ตอนที่ 2: อาณาเขตมาเฟีย

ตอนที่ 2: อาณาเขตมาเฟีย

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีเหลืองมัสตาร์ดถูกลากผ่านพรมเปอร์เซียราคาเหยียบหลักล้านด้วยฝีมือของชายชุดดำร่างยักษ์ ตามมาด้วยกระเป๋าแบรนด์เนมอีกนับสิบใบที่เรียงรายเข้ามาในห้องนอนกว้างขวาง ศิลายืนประสานมือไว้ด้านหน้า สายตาจดจ้องมองความวุ่นวายขนาดย่อมที่กำลังเกิดขึ้นในอาณาเขตส่วนตัวของนายใหญ่

“ระวังใบนั้นหน่อยนะคุณศิลา ข้างในมีสกินแคร์ลูกรักของผมทั้งนั้น ถ้าแตกไปหาซื้อยากมากเลยนะ”

ภัทรนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาปลายเตียงกว้าง ปลายนิ้วเรียวกรีดกรายชี้สั่งการอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีความเกรงกลัวต่อสถานที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดและอำนาจมืดเลยสักนิด ศิลารับคำเสียงเรียบ ก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วรีบไสหัวออกไปให้พ้นห้อง

เมื่อบานประตูไม้เนื้อแข็งปิดลง ความเงียบก็โรยตัวเข้ามาแทนที่ ภัทรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองห้องนอนโทนสีทึมที่เชื่อมต่อกับห้องนอนของมังกรโดยตรง มีเพียงประตูบานเลื่อนกั้นกลางเอาไว้ตามข้อตกลง

ริมฝีปากบางเหยียดยิ้ม ร่างโปร่งเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าบิวท์อินขนาดใหญ่ นิ้วเรียวไล่ไปตามไม้แขวนเสื้อ ก่อนจะหยุดลงที่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่ง เนื้อผ้าซาตินผสมซีทรูบางเฉียบ

คืนแรกในถ้ำเสือ... ต้องทักทายเจ้าของบ้านสักหน่อย

เข็มนาฬิกาบนผนังชี้บอกเวลาตีหนึ่ง

ภายในห้องทำงานส่วนตัวของผู้นำตระกูล แสงไฟสีส้มสลัวสาดกระทบใบหน้าคมคายที่กำลังเคร่งเครียดกับกองเอกสารตรงหน้า มังกรคลายปมเนกไทออก ปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตสีดำลงสองเม็ดเพื่อระบายความอึดอัด ปลายนิ้วสากนวดคลึงหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน

กริ๊ก...

เสียงลูกบิดประตูห้องทำงานดังขึ้นเบาๆ โดยไม่มีการเคาะขออนุญาต มังกรตวัดสายตาดุดันไปทางต้นเสียง มือหนาขยับไปแตะด้ามปืนที่ลิ้นชักใต้โต๊ะโดยสัญชาตญาณ ทว่าร่างที่ปรากฏตัวขึ้นหลังบานประตูกลับทำให้ปลายนิ้วที่กำลังจะปลดเซฟตี้ปืนชะงักค้าง

เท้าเปล่าเปลือยเหยียบย่างลงบนพรมสีเข้มอย่างเชื่องช้า ภัทรอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่ยาวกรอมถึงแค่ต้นขาขาวเนียน... และนั่นคือสิ่งเดียวที่ปกปิดร่างกาย

เนื้อผ้าบางเฉียบแนบลู่ไปกับสัดส่วนเพรียวบางเมื่อต้องแสงไฟ แผงอกเนียนและยอดอกสีอ่อนปรากฏให้เห็นรำไรผ่านเนื้อผ้า สาบเสื้อถูกปลดกระดุมออกลึกจนเห็นไหปลาร้าสวย ทุกย่างก้าวที่ขยับ ชายเสื้อจะเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเรียวขาขาวยาวที่ไม่มีกางเกงซับในหรือสิ่งใดปกปิดอยู่เลย

ศิลาที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูด้านนอกถึงกับต้องเบือนหน้าหนีไปมองผนังอีกฝั่ง กรามแกร่งขบแน่น เหงื่อซึมตามขมับ ไม่กล้าแม้แต่จะปรายตามอง ‘นายหญิง’ ที่แต่งตัวล่อแหลมเดินผ่านหน้าไป

มังกรกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นัยน์ตาสีรัตติกาลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหรี่แคบลงจนดูอันตราย ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอเริ่มติดขัดเมื่อร่างโปร่งเดินกรีดกรายตรงไปยังมุมมินิบาร์เครื่องดื่มที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงานของเขา

“ดึกป่านนี้แล้ว... ดื่มอะไรเย็นๆ หน่อยไหมครับ”

