รักไร้เยื่อใย ต่างผิดต่อกัน의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ดวงตาของจี้เป่ยเฉินไหววูบไปชั่วครู่ น้ำเสียงของเขากระด้างขึ้นมาเล็กน้อย "ตอนนั้นผมส่งเธอออกไปจากเมืองนี้จริง แต่ช่วงก่อนแม่เธอป่วยหนักจนแทบไม่รอด ในฐานะลูกสาว จะไม่ให้กลับมาดูแลแม่หน่อยเหรอ? นี่มันเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์นะ""เรื่องธรรมดาของมนุษย์เหรอ?" หลินย่างฮวนรู้สึกว่ามันช่างน่าขำ "เพราะงั้นคุณเลยยินยอมให้เธอกลับมา ยินยอมให้เธอเข้าใกล้ลูกของเรา หนำซ้ำ... ยังยินยอมให้พวกเขาร้องเรียกเธอว่าแม่เนี่ยนะ?! จี้เป่ยเฉิน คุณเห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง?!""คุณอย่าพูดจาฟังดูแย่ขนาดนั้นสิ!" คิ้วของจี้เป่ยเฉินยิ่งขมวดแน่นขึ้น "เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบคนที่ผิดคือผม ผมผิดต่อคุณ ทรยศต่อชีวิตคู่ หวั่นไหวกับเมิ่งจือ แต่เมิ่งจือเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ที่เด็กๆ สนิทสนมกับเธอก็เพราะตอนนี้เมิ่งจือทำงานเป็นครูสอนเปียโน คราวที่แล้วตอนเลือกครูเปียโนให้ซีซีกับว่างว่าง เด็กๆ เป็นคนเลือกเมิ่งจือมาจากกองประวัติครูเอง พอผมรับปากคุณว่าจะกลับมาดูแลครอบครัว ผมก็ตัดสัมพันธ์แบบนั้นกับเธอไปแล้ว ไม่มีการกระทำไหนเกินเลยทั้งนั้น เป็นแค่เพื่อนธรรมดากัน คุณเองนั่นแหละที่ระแวงคิดมากจนเกินไป จะไปคอยจ้องจับผิดเล่นงานเธอเพื่ออะไร?

ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่งอย่างเห็นได้ชัด "ผู้สื่อข่าวสงครามเหรอ? เสี่ยวหลิน ทำไมจู่ๆ เธอถึง... ที่นั่นมันอันตรายมากเลยนะ! มีแต่กระสุนกับเสียงระเบิด แถมเงื่อนไขชีวิตก็ยากลำบาก เธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว...""นั่นเป็นความฝันสมัยมหาวิทยาลัยของฉันค่ะ" หลินย่างฮวนพูดเสียงเบา "เพียงแต่หลังจากนั้น... เพราะครอบครัวเลยต้องพับเก็บไป ตอนนี้ฉันอยากไปทำมันให้สำเร็จ"“แต่ตอนนี้เธอมีทั้งสามีและลูกสองคน ครอบครัวก็สมบูรณ์พร้อมอยู่แล้ว จะเอาตัวเองไปเสี่ยงแบบนั้นทำไม? ต่อให้เธออยากไป คนในครอบครัวก็คงไม่เห็นด้วยหรอก!” หลินย่างฮวนยิ้มตรงมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความอ้างว้าง "ผอ.จ้าวคะ ฉันเตรียมจะหย่าแล้วค่ะ ส่วนลูก... ยกให้ฝ่ายชาย ฉันตัดสินใจแน่นอนแล้วค่ะ"ปลายสายเงียบไปนาน เห็นได้ชัดว่าข่าวนี้ทำให้เขาตกตะลึงไม่น้อย ในท้ายที่สุด ผอ.จ้าวก็ถอนหายใจออกมา "เห้อ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ ฉันคงไม่สะดวกก้าวก่าย ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว... งั้นก็ตกลง ฉันจะยื่นคำร้องให้เธอ พักรักษาแผลให้หาย แล้วเตรียมตัวไว้ สิ้นเดือนออกเดินทางตามกำหนดนะ” "ขอบคุณค่ะ ผอ.จ้าว"หลังวางสาย หลินย่างฮวนก็กดโทรหาทนายความต่อทันท

