Share

บทที่ 11

Author: อู่จิ่ว
สุดท้ายเยี่ยนกุยจือก็ตกปลาได้เพียงไม่กี่ตัว แต่พอพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า ซางเฉี่ยนก็ยอมเมตตาประกาศว่า

การฝึกของวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว

ระหว่างทางกลับ เยี่ยนกุยจืออดถามไม่ได้ว่า “พี่ซางเฉี่ยน พรุ่งนี้เราจะฝึกอะไรกันครับ?”

ซางเฉี่ยนตอบว่า “อีกสามวันต่อจากนี้ เราจะมาตกปลาที่นี่กัน”

“หา?” เยี่ยนกุยจือทำหน้าเหมือนโลกทั้งใบพังทลาย “ยังต้องตกปลาอีกเหรอครับ?”

“ความอดทนไม่ใช่สิ่งที่จะฝึกกันได้ภายในวันสองวัน แต่ต้องอาศัยเวลาค่อย ๆ สั่งสม”

ซางเฉี่ยนอธิบายอย่างจริงจัง “งานบูรณะเป็นงานที่ทั้งน่าเบื่อและใช้เวลายาวนาน ต้องอาศัยความสามารถในการไม่วอกแวกไปกับสิ่งรบกวนและรักษาสมาธิให้จดจ่อกับงานได้อย่างต่อเนื่อง”

เธอเหลือบมองเยี่ยนกุยจือ “นายต้องฝึกตัวเองให้ใจเย็นและสุขุมกว่านี้ ต่อไปจะได้ทำงานบูรณะได้อย่างคล่องมือ...”

น้ำเสียงของเธอทั้งอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความอดทน ชวนให้รู้สึกสบายใจและเชื่อถืออย่างบอกไม่ถูก เยี่ยนกุยจือรับฟังคำสอนอย่างตั้งใจ ก่อนพยักหน้ารัว ๆ

*

ค่ำคืนอันเงียบสงัด

จิ้นฉางอวี่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนอนตามลำพัง ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนปนเป

ที่ผ่านมา ไม่ว่าเขาจะยุ่งกับงานมากแค่ไหน ทุกครั้งที่กลับถึงบ้านก็จะมีซางเฉี่ยนอยู่เสมอ

เธอมักส่งยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวให้เขา และชอบเล่าเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันให้ฟังอย่างไม่รู้เบื่อ

ไหนจะค่ำคืนนับไม่ถ้วนที่ทั้งคู่เคยร่วมรักและคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มบนเตียงหลังนี้...

ไม่เหมือนกับตอนนี้เลย

จิ้นฉางอวี่กวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ตรงพื้นที่ว่างบนผนังเหนือหัวเตียงที่ดูสะดุดตาอย่างผิดปกติ

ไม่ต้องพูดถึงคนรักเลย แม้แต่รูปแต่งงานก็ยังไม่เหลือแล้ว

ห้องนอนว่างเปล่า เช่นเดียวกับหัวใจของเขาที่รู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก

จิ้นฉางอวี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก้มหน้าค้นหาเบอร์ของซางเฉี่ยน ก่อนจะเผลอกดโทรออกไปโดยไม่รู้ตัว...

กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไปและคิดจะวางสาย อีกฝ่ายก็รับสายเสียแล้ว

“จิ้นฉางอวี่?”

เสียงนุ่มหวานเจือความสงสัยของหญิงสาวดังมาตามสาย จิ้นฉางอวี่ถึงกับเกร็งแผ่นหลังเหยียดตรงทันที

เขากระแอมเบา ๆ อย่างไม่เป็นธรรมชาติ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคง “ผมเอง”

ซางเฉี่ยนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จออกมาก็ได้รับโทรศัพท์จากเขาพอดี เธอจึงถามว่า “คุณโทรมามีธุระอะไรเหรอ?”

“...”

