บทที่ 1

ทันทีที่ฉันพูดจบ กู้อวิ๋นโจวก็ยืนอึ้งอยู่กับที่

เขาเหลือบมองลู่หว่านที่กำลังทำตัวไม่ถูก ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“คุณจะงอแงอะไรนักหนา?”

“จะแต่งงานกันอยู่แล้ว ทำตัวให้สุขุมเหมือนลู่หว่านหน่อยไม่ได้เหรอ? อย่าเอาเรื่องแต่งงานมาล้อเล่นได้ไหม?”

ไม่สุขุม นี่คือข้อเสียข้อที่ 196 ที่เขาจับผิดฉัน

เราคบกันมาเก้าปี ตั้งแต่สมัยเรียนจนกระทั่งเข้าสู่วัยทำงาน

แต่ทุกครั้งที่มีลู่หว่านอยู่ด้วย กู้อวิ๋นโจวก็มักจะหาเหตุผลมาให้ฉันหลีกทางให้เธอได้เสมอ

เพราะลู่หว่านเป็นที่ชื่นชอบของคนอื่นมากกว่า เขาจึงให้เธอไปร่วมงานสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนของเขาแทนฉัน

เพราะลู่หว่านเป็นคนเปิดเผยและกล้าแสดงออกมากกว่า เขาจึงให้เธอไปร่วมรายการสัมภาษณ์คู่รักแทนฉัน

เพราะลู่หว่านเก่งภาษาอังกฤษกว่า ฉันจึงควรสละสิทธิ์เข้าร่วมโครงการทัศนศึกษากับเขาให้เธอ

นานวันเข้า ทุกคนต่างเข้าใจว่ากู้อวิ๋นโจวกับลู่หว่านเป็นคู่รักกัน

ส่วนฉันที่เป็นแฟนตัวจริง กลับถูกเขาซุกซ่อนไว้ราวกับหนูที่ต้องหลบอยู่ในมุมมืด ไม่อาจเปิดเผยตัวตนให้ใครเห็น

ฉันมักสงสัยว่าตัวเองยังดีไม่พอหรือเปล่า จึงพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองมาตลอด

เพื่อให้ได้นั่งเบาะข้างคนขับในรถของเขา ฉันถึงกับบังคับตัวเองให้ลดน้ำหนัก

ฉันอดอาหารจนเลือดออกในกระเพาะอาหาร ผอมลงจนต้นขาของตัวเองเล็กกว่าแขนของลู่หว่านเสียอีก

แต่เก้าปีผ่านไป ประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับของเขาก็ยังคงเปิดต้อนรับเพียงลู่หว่านคนเดียวเท่านั้น

ในที่สุดฉันก็เข้าใจว่า การรักใครสักคนเป็นพิเศษไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศระหว่างเราสองคนกำลังตึงเครียด ลู่หว่านก็รีบเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย

“อวิ๋นโจว อย่าโกรธเลยนะ เจาเจาคงหิวจนพูดจาเหลวไหลแล้ว”

“เรื่องจดทะเบียนสมรสยังไม่ต้องรีบก็ได้ พวกเราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ!”

เธอใช้มือข้างหนึ่งคล้องแขนฉันไว้ ส่วนอีกข้างก็จับมือกู้อวิ๋นโจว ก่อนพาพวกเราเดินเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่ง

กู้อวิ๋นโจวสั่งเซตอาหารคู่รักสำหรับตัวเองกับลู่หว่านตามปกติ จากนั้นจึงค่อยสั่งอาหารแยกให้ฉันอีกหนึ่งชุด

เมื่อก่อนฉันไม่เข้าใจเรื่องนี้ จึงเคยรบเร้าขอสั่งเซตอาหารคู่รักกับเขา

แต่สายตาที่เขาใช้มองฉันในตอนนั้น ราวกับกำลังมองคนที่ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

“หว่านหว่านกินน้อยกว่าคุณ สั่งเซตสำหรับสองคนถึงจะคุ้มกว่า คุณอย่าเห็นแก่ตัวจนต้องลากคนอื่นมาเสียเงินเพิ่มเพราะคุณสิ”