เมื่อเด็กทั้งสองเห็นว่าใบหน้าของหลินย่างฮวนเริ่มเขียวคล้ำอย่างรวดเร็ว ลมหายใจหอบถี่และติดขัด ในที่สุดพวกเขาก็เหมือนจะตกใจขึ้นมา รีบปล่อยมือ ทิ้งผ้าเช็ดหน้า แล้ววิ่งหนีออกจากห้องอย่างลนลาน “แคกๆ... แคกๆๆ!” หลินย่างฮวนไอโขลกอย่างรุนแรง พยายามตะกละตะกลามสูดอากาศเข้าปอด ทว่าทางเดินหายใจกลับบวมอักเสบอย่างหนัก ทุกครั้งที่หายใจจึงมีเสียงหวีดแหลมดังออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว!ยา... ยาแก้แพ้!เธอคลานโซเซลงจากเตียง คลำหาลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงเพื่อเปิดออก ด้วยความเคยชินที่มักจะเก็บยาพ่นแก้แพ้ฉุกเฉินไว้ตรงนั้นเจอแล้ว!เธอใช้มือที่สั่นเทาหยิบยาพ่นออกมาได้พอดี “ปัง!” ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง! จี้ซีและจี้ว่างย้อนกลับมา!เมื่อเห็นยาพ่นในมือหลินย่างฮวน จี้ซีก็เบิกตากว้างและพุ่งเข้าไปแย่งในทันที! “แม่ยังคิดจะใช้ยาอีกเหรอ?! ไม่ได้! แม่ต้องทรมานสักพักถึงจะจำบทเรียนได้! ต่อไปจะได้ไม่รังแกน้าเมิ่งอีก!” "เอาคืนมานะ... แคกๆ..." หลินย่างฮวนกำยาพ่นไว้แน่นสุดแรง นี่คือยาที่ช่วยชีวิตเธอ!ในระหว่างการแย่งชิง จี้ว่างก็เข้ามาสมร่วมด้วย เด็กทั้งสองคนออกแรงกระชากพร้อมกัน!“ตุบ!” ยาพ่นขวดเล็กหลุดล

ฆ่าตัวตายเหรอ?หลินย่างฮวนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองดูชายหนุ่มที่กำลังโกรธจัดตรงหน้า แล้วรู้สึกว่ามันช่างเหลวไหลและน่าขันสิ้นดี เธอยิ้มตรงมุมปาก น้ำเสียงสงบนิ่งไร้อารมณ์ "หนึ่ง ฉันไม่ได้เอาไปขายให้พวกปาปารัซซี่ สอง คลิปวิดีโอเธอเป็นคนโพสต์ลงโซเชียลเอง ในเมื่อกล้าโพสต์ แล้วจะกลัวคนอื่นพูดถึงไปทำไม?’” "คุณ!" จี้เป่ยเฉินโกรธจนเส้นเลือดขมับเต้นปูดกับท่าทีไม่สะทกสะท้านของเธอ "หลินย่างฮวน! คุณต้องบีบให้เธอตายให้ได้เลยใช่ไหมถึงจะพอใจ?! เมิ่งจือทั้งไร้เดียงสาทั้งจิตใจดี ไม่รู้เรื่องเล่ห์เหลี่ยมพวกนั้นหรอก! เธอแค่โพสต์ลงโซเซียลเท่านั้น แต่เป็นคุณ! เป็นคุณที่ใจร้ายเอาคลิปไปปล่อย! ตอนนี้คนทั้งโลกต่างก็ประณามว่าเธอเป็นเมียน้อย! แล้วต่อไปเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?!” หลินย่างฮวนมองเขาด้วยสายตาเย็นชา "เธอเป็นเมียน้อยจริงไหม คุณเองก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ?” "ผมกับเธอบริสุทธิ์ใจต่อกัน!" จี้เป่ยเฉินตะโกนเสียงต่ำ "ผมบอกแล้วไง ว่าหลังจากครั้งนั้น ผมก็ไม่เคยแตะต้องเธออีกเลย! หลินย่างฮวน คุณจะยึดติดกับเรื่องนี้ไปถึงเมื่อไหร่?!” “เรื่องนี้บานปลายไปใหญ่แล้ว ส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของเมิ่งจือ ผมเตรียมงานแถลง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งจือชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหลุบตาลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เห็นคุณกลับดึกขนาดนี้ ฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เด็ก ๆ ก็หลับกันหมดแล้ว ฉันเลยคิดว่า...จะรอให้คุณกลับมาก่อนแล้วค่อยกลับค่ะ” "ไม่ต้องหรอก วันหลังถ้าดึกมากคุณก็กลับไปก่อนได้เลย แถวนี้เรียกรถยาก เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปส่ง" จี้เป่ยเฉินพูดขณะนวดขมับแล้วเดินขึ้นชั้นบน น้ำเสียงฟังดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย "เป่ยเฉินคะ..." เมิ่งจือเรียกเขาจากด้านหลัง น้ำเสียงแฝงความน้อยใจ “คุณ...ไม่อยากเห็นหน้าฉันแล้วเหรอคะ? เพราะพี่ย่างฮวนจากไป คุณเลยคิดว่าฉันเป็นคนบีบให้เธอจากไปใช่ไหมคะ?”ฝีเท้าของจี้เป่ยเฉินชะงักลง แต่เขาไม่ได้หันกลับมา "ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก ดึกมากแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ"เขาไม่เห็นเลยว่า ทันทีที่เขาหันหลังให้ แววตาของเมิ่งจือที่จับจ้องแผ่นหลังของเขาก็เย็นชาลงในพริบตา สองสามวันต่อมา เมิ่งจือยิ่งขยันแวะเวียนมาบ่อยขึ้นกว่าเดิมเธอทำราวกับว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง คอยสั่งให้คนรับใช้จัดวางเฟอร์นิเจอร์ใหม่ ถอดภาพวาดศิลปะนามธรรมที่หลินย่างฮวนชื่นชอบออกจากห้องรับแขก แล้วนำภาพวาดสีน้ำมันรูปทิวทัศน์สีสันฉูดฉาดมาติดแท