บททั้งหมดของ รักไร้เยื่อใย ต่างผิดต่อกัน: บทที่ 11 - บทที่ 20

ทุกนาทีที่เฝ้ารอคำตอบกลับยาวนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุดจี้เป่ยเฉินกระสับกระส่ายจนแทบนั่งไม่ติด เป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มลังเลกับข้อสันนิษฐานของตัวเองที่ว่า “อีกไม่กี่วันเธอก็คงกลับมา” เขานึกถึงใบหย่าที่ตัวเองโยนใส่ลิ้นชัก นึกถึงตู้เสื้อผ้าที่ว่างเปล่าไปครึ่งหนึ่ง และนึกถึงแววตาที่เธอใช้มองเขาเป็นครั้งสุดท้าย...ไม่ ไม่มีทางหรอกเธอรักลูกๆ มากขนาดนั้น รักครอบครัวนี้มากขนาดนั้น แล้วเธอจะไปไหนได้กัน?โทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากผู้ช่วย“ประธานจี้ครับ สืบพบแล้วครับ” ผู้ช่วยตอบด้วยน้ำเสียงลังเลเล็กน้อย “คุณนาย...คุณหลินเดินทางด้วยเที่ยวบินระหว่างประเทศไปยังอิเวียเมื่อครึ่งเดือนก่อนครับ เป็นช่วงบ่ายของวันเดียวทีได้รับใบหย่า”“อีเวียเหรอ?” จี้เป่ยเฉินชะงักไปชั่วขณะ ราวกับยังไม่ทันทำความเข้าใจสิ่งที่ได้ยิน“ครับ เป็นพื้นที่ในตะวันออกกลาง ซึ่งตอนนี้...กำลังอยู่ในภาวะสงครามครับ” ผู้ช่วยหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “เราตรวจสอบบันทึกการส่งผู้สื่อข่าวไปประจำการของสำนักข่าวที่เธอสังกัดแล้ว ยืนยันว่าเธอเดินทางไปในฐานะผู้สื่อข่าวสงคราม ระยะเวลาประจำการในต่างประเทศ...อย่างน้อยครึ่งปีครับ”ผู้สื่อข่าว

ชายวัยกลางคนกวาดตามองเขาและกลุ่มทหารรับจ้างติดอาวุธครบมือที่อยู่ด้านหลัง ก่อนขมวดคิ้วถาม “คุณเป็นอะไรกับเธอ?” "ผมเป็นสามีเธอ!" จี้เป่ยเฉินพูดออกมาและรีบเปลี่ยนคำพูด "อดีต... อดีตสามีครับ ผมมาตามหาเธอ เธออยู่ที่นี่ไหม?"พอได้ยินชื่อ "หลินย่างฮวน" สีหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด ในแววตามีความหนักอึ้งขึ้นมาวูบหนึ่ง"นักข่าวหลิน..." เขาชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำลง “เมื่อวานเธอติดตามทีมแพทย์นานาชาติทีมหนึ่งไปทำข่าวที่ค่ายผู้ลี้ภัย ซึ่งอยู่ใกล้แนวหน้ามากขึ้นครับ”จี้เป่ยเฉินรู้สึกโล่งอกไปวาบ แล้วกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง "เธออยู่ที่ค่ายผู้อพยพไหน? เอาที่อยู่มาให้ผม ผมจะไปตามหาเธอ"ชายคนนั้นคลอนหัว น้ำเสียงเคร่งเครียด "คงไม่ได้หรอกครับ เมื่อเช้าวันนี้ บริเวณถนนสายหลักที่มุ่งหน้าไปทางนั้นเกิดการปะทะกันอย่างรุนแรง สัญญาณการสื่อสารตัดขาดทั้งหมด พวกเรา... ขาดการติดต่อกับเธอชั่วคราวแล้วครับ"คำว่า "ขาดการติดต่อ" สี่คำนี้ ราวกับค้อนหนักที่ฟาดลงกลางขมับของจี้เป่ยเฉินอย่างจัง ภาพตรงหน้าเขามืดดับไปชั่วครู่ เสียงวิ้งดังหึ่งๆในหู รู้สึกเหมือนเลือดทั่วร่างถูกแช่แข็งในพริบตา

หลินย่างฮวนถูกเขาทับจนส่งเสียงครางอู้อี้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึงในระยะที่ใกล้กันเพียงเอื้อมมือ เธอเห็นใบหน้าของจี้เป่ยเฉินบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนขึ้นตรงขมับ เห็นริมฝีปากที่ซีดเผือดลงในพริบตา และเห็นดวงตาที่จ้องมองเธอเขม็งในดวงตาคู่นั้นมีบางสิ่งซ่อนอยู่ ซับซ้อนและถาโถมรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะทันแยกแยะ“คุณ...ไม่เป็นไร...ก็ดีแล้ว...”จี้เป่ยเฉินเค้นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก ทุกคำที่เอ่ยออกมามีเลือดปนออกมาด้วยจากนั้น แววตาของเขาก็ค่อยๆ เลือนรางลงอย่างรวดเร็ว ศีรษะเอียงไปด้านหนึ่งและทิ้งน้ำหนักลงบนซอกคอของเธออย่างหมดแรงก่อนหมดสติ เขาได้กลิ่นเพียงกลิ่นคาวเลือดและควันปืนที่ผสมปนเปกับกลิ่นสบู่อ่อนๆจากเส้นผมของเธอ“จี้เป่ยเฉิน!”หลินย่างฮวนได้ยินเสียงตัวเองเรียกเขาออกมาอย่างลืมตัวที่เกิดเหตุเต็มไปด้วยความโกลาหล ทั้งเสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงฝีเท้าของผู้คนที่วิ่งวุ่นไปมาอเล็กซ์และคนอื่นๆรีบพุ่งเข้ามา“หลิน! คุณเป็นยังไงบ้าง?”"เขาถูกยิง! เร็วเข้า! ห้ามเลือด! เรียกหมอทหารเร็ว!"หลินย่างฮวนถูกดึงตัวออกมาจากใต้ร่างของจี้เป่ยเฉิน เธอนั่งคุกเข่าอยู่ข