หลังจากนั้นฉันก็ไม่กล้างอแงอีกเลย จนกระทั่งวันหนึ่งได้ลองสั่งเซตอาหารสำหรับสองคนกับเพื่อนร่วมงาน

ที่แท้กู้อวิ๋นโจวก็โกหกฉัน ปริมาณอาหารในเซตสำหรับสองคนไม่ได้ต่างจากการสั่งแยกเลย

ความจริงก็แค่เขาไม่ยอมให้ฉันเป็นคนที่จับคู่กับเขาเท่านั้นเอง

ครั้งนี้ฉันฮึดใจ ก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอสั่งเซตอาหารคู่รักเอง

แต่พนักงานเสิร์ฟกลับมองพวกเราด้วยสีหน้าลำบากใจ

“เซตอาหารคู่รักของทางร้านเป็นของแถมจากกิจกรรมท้าทายคู่รักค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจเข้าร่วมกิจกรรมไหมคะ?”

กู้อวิ๋นโจวยังคงทำหน้าบึ้งตึง จนกระทั่งลู่หว่านใช้กำปั้นทุบเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง เขาถึงยอมพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ

“เข้าร่วมก็ได้”

จากนั้นพนักงานเสิร์ฟก็ให้กู้อวิ๋นโจวบอกข้อเสียของฉันมาสิบข้อ

เขาตอบออกมาทันทีโดยไม่ต้องคิด “เก็บตัว ใจร้อน สะเพร่า คิดมาก เห็นแก่ตัว...”

เขาร่ายข้อเสียของฉันออกมายืดยาวหลายสิบข้อ จนพนักงานเสิร์ฟทนฟังไม่ไหว ต้องพูดขัดขึ้นมา เขาถึงยอมหยุดเสียที

ลู่หว่านเอ่ยปลอบฉันด้วยความเห็นใจ “เขาก็แค่ชอบจับผิดจนเป็นนิสัยน่ะ ถ้าให้พูดถึงข้อเสียของฉันก็คงไม่ต่างกันหรอก”

แต่กู้อวิ๋นโจวกลับเอาแต่มองลู่หว่าน พลางครุ่นคิดอยู่นานสองนาน

เขาคิดอยู่นานจนลูกค้าโต๊ะข้าง ๆ ที่เข้ามาทีหลังพวกเราเก็บข้าวของกลับไปแล้ว แต่เขาก็ยังพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ในที่สุดลู่หว่านก็ทนความเงียบต่อไปไม่ไหว จึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นอย่างติดตลกว่า “โธ่เอ๊ย สายตาคุณแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ขนาดข้อเสียที่เห็นชัด ๆ อย่างสิวบนหน้าฉัน คุณยังมองไม่เห็นอีกหรือไง?”

แต่เขากลับตอบออกมาโดยไม่ต้องคิดว่า “ถึงมีสิวก็ยังสวยอยู่ดี”

ทุกคนต่างชะงักนิ่งไปด้วยความตกตะลึงครู่หนึ่ง

จากนั้นพนักงานเสิร์ฟก็ยิ้มพร้อมกล่าวแสดงความยินดี บอกว่าพวกเขาเป็นคู่รักคู่แรกของร้านที่ผ่านกิจกรรมท้าทาย “คนรักมองอย่างไรก็สวยงาม” และได้รับเซตอาหารคู่รักเป็นของแถมหนึ่งชุด

ฉันเงยหน้าขึ้นมองค้อนเขาทีหนึ่ง แสร้งทำเป็นไม่พอใจ

ไม่มีใครเห็นว่าขอบตาของฉันร้อนผ่าวจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

เขาสามารถหาข้อเสียในตัวฉันได้สารพัดอย่างโดยไม่ซ้ำกันเลยสักข้อ แต่กลับมองว่าแม้แต่สิวบนใบหน้าของลู่หว่านก็ยังดูสวยงามไร้ที่ติ

ฉันแพ้อีกแล้ว และครั้งนี้ก็แพ้อย่างหมดรูปจนไม่เหลือชิ้นดี