ตอนที่ 4: รันเวย์นี้มีคนหวง

ตอนที่ 4: รันเวย์นี้มีคนหวง

เสียงรัวชัตเตอร์ดังแข่งกับจังหวะเพลงอีดีเอ็มบีตหนักๆ ที่เปิดคลอสร้างบรรยากาศ แสงแฟลชสาดกระทบเรือนร่างสมส่วนที่กำลังโพสท่าอยู่กลางเซ็ตถ่ายทำ สตูดิโอขนาดใหญ่คลาคล่ำไปด้วยทีมงานนับสิบชีวิตที่กำลังง่วนอยู่กับหน้าที่ของตน ทว่าศูนย์กลางของสายตาทุกคู่กลับรวมอยู่ที่จุดเดียว... ‘ภัทร’ นายแบบตัวท็อปของวงการที่กำลังเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่หน้าเลนส์กล้อง

คอนเซปต์ซัมเมอร์วันนี้คือความเปียกปอนที่แฝงความเย้ายวน ภัทรอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่ถูกทีมงานฉีดน้ำพรมจนเปียกชุ่ม เนื้อผ้าบางเบาแนบลู่ไปกับสัดส่วนเพรียวบาง เผยให้เห็นทรวดทรงและผิวเนื้อขาวจัดรำไร กางเกงยีนส์สีซีดรัดรูปขับให้เรียวขาดูยาวและดึงดูดสายตา เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเปียกลู่ล้อมกรอบหน้าหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงบางเบา

ริมฝีปากสีพีชเผยอยิ้มส่งให้กล้อง นัยน์ตากลมโตฉายแววซุกซนและมั่นใจ ทุกท่วงท่าการขยับตัวลื่นไหลราวกับมีมนตร์สะกด ปลายนิ้วเรียวเสยผมเปียกชื้นขึ้นลวกๆ ก่อนจะแอ่นสะโพกพิงกับฉากหลังที่เป็นอะคริลิกใส หยดน้ำกลิ้งผ่านลำคอระหงลงมาตามร่องอกที่โผล่พ้นรอยแยกของสาบเสื้อ

“ดีมากครับน้องภัทร! สายตาแบบนั้นแหละ สวยมาก! จิกกล้องอีกนิด!”

พี่น็อต ช่างภาพหนุ่มตะโกนชมเสียงดังรัวชัตเตอร์ไม่ยั้ง เลนส์กล้องซูมเข้าหาใบหน้าและเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

เจ๊จีจี้ ผู้จัดการส่วนตัวร่างอวบยืนพัดลมมือถือจ่อหน้าตัวเองพลางยิ้มกริ่มอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ ลูกรักของเธอไม่เคยทำให้ผิดหวัง งานนี้รับรองว่านิตยสารต้องเกลี้ยงแผงตั้งแต่วันแรกที่วางจำหน่ายแน่นอน

ทว่า... บรรยากาศการทำงานที่กำลังลื่นไหลกลับต้องสะดุดลงกะทันหัน

ครืด... ปัง!

บานประตูเหล็กขนาดใหญ่ของสตูดิโอถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า ชายชุดดำร่างกำยำในชุดสูทสีเข้มนับสิบคนก้าวเข้ามาเรียงแถวหน้ากระดานอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศที่ว่าเย็นเฉียบแล้ว ยังสู้ไม่ได้กับรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ เสียงพูดคุยของทีมงานเงียบกริบลงราวกับถูกกดปุ่มปิด แม้แต่เสียงเพลงที่เปิดคลอก็ดูเหมือนจะเบาลงไปถนัดตา

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนขัดมันดังเป็นจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ

ร่างสูงใหญ่ของ ‘มังกร’ ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หลังจอมอนิเตอร์ นัยน์ตาสีรัตติกาลเรียบสนิทไร้ระลอกคลื่น ทว่ากลับแฝงความอันตรายจนไม่มีใครกล้าสบตา สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น เสื้อสูทสีเข้มที่สวมทับเสื้อเชิ้ตสีดำตัวที่ภัทรเพิ่งจะติดกระดุมให้เมื่อเช้า ยิ่งขับให้เจ้าพ่อมาเฟียดูน่าเกรงขามจนแทบหยุดหายใจ ศิลายืนเยื้องอยู่ด้านหลัง กวาดสายตาประเมินสถานการณ์รอบด้านด้วยความระแวดระวัง

เจ๊จีจี้หน้าซีดเผือด รีบขยับตัวถอยห่างจากจอมอนิเตอร์ มือไม้สั่นเทาขณะพยายามปั้นยิ้มต้อนรับผู้มาเยือนที่ไม่มีใครกล้าเชิญ