"ไม่นะ... ย่างฮวน... อย่าไปเลย... ได้โปรด... กลับมาเถอะ..."จี้เป่ยเฉินยื่นมือออกไปอย่างสูญเปล่า หันหน้าสู่ประตูอันว่างเปล่า ในลำคอส่งเสียงคร่ำครวญอย่างแหลกสลายความเจ็บปวดรุนแรงถาโถมเข้าใส่หน้าอกดุจคลื่นยักษ์ ไม่ใช่เพียงความเจ็บปวดจากบาดแผลกระสุนปืน แต่ราวกับหัวใจถูกควักออกไปทั้งเป็น ทิ้งไว้เพียงช่องโหว่ที่เต็มไปด้วยเลือดเขาไม่อาจทนรับได้อีกต่อไป กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโตและภาพตรงหน้าก็มืดดับลงโดยสมบูรณ์เครื่องวัดสัญญาณชีพจรส่งเสียงเตือนแหลมสูงบาดหูยิ่งกว่าเดิมหมอและพยาบาลรีบกรูกันเข้ามา "ผู้ป่วยเกิดอารมณ์สะเทือนใจอย่างรุนแรง ทำให้แผลปริแตกและเลือดออก! เร็วเข้า! เตรียมช่วยชีวิตด่วน!"ท่ามกลางความโกลาหล ภาพสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในสติของจี้เป่ยเฉินคือดวงตาเย็นชาคู่นั้นของเธอ กับแผ่นหลังที่เดินจากไปโดยไม่เหลียวแลแม้แต่น้อย รวมถึงประโยคที่ว่า "ฉันไม่ได้โกรธแค้นคุณแล้ว แต่ก็ไม่ได้รักคุณแล้วเช่นกัน"ที่แท้ สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความเกลียดชัง ก็คือความเฉยชาและการตัดขาดไม่เกี่ยวข้องกันเขาเสียเธอไปแล้วเสียเธอไปแล้วจริงๆ เสียไปตลอดกาลจี้เป่ยเฉินถูกส่งตัวกลับประเทศอย่างเร่งด่ว

ในวันต่อๆมา จี้เป่ยเฉินคอยปลอบขวัญเด็กๆ ที่ยังคงหวาดกลัว พร้อมกับจัดการเมิ่งจืออย่างเด็ดขาด เขาไม่เพียงยื่นหลักฐานการทำร้ายเด็กเท่านั้น แต่ยังใช้อิทธิพลและคอนเนคชั่น ขุดเอาแผนการอันชั่วร้ายในอดีตของเธอออกมาทั้งหมด รวมถึงเรื่องที่เธอสร้างสถานการณ์ใส่ร้ายหลินย่างฮวน และการจ้างเพจข่าวปั่นกระแส แล้วส่งเรื่องทั้งหมดไปยังสถานที่ที่เธอควรจะไปในที่สุดเมิ่งจือก็ต้องเข้าคุกจากหลายข้อหา ชื่อเสียงป่นปี้จนไม่เหลือชิ้นดี และชีวิตในคุกของเธอจะไม่มีทางสบายอย่างแน่นอนทว่าหลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว จี้เป่ยเฉินกลับไม่ได้รู้สึกเบากายสบายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อยทุกวันเขาจะโทรไปยังหมายเลขโทรศัพท์ผ่านดาวเทียมของหลินย่างฮวนที่สำนักข่าวให้ไว้ แม้ทุกครั้งจะได้รับเพียงเสียงสัญญาณที่ไม่สามารถเชื่อมต่อได้ก็ตาม เขาเขียนจดหมายยาวเหยียดฉบับแล้วฉบับเล่า ถ่ายทอดความรู้สึกผิด สำนึกเสียใจ ความคิดถึง รวมถึงการเปลี่ยนแปลงและความคาดหวังของลูกๆ ส่งไปยังสถานที่ทำงานที่เธออาจจะอยู่ แต่จดหมายทุกฉบับกลับเงียบหายอย่างไร้ร่องรอย บางฉบับถึงขั้นถูกตีกลับมาในสภาพเดิมเขาพยายามใช้อิทธิพลผ่านผู้บริหารระดับสูงของสำนักข่าวเพื่อกดดัน แ