ใครว่าจ้าพ่อไม่กลัวเมีย

ตอนที่ 1: ข้อเสนอสีเพลิง

ห้องอาหารวีไอพีบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันจนน่าอึดอัด แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายระยับสะท้อนลงบนโต๊ะอาหารไม้เนื้อแข็ง ทว่าความงดงามตระการตาเหล่านั้นกลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย

เจ้าสัววิฑูรย์กระดกน้ำเปล่ารวดเดียวครึ่งแก้ว ฝ่ามือหนาที่วางทาบอยู่บนหน้าตักขยับยุกยิกด้วยความประหม่า ข้างกันคือคุณหญิงดาริกาที่ลอบถอนหายใจพลางจัดทรงผมที่เป๊ะอยู่แล้วให้เข้าที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีเพียงร่างโปร่งในชุดสูทโอเวอร์ไซส์สีแดงเบอร์กันดีที่นั่งไขว่ห้าง แกว่งแก้วไวน์ในมือเล่นอย่างไม่ยี่หระ

‘ภัทร’ ทอดสายตามองแสงไฟยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครผ่านกระจกบานโต ปลายนิ้วเรียวเคาะจังหวะเบาๆ บนขอบแก้วแก้วคริสตัล... น่าเบื่อ การถูกผู้จัดการส่วนตัวลากตัวออกมาจากกองถ่ายกลางคันเพื่อมานั่งรอใครบางคนเป็นเรื่องที่ชวนหงุดหงิดที่สุด

บานประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกกว้างพร้อมกับชายชุดดำนับสิบคนที่ก้าวเข้ามาตั้งแถวขนาบข้างประตูอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิในห้องคล้ายจะลดฮวบลงกะทันหัน

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นพรมดังเป็นจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนที่หัวโต๊ะ นัยน์ตาสีรัตติกาลเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่น สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น รังสีคุกคามแผ่กระจายออกมาจนเจ้าสัววิฑูรย์ต้องรีบผุดลุกขึ้นยืนต้อนรับ

ด้านหลังของเขาคือ ‘ศิลา’ มือขวาหน้านิ่งที่กวาดสายตาประเมินความปลอดภัยทั่วบริเวณอย่างเฉียบขาด

“ขออภัยที่ให้รอ”

เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าดังขึ้น ไม่มีความรู้สึกผิดเจืออยู่ในน้ำเสียงนั้น ร่างหนาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างเชื่องช้าทว่าทรงอำนาจ

‘มังกร’ ผู้นำตระกูลมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกใต้ดิน

ภัทรเลิกคิ้ว ปล่อยให้บิดามารดากล่าวทักทายและประจบประแจงชายหนุ่มรุ่นลูกอย่างออกรส นายแบบหนุ่มเพียงแค่ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ปล่อยรสฝาดเฝื่อนกลืนหายลงคอ ดวงตากลมโตที่ถูกกรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมตวัดมองคนฝั่งตรงข้าม

จังหวะนั้นเอง นัยน์ตาสีเข้มดุดันก็ช้อนขึ้นสบพอดี

ไม่มีการหลบตา ภัทรเหยียดยิ้มบางที่มุมปาก นัยน์ตาพราวระยับแฝงความท้าทาย มังกรนิ่งงันไปเสี้ยววินาที นิ้วแกร่งที่กำลังเคาะพนักวางแขนชะงักค้าง

เสื้อสูทสีแดงเบอร์กันดีแหวกกว้างจนเห็นแผงอกขาวเนียนตัดกับแสงไฟ ไหปลาร้าได้รูปขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืนน้ำสีอำพัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของนายแบบหนุ่มลอยแตะจมูกมาเฟียหนุ่ม มันเป็นกลิ่นที่... เย้ายวนจนน่าหงุดหงิด

“เรื่องสัมปทานท่าเรือที่ทางเราเสนอไป...” เจ้าสัววิฑูรย์พยายามดึงความสนใจกลับมาที่เรื่องธุรกิจ

“ฉันตกลง” มังกรตัดบท เสียงเรียบเฉยแต่เด็ดขาด ศิลาขยับตัวเล็กน้อย วางแฟ้มเอกสารปกดำลงบนโต๊ะ “ผลประโยชน์ทุกอย่างเป็นไปตามที่ตกลงกันไว้ แลกกับ...”

สายตาคมกริบตวัดกลับมาหยุดที่ใบหน้าหวานของคนบนโซฟาอีกครั้ง

“การแต่งงาน”

คุณหญิงดาริกายิ้มกว้าง รีบหันมาสะกิดแขนลูกชายคนเล็ก “ลูกภัทร... ทักทายคุณมังกรสิลูก”

กริ๊ก...

ภัทรวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ ท่ามกลางความเงียบ เสียงนั้นดังพอที่จะทำให้บอดี้การ์ดด้านหลังศิลาขยับมือไปแตะที่กระบอกปืนข้างเอว ร่างโปร่งเปลี่ยนท่ามานั่งเท้าคาง สบตาผู้ชายอันตรายตรงหน้าตรงๆ

“ผมมีงานต้องทำ มีอีเวนต์ต้องไปเดิน มีคิวถ่ายแบบยาวไปถึงปีหน้า” ภัทรเปิดฉาก น้ำเสียงหวานใสไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยสักนิด “การแต่งงานกับคุณอาจจะทำให้ธุรกิจของป๊าดีขึ้น... แต่ชีวิตผมล่ะ?”