“คะ... คุณมังกร สวัสดีค่ะ มาหาลูกภัทรเหรอคะ”

มังกรไม่ได้ปรายตามองผู้จัดการสาวเลยแม้แต่นิดเดียว สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวพุ่งตรงทะลุเซ็ตถ่ายทำ ไปหยุดอยู่ที่ร่างโปร่งกลางแสงไฟ

ภัทรชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาดุดันคู่นั้น มุมปากที่เหยียดยิ้มอยู่แล้วกลับยิ่งยกกว้างขึ้นไปอีก แทนที่จะตื่นตระหนกที่ถูกเจ้าพ่อมาเฟียตามมาเฝ้าถึงที่ทำงาน คนขี้ยั่วกลับรู้สึกสนุกจนเลือดในกายสูบฉีด รอยคิสมาร์กที่ไหปลาร้ายังคงถูกปกปิดไว้ด้วยคอเสื้อที่ยังไม่ได้แหวกกว้างนัก แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเขาจะยอมหยุดความสนุกไว้แค่นี้

“น้องภัทรครับ ขอเซ็กซี่กว่านี้อีกนิดนะ รบกวนปลดกระดุมบนออกอีกเม็ดได้ไหมครับ พี่อยากให้เห็นช่วงไหปลาร้าชัดๆ หน่อย”

พี่น็อตที่มัวแต่มองผ่านช่องมองภาพของกล้อง ไม่ได้รับรู้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านอยู่ด้านหลัง เอ่ยปากบรีฟงานด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

เจ๊จีจี้เบิกตากว้างแทบถลนออกจากเบ้า เธออ้าปากพะงาบๆ อยากจะพุ่งเข้าไปตะครุบปากช่างภาพหนุ่ม แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว

ภัทรหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับจดจ้องไปที่มังกรอย่างท้าทาย มือเรียวยกขึ้นแตะที่กระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่ม ปลดมันออกช้าๆ ทีละเม็ดตามคำขอ จงใจเปิดกว้างจนสาบเสื้อร่นตกลงไปกองอยู่ที่หัวไหล่มน เผยให้เห็นแผ่นอกขาวเนียน ไหปลาร้าสวย... และรอยจ้ำสีแดงจางๆ ที่ประทับเด่นหราอยู่บนผิวเนื้ออ่อน

กึก...

เสียงฝ่ามือหนาบีบพนักพิงเก้าอี้พับด้านหน้าดังลั่นจนโครงเหล็กแทบงอ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหลังมือและลำคอแกร่ง นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ราวกับมีกองเพลิงลุกโชนอยู่ภายใน เมื่อเห็นสายตาของทีมงานผู้ชายหลายคนในสตูโอกำลังจับจ้องไปที่ผิวเนื้อขาวๆ ของคนบนเซ็ต

“สวยมากครับ! กดไหล่ลงอีกนิด... นั่นแหละครับ เพอร์เฟกต์!” พี่น็อตรัวชัตเตอร์เก็บภาพรอยยิ้มยั่วเย้านั้นอย่างเมามัน

พรึ่บ!

เพียงแค่กะพริบตา ร่างสูงใหญ่ของเจ้าพ่อมาเฟียก็ก้าวพรวดเดียวเข้าไปกลางเซ็ตถ่ายทำ มังกรถอดเสื้อสูทตัวนอกของตัวเองออก ตวัดคลุมลงบนร่างเปียกชุ่มของภัทรอย่างรวดเร็ว รวบสาบเสื้อเข้าหากันจนปิดมิดชิดถึงลำคอ บังเรือนร่างเย้ายวนจากสายตาทุกคู่ในสตูดิโอ

“เฮ้ย! คุณเป็นใครเนี่ย เข้ามาขัดจังหวะการทำงานได้ยังไง!”

พี่น็อตลดกล้องลง โวยวายเสียงหลงด้วยความหงุดหงิด แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาเย็นเยียบดุจมัจจุราชที่ตวัดกลับมามอง ช่างภาพหนุ่มก็เหมือนถูกแช่แข็ง ร่างกายแข็งทื่อ กลืนคำผรุสวาททั้งหมดลงคอกลับไปทันที บอดี้การ์ดชุดดำสองคนขยับเข้ามาขนาบข้างพี่น็อตอย่างเงียบเชียบ

“เลิกกอง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดลอดไรฟัน มันไม่ได้ดังมาก แต่กลับกังวานชัดเจนและเด็ดขาดจนไม่มีใครกล้าปริปากเถียง ศิลาพยักหน้าให้บอดี้การ์ดด้านหลังกระจายกำลังออกไปกันทีมงานให้ถอยห่างจากนายใหญ่และนายหญิง

