บททั้งหมดของ อยากเลิกเป็นเพื่อนเธอ: บทที่ 21 - บทที่ 30

สกายเดินตรงปรี่ไปหาหลินทันทีที่เห็นเธอยืนอยู่กับซัน เขามองซ้ายมองขวาเพื่อหาอีกคนแต่ก็ไม่พบจึงรีบเอ่ยถาม“หลิน! นิวล่ะ”“ไอ้นิวไม่ได้มาอะ แต่มันฝากนี่มาให้”ยื่นกล่องขนมเค้กที่หญิงสาวเป็นคนทำให้กับเจ้าของวันเกิด แม้จะรู้สึกไม่พอใจสกายเป็นอย่างมากแต่หลินก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ ยังไงนินิวก็จะตัดใจจากสกายอยู่แล้ว การที่เพื่อนสาวของเธอมาเห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนี้มันก็อาจจะช่วยให้นินิวตัดใจได้เร็วขึ้นแต่ทว่าคนที่เพื่อนสาวของเธอพยายามจะตัดใจกลับดูร้อนรนจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“นิวอยู่ไหนหลิน”“แกจะถามทำไมกาย”“ฉันถามว่านิวอยู่ไหน”ใช้เสียงเข้มเอ่ยถามหลินแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าหล่อเหลาดุดันราวกับไม่ใช่เขาหลินยืนอึ้งตาค้างเมื่อเห็นท่าทียามโมโหของสกาย แค่บอกว่านินิวไม่ได้มา ทำไมเขาต้องโกรธขนาดนี้“อยู่คอนโดฉัน”หลินหลุดปากบอกอย่างง่ายดายพร้อมกับยื่นคีย์การ์ดให้ชายหนุ่มราวกับโดนสะกดจิตหลังจากหลินพูดจบสกายก็ตั้งท่าจะออกจากผับทันที เขาไม่ฟังเสียงคัดค้านของซันเลยสักนิด“ไอ้กาย มึงจะไปไหน แล้วงานวันเกิดมึงล่ะ”“ช่างแม่งดิ”“มึงเป็นเชี่ยอะไรวะ แค่นินิวไม่อยู่มึงจะเป็นจะตายเลยรึไง”สกายหยุดชะงัก

สกายจอดรถหน้าร้านชำข้างทางที่เปิดให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง ร้านชำแห่งนี้เป็นร้านลับเฉพาะที่มีแค่นักศึกษาในมหาวิทยาลัยเท่านั้นที่รู้จัก ที่นี่มีบริการทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเหล้า เบียร์ หรือว่ากับแกล้ม ลุงเจ้าของร้านจะนอนอยู่ในนั้นถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมก็แค่เดินไปปลุกแกชายหนุ่มนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเพียงลำพัง บนโต๊ะของเขามีขวดเบียร์วางเรียงราย กับกล่องขนมเค้กที่ถูกเปิดออกจนเห็นเค้กก้อนเล็ก ๆ ด้านใน เขานั่งพิจารณาอยู่นาน ก่อนจะหยิบส้อมที่อยู่ในตะกร้ามาลองตักชิมเพียงแค่ตักเค้กเข้าปากคำแรก ความรู้สึกมากมายก็ถาโถมเข้ามาในใจของเขา หัวใจแข็งแกร่งเต้นแรงผิดปกติจนเริ่มสับสนระหว่างนั้นในมือถือก็มีสายโทรเข้า เหลือบมองไม่นานเขาก็กดรับสาย “ไอ้กาย มึงอยู่ไหนวะ”ซันสงสัย“ร้านชำลุงเย็น ข้างมอ”“ไปทำเชี่ยอะไรวะ”“มึงอย่าถามมาก ถ้าอยากตามมาก็มา ถ้าไม่มามึงก็วางสายไป”“เออ! หงุดหงิดเหมือนคนเมนส์มาเลยไอ้สัส”หลังจากกดวางสาย เขาก็หันมาสนใจขนมเค้กตรงหน้าอีกครั้ง ขบขันตัวเองเหมือนกันที่ต้องมานั่งกินขนมเค้กแกล้มเบียร์เวลาผ่านไปราว ๆ ครึ่งชั่วโมงซันก็เดินทางมาถึงร้าน นัยน์ตารีเรียวมองการกระทำของเพื่อนสนิ

หลังวันเกิดของสกาย มีข่าวซุบซิบถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างหนุ่มหล่องานดีของคณะวิศวกรรมศาสตร์กับน้องรหัสสาวดาวคณะ แพร่สะพัดออกมาว่าแอบซุ่มคบกันแบบเงียบ ๆสกายอ่านข่าวในเพจของมหาวิทยาลัยอย่างหัวเสีย เล่นใบ้ชัดเจนขนาดนั้นใครอ่านก็รู้ว่าหมายถึงเขากับไอริน“อย่าให้กูรู้นะว่าใครเป็นคนเขียนข่าวอะ กูจะเอาขี้ไปปาหน้ามันแม่งเลย”เสียงเจ้าตัวสบถออกมาด้วยความโมโหหลังจากที่อ่านข่าวจบ ขืนเข้าไปอ่านข้อความจากคนที่มาแสดงความคิดเห็นเขาคงได้เดือดดาลกว่านี้แน่ ๆ“แล้วมันไม่ใช่ความจริงรึไงวะ กูเห็นน้องไอรินตามมึงไปทุกที่เลย กูก็นึกว่ามึงกับน้องคบกันแล้วซะอีก” บูมพูด“ไม่ใช่เว้ย! กูไม่ได้คบกับใครทั้งนั้นแหละ”“แปลว่ายังแน่วแน่กับปณิธานเดิมว่าจะไม่มีแฟนไปตลอดชีวิตว่างั้น?”“ก็...เปล่า” ตอบเพื่อนเสียงเบา“เปล่า?”เชนกับบูมพูดประสานแล้วพร้อมใจกันหันมามองหน้าสกาย ก่อนที่เชนจะขยับเข้าไปกระทบไหล่กับเขาเบา ๆ แล้วเอ่ยถามอย่างกระหายใคร่รู้“ว้าว! ว้าว! ว้าว! พูดอย่างนี้หมายความว่าไงวะ ไอ้คนไม่มีหัวใจตอนนี้เริ่มมีความรักแล้วเหรอ”“ไม่รู้เว้ย!”ตอบห้วน ๆ“ชักช้าระวังแห้วนะเว้ย แล้วอย่ามาหาว่าเชนคนนี้ไม่เตือนนะจ๊ะ”

