บททั้งหมดของ มีรักใหม่ ไม่หวนอาลัยคนเก่า: บทที่ 1 - บทที่ 8

มื้ออาหารจบลงท่ามกลางบรรยากาศเงียบงัน ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นอีกเลยเมื่อเดินออกจากร้านอาหาร ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้วสำนักงานทะเบียนสมรสปิดทำการไปเรียบร้อยแล้วกู้อวิ๋นโจวขมวดคิ้วพลางเหลือบมองนาฬิกา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่สบอารมณ์นัก“คราวหน้าถ้าจะเอาแต่ใจก็หัดดูเวลาบ้าง พวกเราอุตส่าห์ใช้วันหยุดมาเป็นเพื่อนคุณ ไม่ใช่ให้คุณมาทำอะไรตามใจตัวเองแบบนี้”“ถ้าคุณรู้จักทำตัวให้รู้ความเหมือนหว่านหว่านบ้าง พวกเราก็คงไม่ต้องพลาดเรื่องสำคัญแบบนี้หรอก”ข้อเสียข้อที่ 197 ของฉัน คือไม่รู้ความฉันจดจำข้อเสียนั้นไว้เงียบ ๆ แต่ลำคอกลับแหบจนเปล่งเสียงไม่ออกวันนี้เป็นวันหยุดของพวกเขา แต่ไม่ใช่วันหยุดของฉันแล้วจะมีใครจำได้บ้างว่าฉันเองก็ต้องอดหลับอดนอนทำงานล่วงเวลาตลอดทั้งคืน กว่าจะแลกกับวันหยุดวันนี้มาได้กู้อวิ๋นโจวมองว่าลู่หว่านวางแผนและจัดการทุกอย่างได้รอบคอบกว่าฉันเพราะอย่างนั้น ไม่ว่าจะเลือกวันทำอะไร เขาจึงไม่เคยถามความคิดเห็นของฉันเลยสักครั้งเหมือนกับทริปฉลองวันครบรอบที่ฉันเฝ้ารอมานานแสนนานวันนั้นฉันรอเขาอยู่ที่สนามบินนานถึงแปดชั่วโมง โทรหาเขาไปทั้งหมด 108 สาย

สุดท้ายฉันก็ไม่ได้รอจนรถพยาบาลที่เขาบอกว่าจะเรียกมาถึงก่อนหมดสติ ฉันยังเพ้อฝันว่าอย่างน้อย ต่อให้เป็นเพียงเพราะอยากให้ฉันไปขอโทษลู่หว่าน กู้อวิ๋นโจวก็น่าจะมีเมตตาเรียกรถพยาบาลให้ฉันสักคันแต่เขากลับไม่ได้ทำเช่นนั้นเมื่อฟื้นขึ้นมากลางดึก ฉันก็พบว่าตัวเองยังคงนอนอยู่บนพื้นเหมือนเดิม คราบเลือดที่ไหลออกมาแห้งกรังไปหมดแล้วฉันฝืนพยุงร่างกายที่อ่อนแรงให้ลุกขึ้น ก่อนจะเรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลด้วยตัวเองระหว่างที่หมอห้องฉุกเฉินกำลังทำแผลให้ฉัน เขาก็ถอนหายใจอย่างสะเทือนใจไปด้วย“หนูก็อายุไม่น้อยแล้วนะ น่าจะหาแฟนสักคนได้แล้ว ไม่อย่างนั้นเวลาเจ็บตัวกลางดึกแบบนี้ ก็ต้องทนรับมือทุกอย่างอยู่คนเดียว”“หนูไม่รู้หรอกว่าเมื่อคืนช่วงดึก มีผู้หญิงคนหนึ่งปวดท้องประจำเดือน แฟนของเธอถึงกับอุ้มเธอในท่าเจ้าหญิงไปส่งถึงเตียงผ่าตัด แถมพออ้าปากก็ขู่จะทำลายอนาคตในอาชีพของพวกหมออีกต่างหาก!”ฉันฝืนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาเขาไม่รู้เลยว่าฉันไม่ได้ไม่มีแฟน แถมยังเกือบจะได้แต่งงานกันแล้วด้วยซ้ำก็แค่คู่หมั้นของฉันทิ้งฉันที่กำลังบาดเจ็บไว้กลางดึก แล้วรีบไปเป็นอัศวินคอยปกป้องผู้หญิงคนอื่นก็เท