“แต่คุณ... ผมยังถ่ายไม่เสร็จเลยนะ” ภัทรแสร้งทำหน้างอ โผล่ใบหน้าหวานออกมาจากปกเสื้อสูทตัวโคร่ง กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสมกับกลิ่นนิโคตินจางๆ ประจำตัวของมังกรลอยแตะจมูก มันทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างประหลาด

“ฉันบอกว่าเลิกกอง”

มังกรไม่ฟังคำท้วงติงใดๆ ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ออกแรงกระตุกเพียงนิด ร่างโปร่งก็ปลิวตามแรงลาก กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามจังหวะก้าวยาวๆ ของมาเฟียหนุ่มตรงดิ่งไปยังห้องแต่งตัววีไอพีที่อยู่ลึกสุดของสตูดิโอ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเจ๊จีจี้และทีมงานทุกคนที่ได้แต่มองตามตาปริบๆ

ปัง! กริ๊ก!

เสียงประตูห้องแต่งตัวถูกปิดกระแทกและลงกลอนอย่างแน่นหนา

มังกรเหวี่ยงร่างของภัทรให้ถอยไปชนกับโต๊ะเครื่องแป้งบานกระจกอย่างไม่ออมแรงนัก แผ่นหลังบางปะทะกับขอบโต๊ะจนหลุดเสียงอุทานเบาๆ แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับตัวหนี ร่างกำยำก็ก้าวตามเข้ามาประชิด สองแขนแกร่งตวัดกักขังร่างของนายแบบหนุ่มเอาไว้ตรงกลาง ไม่เปิดช่องว่างให้หลบหนี

บรรยากาศในห้องแคบๆ ร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของมังกรดังชัดเจนในความเงียบ

“สนุกมากใช่ไหม ที่ได้ยั่วโมโหฉัน” เสียงทุ้มกดต่ำชิดใบหู ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดจนภัทรต้องหดคอหนี “ปลดกระดุมโชว์รอยนั่นให้ไอ้พวกเวรข้างนอกมันดู คิดว่าตัวเองกำลังทำบ้าอะไรอยู่!”

“ก็ผมกำลังทำงาน...” ภัทรเถียงกลับเสียงใส ช้อนตากลมโตขึ้นสบอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งที่ภายในใจกำลังเต้นกระหน่ำกับรังสีความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย “ช่างภาพสั่งให้ถอด ผมก็ต้องถอดสิ คุณจะมาโวยวายทำไม ในเมื่อเราตกลงกันแล้วว่าคุณจะไม่ก้าวก่ายงานของผม”

“ฉันไม่เคยก้าวก่ายงานของนาย... แต่ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาจ้องผิวนายแบบนั้น!”

ฝ่ามือหนาตะปบลงบนเอวคอดที่ยังคงชื้นไปด้วยน้ำ บีบเค้นรุนแรงจนภัทรนิ่วหน้า นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองใบหน้าหวานที่เปื้อนรอยยิ้มท้าทาย ก่อนจะทนความปรารถนาที่ตีรวนอยู่ในอกไม่ไหวอีกต่อไป

มังกรก้มหน้าลงบดขยี้ริมฝีปากสีพีชอย่างดุดันและเอาแต่ใจ การจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนเจือปน มันเต็มไปด้วยความหึงหวง หวงแหน และการลงทัณฑ์ ริมฝีปากหนาบดเบียด ขบเม้มกลีบปากล่างอย่างแรงจนภัทรเผยอปากออกเปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนชื้นแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายใน

“อื้อ...”

ภัทรหลุดเสียงครางในลำคอ สองมือเรียวยกขึ้นผลักแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณเมื่อขาดอากาศหายใจ แต่เรี่ยวแรงของนายแบบหรือจะสู้มาเฟียที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก มังกรรวบข้อมือทั้งสองข้างของคนขี้ยั่วกดตรึงลงกับขอบโต๊ะเครื่องแป้ง บังคับให้รับจุมพิตที่หนักหน่วงและลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม

รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกับความเย็นเฉียบของน้ำบนตัวภัทร สร้างความวาบหวามจนปลายเท้าของคนถูกกระทำจิกเกร็ง ภัทรเริ่มตอบสนอง เรียวลิ้นเล็กเกี่ยวตวัดตอบโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ ยิ่งกระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบเถื่อนของมังกรพุ่งสูงขึ้น