เสียงหวานเอ่ยทำลายความเงียบ ภัทรหันหลังให้โต๊ะทำงาน เขย่งปลายเท้าเล็กน้อยเพื่อเอื้อมหยิบแก้วคริสตัลบนชั้นวาง จังหวะนั้นชายเสื้อเชิ้ตก็ร่นขึ้นสูงจนเผยให้เห็นแก้มก้นขาวเนียนวับๆ แวมๆ

ปากกาในมือมังกรหักดังเป๊าะ

ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังอย่างรวดเร็ว ก้าวเท้ายาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ประชิดแผ่นหลังบาง ฝ่ามือร้อนจัดคว้าหมับเข้าที่เอวคอด รั้งร่างของคนขี้ยั่วให้ถอยมาปะทะกับแผงอกแกร่ง

“เล่นบ้าอะไร” เสียงทุ้มกดต่ำแหบพร่าชิดริมฝีหู ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดต้นคอขาว

“อ๊ะ...” ภัทรแสร้งอุทานเบาๆ ปล่อยแก้วในมือลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะเอียงคอซบกับลาดไหล่กว้าง “เล่นอะไรกันคุณ ผมแค่หิวน้ำ แล้วชุดนอนผมมันก็อยู่ในกระเป๋าใบที่ยังไม่ได้จัด... ก็เลยต้องหยิบตัวนี้มาใส่แก้ขัดไปก่อน”

“แก้ขัด?” มังกรแค่นหัวเราะในลำคอ แรงบีบที่เอวคอดเพิ่มมากขึ้นจนภัทรรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิความร้อนที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าบางๆ “ใส่เสื้อผ้าที่บางจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน แถมยัง... ไม่ใส่อะไรข้างใน เดินร่อนไปทั่วบ้านเนี่ยนะ”

“ก็บ้านคุณมีแต่ผู้ชาย... จะกลัวอะไรล่ะครับ” ภัทรหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า สองแขนเรียวยกขึ้นคล้องคอแกร่งเอาไว้ ปลายนิ้วไล้ไปตามท้ายทอยของอีกฝ่ายอย่างหยอกเอิน ช้อนตากลมโตขึ้นมองด้วยประกายความซุกซน “หรือว่าคุณ... หวั่นไหว?”

สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเป็นริ้ว มังกรจ้องมองริมฝีปากสีพีชที่กำลังยิ้มเยาะเขาอย่างท้าทาย กลิ่นหอมหวานจากตัวคนในอ้อมกอดกำลังทำลายสติสัมปชัญญะที่เขาอุตส่าห์สร้างกำแพงกั้นเอาไว้ ฝ่ามือหนาเลื่อนจากเอวลงมาบีบเค้นที่สะโพกมนอย่างจงใจ

ภัทรสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขืนบางอย่างที่ดันเสียดสีอยู่กับหน้าขาของตนเอง

“อย่าท้าทายฉัน... ภัทร” มาเฟียหนุ่มกระซิบเสียงพร่า สายตาคมกริบกวาดมองคอเสื้อที่ร่นลงไปจนเห็นลาดไหล่เนียน “ข้อตกลงของเราคือลองอยู่ด้วยกัน... ไม่ได้แปลว่าฉันจะยอมให้นายมายั่วประสาทฉันเล่นทุกวัน”

“ผมไม่ได้ยั่วสักหน่อย...” ภัทรเถียงเสียงแผ่ว แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ

“เปลี่ยนชุดซะ”

มังกรผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก ร่างสูงใหญ่ถอยห่างออกไปสองก้าว พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ นัยน์ตาสีเข้มหลุบมองพื้น ไม่ยอมสบตากับคนขี้ยั่วอีกต่อไป

“ถ้าขืนนายยังใส่ชุดนี้เดินเพ่นพ่าน... ฉันจะไม่รับประกันความปลอดภัยของนาย”

พูดจบ ร่างหนาก็หันหลังเดินตึงตังออกจากห้องทำงานไปทันที ทิ้งให้เอกสารสำคัญกองอยู่บนโต๊ะแบบไม่ไยดี เสียงประตูปิดลงดังปัง บ่งบอกถึงอารมณ์หงุดหงิดและสับสนของเจ้าพ่อมาเฟียที่เพิ่งเสียทรงไปหมาดๆ

ภัทรยืนมองบานประตูที่เพิ่งปิดลง ริมฝีปากบางค่อยๆ คลี่ยิ้มกว้างออกมา มือเรียวยกขึ้นแตะหน้าอกตัวเองที่ก้อนเนื้อข้างในกำลังเต้นรัวแรงไม่แพ้กัน

เกือบไปแล้วเหมือนกัน... สายตาของมังกรเมื่อกี้ ดุดันจนแทบจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัวจริงๆ

แต่ถึงอย่างนั้น... ยกแรกของการทดสอบความอดทน ภัทรขอจดแต้มนี้เป็นของตัวเองก็แล้วกัน!