Pero may mga bagay na nananatili.

Kasama na roon ang bahay na pilit kong kinalimutan.

Nang tuluyang huminto ang sasakyan sa harap ng malaking mansion, nanikip ang dibdib ko.

Nandoon pa rin.

Ang malawak na garden. Ang matataas na gate. Ang eleganteng facade na dating kinaiinggitan ng ibang tao.

Para sa akin, isa lamang itong lugar na puno ng masasakit na alaala.

"Handa ka na?" tanong ni Manong Ben.

Tumingin ako sa mansion.

"I don't think I ever will be."

Ngunit bumaba pa rin ako.

Pagpasok ko sa mansion, sinalubong ako ng malamig na hangin mula sa air conditioner at nakakasilaw na liwanag ng malaking chandelier.

Maraming bisita.

May mga taong nakasuot ng eleganteng gowns at expensive suits. May mga nag-uusap, nagtatawanan, at abala sa pagbati sa isa't isa.

At sa gitna ng lahat, nakita ko ang isang pamilyar na mukha.

"Calista!"

"Lolo."

Agad akong lumapit.

Mahigpit niya akong niyakap bago ako marahang hinalikan sa noo.

"Finally, nakauwi ka na."

"I missed you, Lolo."

"I missed you, Apo."

Sa unang pagkakataon mula nang dumating ako, nakaramdam ako ng tunay na saya.

Ngunit sandali lamang iyon.

Dahil nang mag-angat ako ng tingin, nakita ko ang isang lalaking nakatayo sa kabilang bahagi ng living room.

Naka-black suit siya. Tahimik. Diretso ang tindig. Walang emosyon sa mukha.

Ngunit kahit gaano karaming taon ang lumipas, makikilala ko pa rin ang lalaking iyon.

Parang biglang nawala ang ingay sa paligid.

Parang huminto ang oras.

Hindi ako makagalaw.

Hindi ako makahinga nang maayos.

"Calista," tawag ni Lolo.

Hindi ako sumagot.

Nakatuon lamang ang mga mata ko sa lalaki.

Lucian Alaric Vittorino.

The man I had just watched on T****k.

The billionaire CEO.

The ruthless businessman.

The fearless F1 champion.

At higit sa lahat-

My first love.

My ex-boyfriend.

My first in everything.

Ang lalaking minahal ko nang higit pa sa sarili ko.

Ang lalaking minsan kong inakalang makakasama ko habambuhay.

Ang lalaking tatlong taon kong pinilit kalimutan.

Ngunit ngayon, narito siya.

Mas totoo siya kaysa sa alaalang pilit kong ibinaon sa nakaraan nitong tatlong taon.

Sa loob ng bahay na iniwan ko.

Sa harap ng buong pamilya.

At nakasuot ng singsing sa daliri.

Napatingin ako sa kamay niya.

May singsing.

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

"Calista," muling tawag ni Lolo, "meet Lucian. Siya ang fiancé ng Ate mo."

Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko.

Fiancé.

Ng Ate ko.

Hindi ko maipaliwanag kung alin ang mas masakit-ang muling makita si Lucian, o ang malaman na ang lalaking tatlong taon kong tinatakasan ay magiging bahagi muli ng buhay ko.

At hindi lamang basta bahagi.

Magiging asawa siya ng kapatid ko.

Nagtama ang mga mata namin.

Sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, nakita kong muli ang mga matang minsang naging tahanan ko.

Ngunit ngayon, wala nang lambing.

Wala nang lambot.

Wala nang pagmamahal.

Tanging malamig at unreadable na tingin.

Parang estranghero ako.

At iyon ang mas masakit.

Dahil kahit pilitin kong itago, alam ko ang katotohanan.

Hindi ko kailanman tuluyang nakalimutan si Lucian.

At sa pagbabalik ko sa Pilipinas, hindi ko inaasahang ang unang taong kailangan kong harapin ay ang lalaking pinakamahirap kong kalimutan.

My first love.

My greatest heartbreak.

And now-

My sister's fiancé.