Todos los capítulos de ใครว่าจ้าพ่อไม่กลัวเมีย: Capítulo 1 - Capítulo 5

ตอนที่ 1: ข้อเสนอสีเพลิงห้องอาหารวีไอพีบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันจนน่าอึดอัด แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายระยับสะท้อนลงบนโต๊ะอาหารไม้เนื้อแข็ง ทว่าความงดงามตระการตาเหล่านั้นกลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อยเจ้าสัววิฑูรย์กระดกน้ำเปล่ารวดเดียวครึ่งแก้ว ฝ่ามือหนาที่วางทาบอยู่บนหน้าตักขยับยุกยิกด้วยความประหม่า ข้างกันคือคุณหญิงดาริกาที่ลอบถอนหายใจพลางจัดทรงผมที่เป๊ะอยู่แล้วให้เข้าที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีเพียงร่างโปร่งในชุดสูทโอเวอร์ไซส์สีแดงเบอร์กันดีที่นั่งไขว่ห้าง แกว่งแก้วไวน์ในมือเล่นอย่างไม่ยี่หระ‘ภัทร’ ทอดสายตามองแสงไฟยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครผ่านกระจกบานโต ปลายนิ้วเรียวเคาะจังหวะเบาๆ บนขอบแก้วแก้วคริสตัล... น่าเบื่อ การถูกผู้จัดการส่วนตัวลากตัวออกมาจากกองถ่ายกลางคันเพื่อมานั่งรอใครบางคนเป็นเรื่องที่ชวนหงุดหงิดที่สุดบานประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกกว้างพร้อมกับชายชุดดำนับสิบคนที่ก้าวเข้ามาตั้งแถวขนาบข้างประตูอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิในห้องคล้ายจะลดฮวบลงกะทันหันเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นพรมดังเป็นจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทก

ตอนที่ 3: กลิ่นสบู่เด็กกับความอดทนที่ร้าวรานแสงแดดอ่อนยามเช้าตรู่พยายามแทรกตัวผ่านผ้าม่านทึบแสงสีเทาเข้มเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง ทว่าความสว่างเพียงริ้วบางๆ ไม่อาจทำลายบรรยากาศเงียบสงบและกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ของอาณาจักรมาเฟียได้ ด้านนอกบานประตูไม้เนื้อแข็ง ศิลายืนประสานมือไว้ด้านหน้าด้วยท่วงท่าสงบนิ่งราวกับรูปปั้น รักษาระยะห่างและทำหน้าที่อารักขาความปลอดภัยอย่างเคร่งครัดภายในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับห้องน้ำ มังกรยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานยักษ์ที่สะท้อนภาพเรือนร่างสูงใหญ่ หยดน้ำเกาะพราวบนลาดไหล่กว้างและแผงอกกำยำที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตึงรั้ง รอยแผลเป็นจางๆ หลายจุดบนผิวเนื้อสีคร้ามแดดบอกเล่าเรื่องราวการผ่านโลกมืดมาอย่างโชกโชน ผ้าขนหนูผืนเล็กถูกโยนทิ้งลงตะกร้าอย่างไม่ไยดี ร่างหนาสวมเพียงกางเกงสแล็กสีดำสั่งตัดเข้ารูป เข็มขัดหนังแบรนด์เนมยังไม่ได้ถูกรูดรัด ปล่อยให้ขอบกางเกงร่นต่ำหมิ่นเหม่บนสะโพกสอบ เผยให้เห็นแนวกล้ามเนื้อหน้าท้องวีเชพที่ขยับเกร็งตามจังหวะการหายใจเข้าออกมือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มที่ยังชื้นน้ำลวกๆ น้ำหยดหนึ่งไหลกลิ้งจากปลายผมลงมาตามสันกราม ค้างอยู่ตรงลูกกระเ

ตอนที่ 5: ห้องแต่งตัวที่ปิดตาย“ดุจังเลยนะครับ... แต่ก็เอาสิ ถ้าคุณคิดว่าขังผมไว้ได้ ก็ลองดู”คำท้าทายแสนอวดดีหลุดออกจากริมฝีปากสีพีชที่บวมเจ่อ ภัทรช้อนตากลมโตที่คลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความซ่านกระสันขึ้นสบ นัยน์ตาพราวระยับแฝงความซุกซนแม้ว่าขาทั้งสองข้างจะเริ่มสั่นระริกจากการถูกรุกรานเมื่อครู่ ปลายนิ้วเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยลากไล้ไปตามสันกรามคมของคนตรงหน้าอย่างยั่วเย้าเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังสะท้อนก้องอยู่ในลำคอแกร่ง มันไม่ใช่เสียงหัวเราะขบขัน แต่มันคือเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ถูกกระตุกหนวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า นัยน์ตาสีรัตติกาลของมังกรวาวโรจน์จนน่าขนลุก สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน“เด็กอวดดี”มังกรกระซิบชิดริมฝีปากบาง ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดจนภัทรเผลอหดคอหนี ทว่าฝ่ามือหนากลับคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอย บังคับให้ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นรับจุมพิตที่หนักหน่วงและดุดันยิ่งกว่าเดิมริมฝีปากหยักบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ฟันคมขบกัดริมฝีปากล่างอย่างแรงจนภัทรเผยอปากร้องประท้วง เปิดโอกาสให้เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปาก ลิ้นหนาเกี่ยวตวัดหยอกล้อ ตักตวงลมหายใจของ