บทที่ 12

การที่เงินเข้าบัญชีเป็นสัญญาณว่าความผูกพันระหว่างเธอกับจิ้นฉางอวี่ถูกตัดออกไปอีกส่วนหนึ่งแล้ว

ตอนนี้เหลือเพียงรอรับใบหย่าในเดือนหน้า ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา... ก็จะสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์

ในวันต่อ ๆ มา ซางเฉี่ยนบังคับตัวเองให้ทุ่มเทเวลาและความสนใจทั้งหมดไปกับการสอนเยี่ยนกุยจือ โดยไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองคิดถึงเรื่องอื่นอีก

ไม่นานเวลาก็ผ่านไปกว่าครึ่งเดือน เทศกาลสารทจีนใกล้จะมาถึงแล้ว

ตามธรรมเนียมของบ้านเกิดซางเฉี่ยน เมื่อถึงวันสารทจีนจะต้องเดินทางกลับบ้านเกิดเพื่อเซ่นไหว้บรรพบุรุษ

แม้ซางเฉี่ยนจะไม่อยากอยู่ร่วมกับครอบครัวของซางจื้อหมิงมากแค่ไหน แต่ในวันนั้นเธอก็ยังต้องกลับไปไหว้ปู่ย่าที่บ้านเกิดพร้อมกับพวกเขา

และถือโอกาสกลับไปเยี่ยมซางจิ่งซาน อารองของเธอด้วย

ซางจิ่งซานเป็นจิตรกร เมื่อกว่ายี่สิบปีก่อน ภรรยาสุดที่รักของเขาเสียชีวิตระหว่างคลอดลูก หลังจากนั้นเขาก็ไม่คิดจะแต่งงานใหม่อีกตลอดชีวิต เขานำอัฐิของภรรยาและลูกกลับบ้านเกิด แล้วอยู่ดูแลปรนนิบัติพ่อแม่จนกระทั่งทั้งสองสิ้นอายุขัย และนับแต่นั้นเขาก็ไม่เคยย้ายออกจากชนบทอีกเลย

*

หนึ่งวันก่อนเทศกาลสารทจีน ซางเฉี่ยนขับรถกลับบ้านเกิดตามลำพัง

เมื่อคืนที่ผ่านมา ซางจื้อหมิงโทรมาถามเธอว่าอยากเดินทางกลับไปพร้อมกันไหม แต่ซางเฉี่ยนปฏิเสธทันที

กว่าจะเดินทางถึงบ้านเกิดก็เป็นเวลาห้าโมงเย็นกว่าแล้ว

รถของซางเฉี่ยนยังไม่ทันถึงหน้าบ้าน เธอก็มองเห็นซางจิ่งซานยืนชะเง้อคอรออยู่หน้าประตูใหญ่ตั้งแต่ไกล

พอซางจิ่งซานเห็นว่าเป็นรถของเธอ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความดีใจ เขารีบเปิดประตูให้กว้างขึ้นอีกหน่อย เพื่อให้เธอขับรถเข้ามาได้สะดวก

ซางเฉี่ยนจอดรถในลานบ้าน พอลงจากรถก็ร้องเรียกซางจิ่งซานด้วยความร่าเริง “อารอง หนูกลับมาแล้วค่ะ!”

ซางจิ่งซานเดินเข้ามาหา มองเธอด้วยแววตาเปี่ยมความรักและเอ็นดู “ทำไมถึงขับรถมาเองล่ะ? หนูไม่ได้กลับมาพร้อมพ่อกับคนอื่น ๆ แล้วฉางอวี่ก็ไม่รู้จักจัดคนขับรถให้หนูเลยหรือไง? ต้องขับรถตั้งสามชั่วโมงกว่า หนูเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ขับรถมาตลอดทางแบบนี้อันตรายแค่ไหนรู้ไหม?”

“เมื่อก่อนเวลาหนูกลับมา เขาก็จัดคนขับรถคอยรับส่งให้ตลอดไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมครั้งนี้ถึงปล่อยให้หนูขับรถมาคนเดียวได้...”

