جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“มึงโทรหาหลินดิ” หันมาพูดกับซัน“มึงคุยนะ กูไม่อยากคุยกับยัยนั่นเท่าไหร่”“เออ”ซันหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาแล้วกดโทรหาหลิน รออยู่นานกว่าหลินจะยอมรับสาย“ว่าไงหมาซัน”พอรับสายยัยนั่นก็ปากเสียใส่เขาทันที ที่ไม่อยากพูดกับเธอก็เพราะแบบนี้แหละ“ไอ้กายมันจะคุยกับเธออะ”พูดจบก็ยื่นมือถือให้สกาย“หลิน! นิวไปหาไอ้รุ่นพี่คนนั้นรึเปล่าอะ เธออย่าให้นิวไปหามันนะ ไอ้นั่นมันไม่ได้จริงใจกับนิว มันแค่จะหลอกทำเรื่องไม่ดีกับนิวอะ”“แล้วใครจริงใจกับนินิว นายเหรอสกาย”“ใช่ ฉันจริงใจกับนิวที่สุดแล้ว ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าฉัน…ชอบนิว ไม่ใช่แค่ชอบสิ ฉันรักนิวต่างหาก รักมากด้วย”“โอ๊ย! ทำไมฉันต้องมาฟังอะไรที่มันเลี่ยนหูตั้งแต่เช้าด้วยเนี่ย”“แต่ตอนนี้เธอต้องฟังฉันนะหลิน ไอ้รุ่นพี่คนนั้นมันคิดไม่ดีกับนิวจริง ๆ ฉันเป็นผู้ชายฉันดูออก เธออย่าให้นิวไปกับมันนะ”“ไอ้นิวมันไม่ได้ไปกับใครทั้งนั้นแหละ มันก็แค่กลับบ้านที่โคราช เห็นบอกว่าจะกลับไปตั้งหลัก หลังปีใหม่จะกลับมาเป็นนินิวคนเดิม นินิวเพื่อนรักของนายไง”หลังจากที่หลินพูดจบสกายก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แต่พอทบทวนคำพูดของหลิน หัวใจแข็งแกร่งก็ร้อนรนขึ้นมาอีกครั้งเ

“ไม่เป็นไร เราถือเองได้”นอกจากจะไม่ฟัง สกายยังถือถุงขนมเดินนำหน้าเธอเข้าไปในตลาด เขาทำราวกับว่ารู้จักร้านเจ๊ลิ้มอย่างนั้นแหละ“อ้าวหนูนิว กลับมาเที่ยวบ้านช่วงปีใหม่เหรอจ๊ะ”เสียงป้าจอยขายผักเอ่ยทักทาย เธอหันไปยกมือไหว้อย่างเด็กเคารพผู้ใหญ่แล้วเอ่ยตอบ“ใช่จ้ะป้า เพิ่งกลับมาเมื่อวาน”“ไปอยู่กรุงเทพฯ ดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะ ได้ข่าวว่าไปเรียนหมอเหรอ หมออะไรน่า...”“หมอฟันจ้ะ เรียกอีกอย่างหนึ่งว่าทันตแพทย์”“อ่อ หมอฟันนี่เอง”ฝืนยิ้มให้ป้าจอยแล้วตั้งใจจะรีบเดินผ่านหน้าร้านแกให้ไวที่สุด เพราะไม่อยากเสวนาด้วยนาน ๆ ไม่อย่างนั้นอีกสักพักแกก็จะคุยวกเข้าเรื่องเดิม“รู้เรื่องที่ลูกสาวป้าสอบชิงทุนไปเรียนเมืองนอกได้รึยัง ได้ไปเรียนที่อเมริกาเลยนะ เขาว่ากันว่าที่มหาวิทยาลัยนั้นน่ะมีแต่เซเลบแล้วก็ดาราดัง ๆ ไปเรียนทั้งนั้นเลยนะ ขยับมานี่สิป้าจะเล่าให้ฟัง”กะพริบตาปริบ ๆ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหลือกตามองบนไปหนึ่งรอบแต่ดูเหมือนป้าจอยจะไม่สะทกสะท้าน แถมยังจะจูงแขนเธอเข้าไปในร้านเสียให้ได้แต่ทว่าในระหว่างนั้นข้อมือเล็กอีกข้างกลับถูกดึงรั้งไว้ด้วยมือของใครบางคน“รีบไปกันเถอะ”สกายเอ่ยชวนพร้อมกับดึงมือเธอออกม

“นิวฟังเรานะ เรากับไอรินไม่เคยมีอะไรกัน เรายอมรับว่าเราเคยพาน้องไปคอนโด แต่เราไม่ได้อยู่กับน้องสองต่อสอง ไอ้เชนกับไอ้บูมก็อยู่ พอดีวันนั้นเรากับเพื่อนทำรายงานกันอยู่ที่คอนโด แล้วน้องโทรมาบอกว่าโดนเพื่อนทิ้งแล้วติดฝนให้เราไปรับ เราก็เลยไป พอไปถึงเราเห็นน้องอยู่ในสภาพเมาหนัก ถามอะไรก็พูดไม่รู้เรื่อง เราไม่รู้จะไปส่งน้องที่ไหนก็เลยพากลับมาที่คอนโด เราไม่ได้ทำอะไรไอรินเลย ไม่เชื่อไปถามไอ้เชนกับไอ้บูมได้”อธิบายยาวเหยียดในขณะที่มองหน้าหญิงสาว แสดงแววตาจริงใจให้เธอเห็นว่าเขาไม่ได้พูดโกหก ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะโน้มลงมาใกล้เล็กน้อยแล้วพูดเสียงแหบพร่าข้าง ๆ ใบหูของหญิงสาว“แต่เรื่องที่น้องบอกว่าเราแซ่บอะ อันนี้จริง เรายอมรับ แต่เราไม่รู้ว่าน้องไปรู้มาจากไหน”ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อขวยเขิน มือเล็กดันหน้าอกของชายหนุ่มให้ออกห่าง รีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพราะไม่รู้จะทำหน้ายังไง ใครเขาให้พูดแบบนี้กับผู้หญิงตอนอยู่สองต่อสองกัน แล้วยังทำน้ำเสียงแบบนั้นอีกด้วย“แต่เราเคยเห็นน้องหอมแก้มกายตอนงานวันเกิด”ถามอีกเรื่องที่ยังติดอยู่ในใจ “อันนั้นน้องมันทำเองเราไม่รู้เรื่องสักหน่อย แต่เดี๋ยวนะ! วันนั้นนิว