กู้อวิ๋นโจวเหยียบคันเร่งจนมิดราวกับคนเสียสติ ขับรถด้วยความเร็วสูงตลอดทางกลับบ้าน เขาตั้งใจจะกลับไปเก็บข้าวของ แล้วรีบจองตั๋วเครื่องบินไปหาเสิ่นเจาให้เร็วที่สุดเขาไม่ได้หวังให้เสิ่นเจายกโทษให้ ขอเพียงได้อธิบายทุกอย่างให้เธอเข้าใจอย่างชัดเจนก็พออย่างน้อยก็อยากให้เสิ่นเจารู้ว่า ในใจของเขามีเพียงเธอคนเดียวมาโดยตลอดคนที่เขารักมีเพียงเสิ่นเจาคนเดียวเท่านั้น!แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องนอน เขาก็ต้องตกตะลึงกับสภาพห้องที่เปลี่ยนไปจนเผลอถอยหลังออกมาห้องนอนใหญ่ที่เดิมเคยโล่งว่าง ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยข้าวของมากมาย ทุกมุมห้องล้วนมีร่องรอยของผู้หญิงอีกคนอยู่เต็มไปหมดทั้งรองเท้าส้นสูง กระเป๋า และเครื่องสำอางของลู่หว่าน ต่างถูกจัดแยกเป็นหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบตามมุมต่าง ๆ ของห้องราวกับว่าห้องนี้เป็นห้องของเธอมาตั้งแต่แรกบนเตียงในห้องนอนใหญ่มีบางอย่างนูนขึ้นมาเป็นแนวโค้ง ที่แท้ก็เป็นลู่หว่านนั่นเอง“กู้อวิ๋นโจว คุณกลับมาแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง คุณกับเจาเจาไปจดทะเบียนสมรสกันเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”เธอนอนอยู่บนเตียงตรงตำแหน่งที่เดิมเคยเป็นที่นอนของเสิ่นเจา พร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

กู้อวิ๋นโจวร้อนรนจนเหงื่อท่วม แต่ก็ไม่กล้าฝืนออกแรงยัดแหวนเข้าไปจริง ๆเขาเอาแต่พูดจาวกวนอย่างลนลานซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ไม่ใช่นะ เจาเจา ผมแค่มือลื่นไปหน่อย เดี๋ยวผมขยับแหวนอีกนิดก็สวมเข้าไปได้แล้ว!”“รอผมก่อนนะ!”สิ้นเสียงของเขา ฉันก็ดึงมือกลับทันทีแหวนที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อจากมือของเขาร่วงลงบนพื้น ส่งเสียงกระทบพื้นดังใสกังวาน“ฉันรอมาตั้งเก้าปีแล้วนะ กู้อวิ๋นโจว”“ฉันชอบคุณมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เฝ้ารอคุณมาตลอด รอจนเรียนจบ รอจนคู่รักที่เริ่มคบกันในช่วงเดียวกับเราต่างก็แต่งงานมีลูกกันไปหมดแล้ว แต่ฉันก็ยังรอคุณอยู่”“คุณรู้ไหมว่าฉันกำลังรออะไรอยู่?”เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ ฉันก็ตัดบทอย่างเย็นชาอีกครั้ง“ฉันรอให้คุณหันกลับมามองฉัน มองแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น”“ไม่ใช่พาลู่หว่านมาด้วย เอาเธอมาเปรียบเทียบกับฉัน แล้วเหยียบย่ำฉันจนดูไร้ค่าไปเสียทุกอย่าง”“ฉันยังรอว่าเมื่อไรคุณจะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของฉัน รู้ว่าตอนนี้ฉันผอมกว่าลู่หว่านแล้ว ต่อให้นั่งเบาะข้างคนขับก็ไม่บังทัศนวิสัยของคุณอีกต่อไป”“ฉันยังรอให้คุณเรียกรถพยาบาลให้ แทนที่จะปล่อยให้ฉันฟื้นจากอาการหมดสติกลางดึก ต้องเร