จิ้นฉางอวี่กำมือข้างที่วางอยู่บนเข่าแน่น สมองทำงานอย่างรวดเร็ว “คือว่า... แค่ก... ดำเนินการเรื่องเปลี่ยนทรัพย์สินเป็นเงินสดเรียบร้อยแล้ว ต้องให้คุณเซ็นชื่อยืนยัน พรุ่งนี้เรานัดเวลาเจอกันหน่อยนะ”

ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง

ซางเฉี่ยนนั่งลงบนเตียง “ไม่ต้องรบกวนเวลาอันมีค่าของประธานจิ้นหรอกค่ะ พรุ่งนี้ฉันไปเซ็นเอกสารกับผู้ช่วยพิเศษเกาเองก็ได้”

ก่อนจะได้รับใบหย่า เธอไม่อยากเจอหน้าจิ้นฉางอวี่อีกเลย

แววตาของจิ้นฉางอวี่หม่นลง เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนฝืนเค้นคำพูดออกมาสั้น ๆ ว่า “ตามใจคุณ”

ทั้งสองฝ่ายเงียบไป บรรยากาศชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ซางเฉี่ยนจึงถามว่า “คุณมีเรื่องอื่นอีกไหม?”

“...ไม่มีแล้ว”

ซางเฉี่ยนพูดว่า “งั้นแค่นี้นะ”

น้ำเสียงของหญิงสาวทั้งเย็นชาและห่างเหิน ไม่หลงเหลือความอ่อนโยนหวานละมุนที่เธอเคยมีให้เขาแม้แต่น้อย

ลูกกระเดือกของจิ้นฉางอวี่ขยับเล็กน้อย ก่อนเขาจะเอ่ยว่า “อืม แค่นี้นะ”

แทบจะทันทีที่เขาพูดจบ เสียงสัญญาณตัดสายก็ดังขึ้นจากปลายสาย มือที่ถือโทรศัพท์ของจิ้นฉางอวี่แข็งเกร็งไปเล็กน้อย

ตอนนี้เธอไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

สิบโมงเช้าวันรุ่งขึ้น

ซางเฉี่ยนนัดเกาเจ๋อมาพบกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง

เมื่อเห็นเธอเซ็นชื่อลงในข้อตกลงเรียบร้อยแล้ว เกาเจ๋อก็ยิ้มพลางพูดว่า “คุณนาย เงินจะเข้าบัญชีของคุณอย่างช้าที่สุดภายในวันพรุ่งนี้นะครับ รบกวนตรวจสอบยอดเงินด้วย”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ซางเฉี่ยนยิ้มบาง ๆ ให้เขา ก่อนเอ่ยเตือนว่า “แต่ผู้ช่วยพิเศษเกาคะ ต่อไปคุณควรเรียกฉันว่าคุณซางได้แล้วนะคะ”

เกาเจ๋อยิ้มเจื่อน ๆ อย่างกระอักกระอ่วน “ขอโทษครับ คุณซาง”

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” ซางเฉี่ยนลุกขึ้นกล่าวลา “แล้วเจอกันค่ะ ผู้ช่วยพิเศษเกา”

เกาเจ๋อรีบลุกขึ้นยืนส่งเธอ “แล้วเจอกันครับ คุณนา... คุณซาง”

เกาเจ๋อมองตามร่างของเธอที่เดินจากไป ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

ไม่รู้จริง ๆ ว่าประธานจิ้นกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

ก่อนหน้านี้ประธานจิ้นยังกำชับเขาเป็นพิเศษว่าเรื่องโอนเงินไม่ต้องรีบร้อน ให้รอไปก่อน แต่เมื่อคืนกลับโทรมาสั่งกะทันหันให้เขาจัดการทุกอย่างให้เสร็จภายในคืนนั้น แล้วนำเอกสารมาให้คุณนายเซ็นชื่อยืนยันในวันนี้

เปลี่ยนใจไปมาอยู่ตลอดจริง ๆ

เกาเจ๋อส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ ก่อนเก็บข้าวของให้เรียบร้อยแล้วกลับไปรายงานผล

บ่ายวันเดียวกันนั้น ซางเฉี่ยนก็ได้รับเงินโอนเข้าบัญชีธนาคารเรียบร้อยแล้ว

หากเป็นคนทั่วไป เมื่อเห็นยอดเงินฝากในบัญชีเพิ่มขึ้นมาเป็นตัวเลขถึงสิบหลัก ก็คงดีใจจนแทบเนื้อเต้น

แต่ซางเฉี่ยนกลับไม่เป็นเช่นนั้น

เธอไม่ได้รู้สึกดีใจหรือสุขใจที่ได้รับเงินก้อนมหาศาล ตรงกันข้าม กลับรู้สึกราวกับมีบางสิ่งอุดตันอยู่ในอก ความอึดอัดแน่นหน้าอกค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย    บทที่ 30