ฝ่ามือร้อนจัดเลื่อนจากเอวคอดสอดเข้าไปใต้เสื้อสูทที่ตนเองเพิ่งคลุมให้ ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตที่เปียกชุ่ม ความเย็นของน้ำไม่อาจดับความร้อนแรงจากฝ่ามือสากได้เลย นิ้วแกร่งสะกิดยอดอกสีอ่อนผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนภัทรสะดุ้งเฮือก แอ่นอกรับสัมผัสอย่างลืมตัว

มังกรผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้คนในอ้อมกอดได้หอบเอาอากาศเข้าปอด สายตาคมกริบจดจ้องมองรอยคิสมาร์กที่ตนเองฝากไว้เมื่อเช้า ก่อนจะก้มลงไปฝังจมูกโด่งลงบนซอกคอขาวเนียนอีกครั้ง

คราวนี้ไม่ใช่แค่การสูดดม ฟันคมขบเม้มลงบนผิวเนื้ออ่อนบริเวณลาดไหล่และไหปลาร้าอย่างแรง ดูดดึงย้ำลงบนรอยเดิมจนสีแดงช้ำเข้มขึ้นกว่าเก่า ก่อนจะลากริมฝีปากต่ำลงมาสร้างรอยใหม่บริเวณเนินอกที่โผล่พ้นสาบเสื้อ เสียงริมฝีปากกระทบผิวเนื้อดังสะท้อนในห้องเงียบเชียบ

“อ๊ะ... คุณมังกร... อย่ากัด มันเป็นรอย...” ภัทรร้องห้ามเสียงสั่น พยายามเบี่ยงคอหนี แต่กลับเป็นการเปิดทางให้อีกฝ่ายรุกรานได้ถนัดขึ้น

“ก็ให้มันเป็นรอยไปเลยสิ” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดผิวเนื้อที่เพิ่งถูกทำรอยแดงช้ำ “ประทับตราไว้ให้เต็มตัว... ดูซิว่าพรุ่งนี้นายจะกล้าปลดกระดุมโชว์ไอ้พวกนั้นอีกไหม”

ริมฝีปากหยักพรมจูบและขบเม้มสร้างรอยรักสีแดงอมม่วงกระจายไปทั่วแผ่นอกและลำคอระหง ทุกตารางนิ้วที่เสื้อเชิ้ตแหวกเปิด ถูกเจ้าพ่อมาเฟียตีตราจองเอาไว้จนหมดสิ้น สัมผัสที่สลับระหว่างความเจ็บปวดแปลบๆ กับความเสียวซ่านทำเอาภัทรเข่าอ่อนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่ได้วงแขนแกร่งที่รัดเอวเอาไว้คงได้ล้มลงไปแล้ว

“คนบ้า... ไอ้มาเฟียขี้หวง”

ภัทรด่าเสียงแผ่ว แต่สองแขนกลับโอบกอดแผ่นหลังกว้างเอาไว้แน่น ซบใบหน้าแดงก่ำลงกับลาดไหล่หนา หอบหายใจสั่นสะท้าน

มังกรเงยหน้าขึ้นมองผลงานชิ้นเอกของตัวเองบนตัวนายแบบหนุ่ม นัยน์ตาสีเข้มฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่เปียกลู่แนบแก้มเนียนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสเปลี่ยนจากความดุดันเมื่อครู่เป็นความหวงแหนที่ลึกซึ้ง

“จำเอาไว้ พิชญ์...”

นิ้วสากเชยคางมนขึ้นมาสบตา น้ำเสียงของผู้นำตระกูลมาเฟียราบเรียบแต่ทรงอำนาจจนคนฟังใจสั่น

“รันเวย์นี้... มีฉันเป็นเจ้าของแค่คนเดียว ถ้าขืนนายไปถอดเสื้อผ้าโชว์ใครอีก... ฉันจะพังทั้งสตูดิโอ แล้วขังนายไว้บนเตียงของฉันตลอดชีวิต”

ภัทรกลืนน้ำลายลงคอ แม้จะถูกขู่ด้วยประโยคที่อันตรายถึงชีวิต แต่หัวใจกลับพองโตอย่างประหลาด รอยยิ้มซุกซนจุดประกายขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง

“ดุจังเลยนะครับ...” ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามสันกรามคมของคนตรงหน้าเบาๆ “แต่ก็เอาสิ ถ้าคุณคิดว่าขังผมไว้ได้ ก็ลองดู”

สงครามประสาทและการทดสอบความอดทนระหว่างมาเฟียหน้าน้ำแข็งกับนายแบบขี้ยั่ว... เพิ่งจะเข้าสู่โหมดอันตรายอย่างแท้จริง!