ซางจิ่งซานรักและเอ็นดูเธอราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ มาโดยตลอด แม้แต่คำบ่นยืดยาวในตอนนี้ก็ล้วนเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย

ซางเฉี่ยนรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจ แต่พอได้ยินเขาเอ่ยถึงจิ้นฉางอวี่ ความรู้สึกของเธอก็ชะงักไปชั่วขณะ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ายังคงเดิม

“ก็หนูอยากขับรถมาเองนี่คะ”

เพราะกลัวว่าอารองจะวกกลับไปพูดถึงจิ้นฉางอวี่อีก ซางเฉี่ยนจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “อารอง หนูเอาของมาเยอะแยะเลย มาช่วยหนูขนเข้าบ้านหน่อยนะคะ”

เธอพูดพลางเดินไปเปิดฝากระโปรงท้ายรถ

ซางจิ่งซานเดินตามมา พอเห็นเธอก้มลงหยิบกระเป๋าเดินทาง เขาก็รีบยื่นมือไปรับมาถือเสียก่อน “เดี๋ยวอาขนเอง หนูขับรถมาตลอดทางแล้ว รีบเข้าบ้านไปพักเถอะ”

“หนูช่วยถือของบางส่วนก็ได้ค่ะ...”

ซางจิ่งซานยกมือกันมือของเธอที่ยื่นเข้ามา “งานขนของแบบนี้ไม่ต้องให้เด็กผู้หญิงอย่างหนูมาทำหรอก รีบเข้าบ้านไปเถอะ”

ซางเฉี่ยนยิ้มจนตาหยี “ได้ค่ะ”

เธอหันหลังเดินเข้าบ้าน แต่ยังไม่ทันไปถึงไหนก็ได้ยินเสียงซางจิ่งซานตะโกนตามหลังมา “บนโต๊ะมีขนมเผือกที่หนูชอบนะ กินรองท้องไปก่อน”

ขนมเผือกนั้นซางจิ่งซานเป็นคนลงมือทำเอง เพราะรู้ว่าซางเฉี่ยนชอบกิน ทุกครั้งที่เธอกลับบ้าน เขาจึงมักทำขนมชนิดนี้ไว้ให้เธอกินด้วยตัวเองเสมอ

“ได้เลยค่ะ!”

ซางเฉี่ยนที่เห็นแก่ของกินอยู่แล้วกระโดดโลดเต้นเข้าบ้านไปอย่างร่าเริง

หลังจากซางจิ่งซานขนของเสร็จและเดินเข้ามาในบ้าน ก็เห็นซางเฉี่ยนนั่งอยู่ที่โต๊ะ กำลังหยิบขนมเผือกเข้าปากคำโต ๆ อย่างเอร็ดอร่อย

ดูท่าเด็กคนนี้คงจะหิวมากสินะ

“ค่อย ๆ กินก็ได้”

ซางจิ่งซานหยิบกระป๋องเครื่องดื่มออกมาจากตู้เย็น “นี่ ดื่มน้ำซานจาต้มน้ำตาลกรวดหน่อย ช่วยคลายร้อนดับกระหายได้ดีเลย”

ซางเฉี่ยนที่กำลังกินจนติดคอรีบรับมาดื่มอึกหนึ่ง ก่อนดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมาทันที “อืม หวานจังเลย ปีนี้ลูกซานจาบนเขาคงเติบโตได้ดีมากเลยใช่ไหมคะ?”

น้ำซานจาต้มน้ำตาลกรวดนี้ก็เป็นฝีมือของซางจิ่งซานเช่นกัน เขาขึ้นเขาไปเก็บลูกซานจามาทำด้วยตัวเอง

“ก็ถือว่าออกลูกดีเลยละ หลายวันก่อนป้าเฉินขึ้นเขาไปเก็บลูกซานจากลับมาได้ตั้งเยอะ อาเลยเอาบางส่วนไปตากแห้งไว้ ตอนหนูกลับก็เอาติดไปกินด้วยนะ”

“ดีเลยค่ะ”

ขณะที่สองอาหลานกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ป้าเฉินก็รีบร้อนเดินเข้ามาในบ้าน “คุณชายรอง คุณหนู”

“คุณชายใหญ่กับคุณเขยและคนอื่น ๆ ก็กลับมาแล้วค่ะ”

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น กระป๋องน้ำซานจาในมือของซางเฉี่ยนก็หลุดร่วงลงกระแทกโต๊ะดังตุบ

ป้าเฉินเป็นแม่บ้านที่คอยดูแลปู่ย่าของเธอมาตลอด ส่วนคุณชายใหญ่ที่ป้าเฉินพูดถึงก็คือซางจื้อหมิง

และคนที่ป้าเฉินเรียกว่า ‘คุณเขย’ ก็มีอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ...

จิ้นฉางอวี่

ซางเฉี่ยนมองป้าเฉินอย่างตกตะลึง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงอึ้ง ๆ ว่า “ป้าเฉิน เมื่อกี้ป้าบอกว่า... คุณพ่อกลับมากับใครนะคะ?”

“คุณเขยค่ะ” ป้าเฉินตอบพร้อมรอยยิ้ม “คุณหนูคะ คุณเขยมาถึงแล้วค่ะ”