หลายวันต่อมา@คณะวิศวกรรมศาสตร์รถคันหรูจอดนิ่งที่หน้าตึกคณะ สกายเดินลงมาจากรถพร้อมกับเพื่อนสาวคนสนิท เขาจูงมือของหญิงสาวเดินเข้ามายังโต๊ะประจำกลุ่มที่มีเพื่อน ๆ ของเขานั่งอยู่ นินิวสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมด้วยท่าทางเขินอาย ใบหน้าสวยแดงก่ำมาแต่ไกลพอเดินถึงโต๊ะเสียงโห่แซวก็ดังขึ้นตามคาด และก็เป็นเชนที่เอ่ยปากราวกับเตรียมคำพูดเอาไว้ก่อน“พามาเปิดตัวเลยเหรอ กลัวคนอื่นไม่รู้อะไรงี้ว่ากำลังจะมีเมียอะ”“ไอ้สัสเชน! เมียเมือเชี่ยอะไร พูดอะไรให้เกียรตินิวด้วย”รีบออกปากปกป้องหญิงสาวทันทีที่ได้ยินเชนพูด ถึงแม้นินิวจะมาที่นี่กับเขาบ่อย ๆ ก็เถอะ แต่ยังไงซะเธอก็เป็นผู้หญิง การที่เชนพูดแบบนี้มีแต่จะทำให้เธอเสียหาย เขาไม่อยากให้ใครมองเธอไม่ดี“มึงพูดซะกูดูต่ำตมไปเลย ขอโทษด้วยครับ”พูดกับสกายจบก็หันมายกมือขอโทษขอโพยหญิงสาว คำพูดของสกายทำเอาเชนหน้าชาไปเลย เขาก็แค่แซวเล่นเฉย ๆ ไม่คิดว่าเพื่อนจะโกรธจริงจังขนาดนี้นินิวส่ายหน้าไปมา เธอไม่ได้ถือสาหาความเพราะรู้อยู่แล้วว่าเชนเป็นคนยังไงบูมหัวเราะชอบใจ คนปากไม่ดีอย่างเชนโดนแบบนี้บ้างก็ดีเหมือนกัน“สรุปคือเป็นแฟนกันแล้ว?” บูมสงสัย“ยังอะ”ตอบบูมไปว่า 'ย

“เอาวะ”ตัดสินใจบอกสกายน่าจะดีกว่า เผื่อว่าจะห้ามเฮียน็อตได้ทัน“ไอ้กาย”กวักมือเรียกเพื่อนสนิทให้เดินมาหาสกายหันมามองตามเสียงเรียกที่ขัดจังหวะ บูมไม่พูดอะไรเพียงแต่ชี้นิ้วลงไปด้านล่างนัยน์ตาคมจ้องมองไปยังโซนชั้นลอยของผับ สองสาวที่นั่งอยู่ตรงนั้นดูคุ้นตาชะมัด ก่อนที่หลังจากนั้นสมองจะประมวลผลทุกอย่างจนเห็นภาพชัดเจน สองสาวที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือนินิวและหลิน และตอนนี้เฮียน็อตกำลังนั่งลงข้าง ๆ นินิวนัยน์ตาคมเข้มขึ้นอย่างน่ากลัว ภายในใจร้อนรุ่มราวกับมีเปลวไฟแผดเผา ร่างสูงก้าวเท้าฉับ ๆ ออกจากห้องอย่างไวที่สุด ก่อนที่เพื่อน ๆ อีกสามคนจะรีบตามลงมาเช่นกันอีกด้านหนึ่งสองสาวกำลังนั่งโยกกันอย่างออกรสออกชาติ ระหว่างนั้นก็มีหนุ่มหล่อเดินเข้ามาหา น็อตยิ้มพรายมาแต่ไกลก่อนจะนั่งลงที่โซฟาข้าง ๆ นินิว เขายื่นแก้วเหล้าที่ถือมาด้วยเพื่อขอชนกับหญิงสาว“จำพี่ได้ไหม”“พี่?...ขอโทษนะคะแต่จำไม่ได้จริง ๆ ค่ะ”นินิวปฏิเสธแล้วขยับออกห่างชายหนุ่มหน้าเจื่อนแต่ยังเก็บอาการ พยายามยิ้มกลบเกลื่อนพร้อมกับหาเรื่องคุยกับเธอ“เสียใจจังที่จำกันไม่ได้”หลินขยับตัวมาใกล้ ๆ เพื่อนสาว แล้วกระซิบกระซาบด้วยความสงสัย“ใครวะ?”