CHAPTER 05

I didn't immediately feel relief when Lucian finally pulled his hand away from me.

Nanatili akong nakayuko at nanghihina. My breath’s still steady. Ilang segundo ang binilang ko bagi umupo nang tuwid. Pilit kung pinananatili ang mahinahong ekspresyon sa kabila ng nagngangalit na damdamin sa aking dibdib. Hindi ko kayang magpakita ng kahinaan sa harap ng mga taong walang kamalay-malay sa ginawa namin.

“Calista, are you okay?”

Napalingon ako kay Serafina na nakaupo sa tabi ni Lucian. May bahagyang pag-aalala sa mukha nito, ngunit hindi ko malaman kung tunay ba iyon o isa lamang palabas.

“Okay lang ako, Ate. Medyo pagod lang,” sagot ko habang pilit na ngumingiti.

I'm soaked as fuck.

“Then you should have rested before coming here,” malamig na komento ni Serafina. “This evening is important to our family.”

Napayuko ako upang itago ang bahagyang pagbabago ng kaniyang ekspresyon.

Of course. Everything has to be about you.

“Pasensiya na,” mahinahon kong sagot.

Hindi na ako muling pinansin ni ate. Sa halip, bumaling ito kay Lucian at marahang hinawakan ang braso ng lalaki.

“Lucian, would you like more wine?”

“No.” Isang salita lamang ang sagot nito.

Gayunpaman, bago tuluyang ibaling ni Lucian ang kaniyang atensiyon sa kaniyang ama, sandaling nagtagpo ang aming mga mata.

Malamig ang tingin nito. Agad na akong umiwas ng tingin.

Hindi na dapat.

“If that's so, pag-usapan natin ang nalalapit na kasal,” wika ni Don Lucianno habang inilapag ang kaniyang baso sa mesa. “Maraming kailangang ayusin bago ang seremonya.”

Nagliwanag ang mukha ni Serafina.

“Yes, Don Lucianno. My family and I have already discussed the preparations. We want everything to be perfect.”

“I'm sure it will be,” tugon ng matanda.

Napangiti si Serafina, saka sumandal nang bahagya kay Lucian.

“Lucian and I have also talked about our plans after the wedding.”

“Talaga?” tanong ni Lolo, halatang natutuwa. “Mabuti naman. Mahalaga na pinag-uusapan ninyo ito.”

“Of course, Lolo,” sagot ni Serafina. “We want to build a beautiful life together.”

Hindi ko mapigilang ngumiwi.

A beautiful future.

Mga pangakong minsan na ring binitiwan ni Lucian sa akin.

“Calista.”

Napatingala ako nang tawagin ako ni Lolo.

“May balak ka bang manatili rito sa Pilipinas nang mas matagal?”

Sandali akong nag-isip bago sumagot.

“Hindi ko pa po alam, Lolo. It depends.”

“Then stay,” mariing sabi ng matanda. “Matagal kitang hindi nakasama. Gusto kong makabawi sa mga panahong wala ka rito.”

Lumambot ang ekspresyon ko.

“Lolo…”

“Wala akong pakialam kung gaano ka kaabala sa ibang bansa. Pamilya mo kami, at gusto kitang makasama.”

Napangiti ako nang bahagya. Sa buong hapag, si Lolo lamang ang nakapagpapagaan ng bigat na nararamdaman ko.

“Susubukan ko po.” ngiti ko.

“Good.” he coldly answered me.

“Pero sana,” singit ni Serafina, "that she won't forget she has her own life too. We can't exactly force her to stay if it's not what she truly wants."

I froze.

Mabait ang pagkakasabi ni Serafina, ngunit may kakaibang diin sa huling mga salita nito.

“I'm not forcing her,” sagot ni Lolo. “Gusto ko lamang siyang makasama.”

“Of course, Lolo. I understand.”

Serafina smiled again, that same bright, lovely smile. And just like always, no one else at the table would have suspected there was anything but warmth behind it.

Maliban sa akin.

Kilala ko si Ate.

At alam kong hindi lahat ng ngiti nito ay nangangahulugang masaya ito.

Makalipas ang ilang minuto, the conversation turned to business matters already.

Tahimik lamang akong nakikinig habang pinag-uusapan nina Don Lucianno at Lolo ang mga susunod na kasunduan ng kanilang mga kumpanya.

“Vantrel Industries has been expanding rapidly,” sabi ni Don Lucianno. “My grand son has done an excellent job managing the company.”