“ภัทร!” เจ้าสัวปรามเสียงหลง หน้าซีดเผือด

มังกรยกมือขึ้นเพียงนิดเดียวเป็นเชิงห้ามไม่ให้ใครสอด นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังแผ่รังสีเย่อหยิ่ง

“นายต้องการอะไร” มาเฟียหนุ่มถามสั้นๆ

“ผมไม่ชอบการถูกมัดมือชก”

ภัทรขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะอาหารตัวยาวไปหยุดอยู่ด้านข้างเก้าอี้ของมังกร ศิลาขยับตัวขวางทันที แต่มังกรกลับปรายตามองลูกน้องเป็นสัญญาณให้ถอยไป

กลิ่นน้ำหอมหรูหราลอยชัดเจนขึ้นเมื่อร่างโปร่งโน้มตัวลงมาหา สองมือเรียววางค้ำลงบนพนักวางแขนเก้าอี้ของมังกร กักขังร่างกำยำไว้กลายๆ

“เรามาทำข้อตกลงกัน” เสียงหวานกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวแก้มสาก “แต่งงานกัน... หนึ่งปี”

เจ้าสัววิฑูรย์แทบจะลมจับ คุณหญิงดาริกายกมือทาบอกด้วยความตกตะลึง

มังกรไม่ขยับหนี เขาเพียงแค่เอียงคอหันกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างจมูกโด่งสันและปลายจมูกรั้นห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร สายตาคมกริบกวาดมองผิวเนื้อขาวจัดที่โผล่พ้นสาบเสื้อ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับความดื้อรั้นที่พราวระยับอยู่ในนั้น

“อธิบายมา”

“เราจะจดทะเบียนกัน ย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกัน... ในฐานะคู่หมั้น ภรรยา หรืออะไรก็ตามที่คุณอยากเรียก” ภัทรเหยียดยิ้มมุมปาก “แต่มีเงื่อนไขว่า เราต้องลองอยู่ด้วยกันก่อนหนึ่งปี ถ้าครบกำหนดแล้วศีลเราไม่เสมอกัน เคมีเราไม่เข้ากัน หรือคุณทนความเอาแต่ใจของผมไม่ได้...”

ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามปกเสื้อสูทสีดำสนิทของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา จงใจลากผ่านลาดไหล่กว้างช้าๆ

“เราจะหย่า ฉีกสัญญาทิ้ง แล้วต่างคนต่างไป... แฟร์ไหมครับ คุณมาเฟีย?”

ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมทั้งห้อง ศิลากลั้นหายใจ ไม่มีใครหน้าไหนกล้าต่อรองกับนายใหญ่แห่งตระกูลแบบนี้มาก่อน นับประสาอะไรกับการยื่นเงื่อนไขท้าทายอำนาจถึงที่

มังกรจ้องมองริมฝีปากสีพีชที่เพิ่งเอ่ยคำท้าทายออกมาราวกับไม่กลัวตาย เด็กนี่... หยิ่งผยอง อวดดี และน่าบีบให้แหลกคามือ

ทว่าลึกลงไป ร่างกายของเขากลับร้อนรุ่ม สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่หลับใหลถูกปลุกให้ตื่นขึ้นเพียงแค่ได้สัมผัสกลิ่นอายยั่วเย้านี้ อยากปราบพยศ อยากขย้ำให้จมเขี้ยว อยากดึงความอวดดีนี้มาไว้ใต้ร่าง

มุมปากหยักที่เคยมัดตึงค่อยๆ ยกขึ้นทีละนิด... เป็นรอยยิ้มที่ศิลารู้ดีว่า อันตรายที่สุด

“หนึ่งปี...” มังกรทวนคำ เสียงทุ้มกดต่ำจนสั่นสะเทือนไปถึงอก

พรึ่บ!

ฝ่ามือหนาที่วางอยู่บนหน้าตักขยับขึ้นมาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดของคนก้มหน้า ออกแรงรั้งเพียงนิด ร่างโปร่งก็ถลาลงไปนั่งแหมะบนหน้าขาแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัว

“อ๊ะ...” ภัทรหลุดเสียงร้องเบาๆ สองมือตะปบลงบนแผงอกกว้างเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

“คุณมังกร!” พ่อแม่ของภัทรอุทานพร้อมกัน

“ฉันรับข้อเสนอ” มาเฟียหนุ่มไม่สนใจใครทั้งสิ้น วงแขนแกร่งรัดเอวบางแน่นขึ้น บังคับให้บั้นท้ายมนเบียดชิดกับหน้าขาของตนเอง นัยน์ตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ “แต่จำไว้ข้อหนึ่ง... ภัทร”

นิ้วสากเชยคางมนขึ้นมา บังคับให้สบตาตรงๆ

“ถ้าก้าวเข้ามาในอาณาเขตของฉันแล้ว... อย่าหวังว่าจะเดินออกไปง่ายๆ”

ภัทรชะงักไปครู่หนึ่งกับสัมผัสร้อนจัดที่ปลายนิ้วและสายตาที่เหมือนจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว แต่คนขี้ยั่วก็คือคนขี้ยั่ว ร่างโปร่งไม่สะบัดหน้าหนี แขนเรียวยกขึ้นคล้องลำคอหนาอย่างเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดประกายชัดเจนขึ้นบนใบหน้าหวาน

“ก็เอาสิครับ...” ภัทรโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะกัน “อยากรู้เหมือนกันว่าไฟอย่างคุณ จะทนความแสบของผมได้สักกี่น้ำ”