    เช้าวันจันทร์ที่โรงพยาบาลเมื่อหมอบอกว่าสภาพร่างกายของซางเฉี่ยนไม่เอื้ออำนวยให้ทำแท้งได้ เธอก็ตกตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่า“ทำไมคะ?”ซางเฉี่ยนลุกพรวดจากเก้าอี้อย่างร้อนใจ “หมอเฉินคะ ตอนที่ฉันมาปรึกษาเรื่องทำแท้งครั้งก่อน หมอก็ไม่ได้บอกว่าทำไม่ได้นี่คะ?”“เพราะตอนนั้นเรายังไม่ได้ตรวจร่างกายคุณอย่างละเอียดค่ะ”หมอเฉินมองรายงานผลตรวจหลายฉบับที่ซางเฉี่ยนเพิ่งเข้ารับการตรวจใหม่เมื่อเช้า ก่อนอธิบายว่า “ผลตรวจล่าสุดพบว่า หากคุณฝืนทำแท้งจะมีความเสี่ยงต่อสุขภาพสูงมาก ไม่เพียงส่งผลต่อความสามารถในการตั้งครรภ์อีกครั้ง แต่ยังอาจทำให้เกิดโรคอื่น ๆ ตามมาอีกด้วย...”*ซูลั่วลั่วนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจ พอประตูห้องเปิดออก ก็เห็นซางเฉี่ยนเดินออกมาด้วยท่าทางห่อเหี่ยวหมดเรี่ยวแรงซูลั่วลั่วคิดว่าเพื่อนกำลังกลัว จึงรีบเข้าไปจับมือปลอบ “ไม่ต้องกลัวนะที่รัก ได้ยินว่าพอให้ยาสลบแล้วจะไม่เจ็บ แค่หลับตาแป๊บเดียวก็ผ่านไปแล้วนะ”ซางเฉี่ยนค่อย ๆ เงยหน้ามองเธอ “หมอบอกว่าฉันทำแท้งไม่ได้เพราะปัญหาสุขภาพ”“หา? ทำแท้งไม่ได้เหรอ?”ซูลั่วลั่วถึงกับอึ้งไปเลย“ปัญหาสุขภาพอะไรถึงทำให้ทำแท้งไม่ได้ล่ะ?”“ฉันก็ไม่ค่อยเข้

  • หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย    บทที่ 29

    ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโมโหเขาหรือเปล่า ดวงตาของซางเฉี่ยนถึงได้แดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย “แบบนี้พอใจหรือยัง?”จิ้นฉางอวี่เบือนสายตาหนี เม้มริมฝีปากแน่นโดยไม่พูดอะไรนั่นเท่ากับว่าเขายอมรับโดยปริยายเมื่อเห็นดังนั้น ซางเฉี่ยนก็ไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะเดินผ่านเขาไปทันทีทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ข้อมือของเธอก็ถูกคว้าไว้ ซางเฉี่ยนหันกลับมาขมวดคิ้วมองชายหนุ่มที่รั้งเธอไว้ “คุณยังต้องการอะไรอีก?”แววตาของจิ้นฉางอวี่อ่อนลง “คุณกำลังท้องอยู่ ผมไปส่งเอง”“ไม่ต้อง”ซางเฉี่ยนผลักมือเขาออกอย่างแรง ก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยก้าวยาว ๆ*หลังออกจากอาคารผู้ป่วยนอก ซางเฉี่ยนกำลังเดินไปตามทางมุ่งหน้าไปยังจุดที่จอดรถไว้ จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง“เฉี่ยนเฉี่ยน”ซางเฉี่ยนหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นซูลั่วลั่วกำลังวิ่งตรงมาหาเธอ“ลั่วลั่ว เธอมาทำอะไรที่นี่?”“ก็เธอบอกว่าจะมาตรวจที่โรงพยาบาล ฉันก็ต้องตามมาดูหน่อยสิ”ซูลั่วลั่วยังหายใจไม่ทันหายเหนื่อยก็รีบถามอย่างร้อนใจ “เป็นยังไงบ้าง? หมอว่าไง? กระเพาะมีปัญหาหรือเปล่า?”ซางเฉี่ยนหลุบตาลงเล็กน้อย “ไม่ได้ป่วยหรอก ฉันท้อง”“อะไรนะ?”ซูลั

  • หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย    บทที่ 28

    มือของซางเฉี่ยนที่กำใบผลตรวจซ่อนไว้ด้านหลังสั่นเทาไม่หยุดเรื่องตั้งครรภ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังคิดไม่ตกว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดีพรุ่งนี้ทั้งคู่ก็จะไปรับใบหย่ากันแล้ว หากจิ้นฉางอวี่รู้ว่าเธอท้องในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจนทำให้เรื่องหย่าต้องเปลี่ยนแปลงไปบ้าง“มะ ไม่ได้เป็นอะไร ฉันแค่ปวดหัว...”ขณะที่เธอกำลังพูด จู่ ๆ ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มก็ขยับเข้ามาประชิด ซางเฉี่ยนใจหายวาบ กำลังจะถอยหลบ แต่ใบผลตรวจในมือกลับถูกแย่งไปเสียก่อนซางเฉี่ยนตกใจสุดขีด รีบคว้าแขนเขาไว้อย่างลนลาน “จิ้นฉางอวี่ เอาคืนมานะ...”จิ้นฉางอวี่ปล่อยให้เธอดึงรั้งแขนซ้ายของเขา ส่วนมือขวาก็ถือใบผลตรวจชูขึ้นสูงเพื่ออ่าน“ท้องเหรอ?”ทันทีที่ชายหนุ่มเอ่ยคำนั้น ซางเฉี่ยนที่กำลังเขย่งเท้าเอื้อมมือแย่งใบผลตรวจก็ชะงักค้างไปทันทีจิ้นฉางอวี่ค่อย ๆ หันมาหรี่ตามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ “ซางเฉี่ยน คุณท้องอยู่แล้วยังขอหย่ากับผม นี่คุณคิดจะยึดลูกไว้กับตัวเองคนเดียวหรือไง?”ซางเฉี่ยน “???”นี่เขาโยนความผิดก้อนโตมาให้เธอเต็ม ๆ เลยสินะเขานี่ช่างเก่งเรื่องบิดเบือนความจริงเสียจร

  • หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย    บทที่ 27

    เดิมทีเธอจัดตารางในช่วงไม่กี่วันก่อนหย่าไว้แน่นเอี้ยด แต่ตอนนี้พอไม่ต้องไปทำงานทางตะวันตกแล้ว เธอก็มีเวลาว่างขึ้นมาทันทีไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่มีอะไรให้ตั้งตารอและไม่มีเป้าหมายอีกต่อไปหรือเปล่า จู่ ๆ ซางเฉี่ยนก็รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ก่อนจะเผลอหลับไปบนโซฟาโดยไม่รู้ตัวพอเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าก็มืดลงแล้วตลอดสองวันต่อมา ซางเฉี่ยนไม่ก้าวออกจากบ้านเลยแม้แต่ก้าวเดียว เธอเอาแต่ขลุกตัวอยู่ในบ้านอย่างเกียจคร้าน ง่วงก็นอน หิวก็สั่งอาหารมากินเธอตั้งใจจะปล่อยเวลาให้ผ่านไปแบบนี้จนครบสามวันก่อนหย่าทว่าในคืนก่อนวันสุดท้ายของระยะเวลาทบทวนการหย่า จู่ ๆ เธอก็ปวดท้องบริเวณกระเพาะอาหารขึ้นมาขณะอาบน้ำเธอปวดจนเวียนหัวตาลาย จึงฝืนสวมเสื้อผ้าทั้งที่ตัวสั่น ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ แต่พอออกมา อาการปวดกลับหายไปเสียอย่างนั้นที่จริงสองวันก่อนหน้านี้เธอก็เคยรู้สึกปวดบริเวณกระเพาะอาหารอยู่บ้าง แต่เพราะอาการไม่รุนแรงเท่าวันนี้ เธอจึงไม่ได้ใส่ใจอยู่ดี ๆ ทำไมถึงปวดกระเพาะขึ้นมาได้?เมื่อก่อนเธอไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อนเลยหรือว่ากระเพาะอาหารของเธอจะมีปัญหาอะไรขึ้นมา?ซางเฉี่ยนนอนอยู่บนเตีย

  • หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย    บทที่ 26

    ไม่คิดเลยว่าแผนที่เตรียมการมานานกว่าหนึ่งเดือนจะต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันแบบนี้ซางเฉี่ยนนั่งอยู่บนโซฟา สมองยังคงมึนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้เป็นสายวิดีโอคอลจากซูลั่วลั่วทันทีที่ซางเฉี่ยนกดรับสาย ใบหน้าของซูลั่วลั่วก็ปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ “เฉี่ยนเฉี่ยน งานเลี้ยงส่งพรุ่งนี้ เธออยากกินอาหารจีน อาหารตะวันตก หรืออาหารฝรั่งเศสดี? ฉันว่าเราไปกินอาหารเมืองจิงต้นตำรับกันดีกว่า เพราะพอเธอไปอยู่ทางตะวันตกแล้ว คงไม่ได้กินอีก”ซางเฉี่ยนตอบด้วยสีหน้าห่อเหี่ยว “ไม่ต้องแล้วล่ะ”“ไม่ต้องเหรอ?” ซูลั่วลั่วเบิกตากว้าง “จะได้ยังไงล่ะ? เราตกลงกันแล้วว่าจะให้ต้าไห่เป็นเจ้ามือเลี้ยง เธอไม่ต้องไปเสียดายเงินแทนเขาหรอก”พอเธอพูดจบ ชายคนหนึ่งก็เบียดเข้ามาในเฟรมวิดีโอ “ใช่แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องไปทำงานไกลบ้าน แถมไปทีหนึ่งก็ตั้งปีสองปี ยังไงพวกเราก็ต้องจัดงานเลี้ยงส่งเธอให้ดี ๆ สิ”คนที่พูดก็คือถังเยว่ไห่ซางเฉี่ยน ซูลั่วลั่ว และถังเยว่ไห่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันตั้งแต่สมัยมัธยมต้น ทั้งสามสนิทสนมกันมาตั้งแต่ตอนนั้น เดิมทีตกลงกันว่าจะเป็นเพื่อนรั

  • หย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย    บทที่ 25

    หลังวางสาย ซางเฉี่ยนก็ขยับตัวนั่งหลังตรงด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนจะถามว่า “มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ทำไมคุณไม่ปลุกฉันล่ะ?”“เพิ่งถึง”ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพื้นที่ภายในรถคับแคบหรือเพราะแสงสลัวกันแน่ ซางเฉี่ยนถึงได้รู้สึกอย่างบอกไม่ถูกว่าสายตาที่จิ้นฉางอวี่มองเธอนั้นดูแปลกไปจากปกติ“เอ่อ... คนขับรถของคุณมาถึงหรือยัง?”“ถึงแล้ว”“อ๋อ” ซางเฉี่ยนพยักหน้า ก่อนจะพูดว่า “งั้นคุณก็รีบกลับไปเถอะค่ะ สองวันที่ผ่านมาฉันรบกวนคุณไปเยอะเลย”พูดจบ เธอก็เปิดประตูรถลงไปก่อนจิ้นฉางอวี่ลงจากรถตามเธอมาอย่างเงียบ ๆคนขับรถที่ยืนรออยู่ไม่ไกลนานกว่าครึ่งชั่วโมง พอเห็นคนบนรถลงมาเสียที ก็รีบเดินเข้าไปหาทันทีซางเฉี่ยนบอกคนขับรถว่า “กระเป๋าเดินทางของเจ้านายคุณอยู่ในกระโปรงท้ายรถ รบกวนช่วยไปเอาให้หน่อยนะ”“ได้ครับ”คนขับรถจึงหันไปหยิบกระเป๋าเดินทางซางเฉี่ยนจึงหันกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือออกไปขอกุญแจรถจากเขาจิ้นฉางอวี่วางกุญแจรถลงบนฝ่ามือของเธอ“อีกสี่วัน ระยะเวลารอทบทวนการหย่าของเราก็จะครบกำหนดแล้ว”ซางเฉี่ยนกำกุญแจไว้ในมือ ก่อนจะถามว่า “เช้าวันถัดจากวันที่ครบกำหนด ตอนแปดโมงครึ่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status