“Alam kong kaya niya,” sagot ni Lolo. “Mula pa noon, determinado na si Lucian sa lahat ng bagay na ginagawa niya.”

“Determined,” ulit ni Lucian, saka bahagyang ibinaba ang kaniyang baso. “That's one way to describe it.”

“May problema ba?” tanong ng kaniyang ama.

“Wala.” Malamig ang sagot nito.

Hindi na nagtanong si Don Lucianno, tila sanay na sa ugali ng kaniyang Apo.

Samantala, hindi ko sinasadyang muling mapatingin kay Lucian.

Nakita kung nakatingin na rin ito sa akin.

“May gusto ka bang sabihin?” tanong nito.

Napakurap ako

“Wala.”

“Then stop staring.”

My jaw tightened.

“Hindi ako nakatingin sa iyo.”

“Really?”

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Lucian, ngunit walang init sa ekspresyon nito.

“Then perhaps you should learn to control where your eyes wander.”

“Lucian,” mahinang saway ni Serafina, na tila ngayon lamang napansin ang palitan namin ng tingin. “What's wrong?”

Agad na bumaling sa kaniya ang lalaki.

“Nothing, darling.”

Just two simple words. One simple call sign.

Ngunit sapat iyon upang maramdaman ko ang hapding pilit kong nilalabanan.

Darling.

Ni minsan ay hindi ko narinig kay Lucian na tawagin niya ako sa ganoong pangalan.

Ngayon, si ate ang unang tinawag niyang darling.

“Calista?”

Napalingon ako kay Lolo.

“Po?”

“Are you sure you're feeling well? You seem distracted.”

“I'm fine, Lolo. Don't worry about me.”

“Good to hear.”

Muling ipinagpatuloy ng matanda ang pagkain. Sinamantala ko ang pagkakataong iyon upang makalabas sa maluwang na silid-kainan.

Kailangan ko nang umuwi. Bago pa man ako tuluyang tumayo, narinig ko ang boses ni Lucian.

“Where are you going?”

Napahinto ako.

Everyone in the table stopped eating. Shit!

“Uuwi,” sagot ko.

“Already?” he smirked.

“May problema ba?” si Ate Serafina.

“Nothing, Ate. Aakyat na muna ako sa kwarto, inaantok na po kasi ako” paalam ko sakanila.

Agad namang tumango si Lolo habang mainit ang mga matang nakatutok sa akin si Lucian.

“Sige, Apo. Kami na ang bahala dito. Matulog ka na” ngumiti ako kay Lolo at lumapit. Humalik ako sa kanyang noo at niyakap siya bago umakyat sa engrandeng hagdan patungo sa aking kwarto.

Nang makapasok ako sa aking kwarto ay agad ko itong ni lock. Malakas din ang kabog ng dibdib kong papasok na naman ulit siya kaya di-noble lock ko ang p***o at naglagay ako ng lamesa sa p***o nang sa ganoon ay hindi siya makapasok.

Mabilis ko ring hinubad lahat ng damit ko para makapaglinis ng katawan dahil sa ginawa ni Lucian sa akin kanina. Basang basa ang panty ko. Nang matapos ako ay inoff ko na lahat ng ilaw ko sa kwarto. Dinim lights ko lang yong lampshade ko.

Nagpalit ako ng pantulog na spaghetti na damit at pajama dahil komportable ako dito. Hindi ko mapigilang mapaisip ang nangyari kanina sa harap ng hapag. Ang ginawang kababalaghan sa akin ni Lucian.

Sa buong buhay ko, kahit tatlong taon na kaming hiwalay ni Lucian ay walang ni isang lalaki ang nakahalik o nakahawak man lang akin. Tanging siya lang. Maraming nagtangkang manligaw at nangliligaw sa akin sa abroad pero ni isa wala akong sinagot. Kahit gusto ko nang makalimot ay wala pa rin. Nakatatak na talaga siya sa puso at isip ko.

Nilabas ko ang cellphone ko at sinearch ang pangalan nila Ate Sera at Lucian sa internet dahil panigurado akong maraming magluluksang fans ni Lucian kapag napost at inannounced na ang engagement nila at may engagement party na naganap.

Napakunot ang noo ko nang wala ni isang posts tungkol sa engagement party na naganap ngayon pati announcement wala. Naka private lahat ng social media accounts ko. Para hindi ako mahanap ni Lucian sa tatlong taon.