@คณะวิศวกรรมศาสตร์ถุงขนมหวานราว ๆ สิบถุงตั้งอยู่บนโต๊ะประจำกลุ่มของสกาย สองหนุ่มเพื่อนสนิทเชนและบูมต่างก็ส่ายหน้าไปมาด้วยความเบื่อหน่าย หลายวันมานี้ไอ้เพื่อนสนิทของเขาเล่นไปเหมาขนมหวานร้านนินิวมาให้กินทุกวัน ตอนแรก ๆ ก็อร่อยอยู่หรอก แต่จะให้กินติด ๆ กันหลายวันใครมันจะไปกินไหว“กูกินจนเบาหวานจะขึ้นตาอยู่แล้วเนี่ย มึงหยุดเหมาสักวันก่อนไม่ได้รึไงวะ”เชนบ่นอุบทันทีที่สกายหิ้วถุงขนมมาวางบนโต๊ะ“กิน ๆ ไปเถอะน่า ถ้าไม่หมดก็เอาไม่เผื่อเมีย เผื่อพ่อเผื่อแม่ เผื่อญาติ หรือเผื่อใครก็ได้ที่มึงอยากให้กินอะ”“แล้วทำไมมึงไม่เอาไปแจกคนทั้งคณะไปเลยวะ”“แจกไม่ได้ ถ้ารู้ถึงหูนินิวกูก็ซวยอะดิ”“โถ! ไอ้ลูกหมา อยากง้อแต่เสือกไม่กล้า...ไอ้กระจอก!”เชนพร่ำบ่นไม่หยุด ส่วนบูมพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับทุกคำพูดของเชนในระหว่างที่สามหนุ่มกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานจนไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนกำลังเดินผ่านมา เชนที่กำลังหัวเราะร่าถึงกับนิ่งชะงักอ้าปากค้าง ใบหน้าของเขาซีดลงราวกับตกใจอะไรบางอย่าง “เชี่ยแล้ว!”มีเสียงสบถจากปากของเชนเบา ๆบูมหันขวับเมื่อเห็นท่าทางแปลก ๆ ของเชน ก่อนที่หลังจากนั้นสกายจะรีบหันมามองตามเพ

ช่วงเย็นหลังจากเรียนเสร็จสองสาวมานั่งที่หน้าคณะเพื่อรอพี่รหัสของหลินเตวิทย์ลงมาจากตึกเรียนก็ตรงดิ่งมาหาสองสาวทันที ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวสะอาดสะอ้าน ใบหน้าเรียบนิ่งดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่ ภายใต้กรอบแว่นไม่หนาไม่บางซ่อนเร้นแววตาเจ้าเล่ห์เอาไว้ แม้จะเคยเจอกันมาหลายครั้ง แต่นินิวเพิ่งจะสังเกตเห็นก็ครั้งนี้...ภายนอกพี่เตวิทย์ดูนิ่ง สุขุม เป็นผู้ใหญ่ แต่สายตาเจ้าชู้ชะมัดเลย ดูเจ้าชู้กว่าสกายซะอีก...“สวัสดีค่ะพี่เตวิทย์”มัวสังเกตรุ่นพี่หนุ่มจนลืมไหว้ทักทาย พอนึกได้ก็รีบยกมือไหว้อย่างเด็กเคารพผู้ใหญ่“สวัสดีครับน้องนินิว พวกเราไปกันเลยไหมครับ”“หลินไม่ไปนะคะ เชิญพี่เตวิทย์กับนิวเลยค่ะ”หลินรีบขอแยกตัวจากเพื่อนเพราะไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอ การปล่อยให้เพื่อนไปกับรุ่นพี่สองต่อสองอาจช่วยให้ทั้งสองคนสนิทสนมกันเร็วขึ้น เพราะยิ่งสนิทเร็วเท่าไหร่นินิวจะได้เปิดใจเร็วขึ้นด้วย“อ้าว! ทำไมแกไม่ไปด้วยกันล่ะ”“ฉันไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอ”กระซิบกระซาบกับเพื่อนสาวแล้วยิ้มแซวนินิวมีท่าทางขวยเขินจนทั้งสองแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ มือเล็กเอื้อมไปตีแขนเพื่อนเบา ๆ ด้วยท่าทางเอียงอาย พวกเธอไม่รู้เลยว่าการกระทำ