Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“หึหึ ปกติฉันก็เป็นคนมีเหตุผลนะ แต่สำหรับเธอแม้นางฟ้าข้างทาง สำหรับเธอมันก็แค่ขยะดีๆ ที่ฉันโชคดีได้เจอ อีกอย่างมันเป็นบุญของพรหมจรรย์เธอแล้วที่ได้ฉันเข้าไปทะลวงขาดน่ะ” ขบกรามเอ่ยอย่างกรุ่นโกรธ “ฉันจะกลับ” เอ่ยพลางจะลุก แต่ก็ลุกไม่ขึ้น เพราะเธอยังเจ็บระบมช่วงกึ่งกลางลำตัวอยู่ “อุ๊ย!” “ทำไมไม่ลุกล่ะ” รู้ทั้งรู้ว่าทำไหมเธอถึงยังไม่ลุก “กะ...ก็ฉันเจ็บลุกไม่ไหว” เธอตอบอย่างแค้นเคืองและเอียงอาย “ไหนว่ามาสิเธอชื่ออะไร เมื่อกี้ตอนที่เรากำลังโหมโรงกันนั้นเธอพูดแทนตัวเองว่า ‘นินา’ นั่นชื่อเธอเหรอแม่นางฟ้า และก็บอกมาให้ละเอียดด้วยนะ ถ้าไม่ละเอียดเจอหนักเหมือนเมื่อกี้แน่ อีกอย่างบอกอายุด้วยนะ ฉันไม่อยากโดนข้อหาพรากผู้เยาว์ ตอนอายุ 35 ปี” ถามพร้อมกับเอื้อมมือไปบีบทรวงอกของสาวเจ้าอย่างตั้งใจ จนเธอจ้องมองเขาด้วยหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ เวียนนารู้ว่าซาตานข้างกายนี้เอาจริง และเธอก็เพิ่งจะสังเกตมองสำรวจเขาก็ตอนนี้เอง เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้า และตัวการร้ายที่ทำให้เธอต้องร้าวระบมมันยังชี้ชันชี้เพดานดู ไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่เธอเห็นนั้นก่อนหน้านี้มันเข้ามาอย

วันนี้อินทัชสดชื่นแจ่มใสยิ้มทักทายพนักงานทุกคนที่เดินผ่าน จนพนักงานมึนงงกับประธานบริษัทในเช้าวันนี้ว่ากินยาผิดขวดมารึเปล่าถึงได้เข้าสาย แถมเข้าสายไม่พอดูยิ้มแย้มเป็นมิตร ต่างจากทุกวันจะมาเช้าตรงต่อเวลา และหน้าขรึมตลอดเวลา แต่วันนี้มาแปลก แม้แต่เลขาหน้าห้องที่ทำงานด้วยกันมานานยังแปลกใจ “สวัสดีค่ะคุณอินทัช” เมษาเลขามากประสบการณ์เอ่ยทักเจ้านายของตน นางทำงานมาตั้งแต่รุ่นพ่อของชายหนุ่ม จนตอนนี้เปลี่ยนผู้บริหารมาเป็นอินทัช เมษาเลยต้องย้ายมาเป็นเลขาให้ชายหนุ่มรุ่นลูกอย่างอินทัช “สวัสดีครับคุณษา วันนี้ผมมีงานนัดข้างนอกไหม และผมอยากวานคุณษาส่งเช็คให้ริก้าสักห้าแสนนะครับ” “ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจัดการให้เรื่องคุณริก้า ส่วนนัดข้างนอกไม่มี แต่ตอนนี้ในห้องทำงานของคุณอินทัชมีคุณ....” “ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ” เลขายังพูดไม่ทันจบอินทัชก็เอ่ยแทรกขอตัวเข้าห้องทำงานก่อน โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีแม่นางแบบสาวไฟแรงรออยู่ในนั้น “ทัชขา....” เสียงแหลมของนางแบบสาวร้องเรียกชื่อชายหนุ่มทันทีที่ประตูห้องทำงานเปิดออก “แคนดี้!” ร้องเรียกชื่อเจ้า

“อ๊า! หวานเหลือเกินทัชขา แคนดี้ชอบเหลือเกินน้ำรักของทัช อะ! อืม!” หล่อนชมเสียงพร่า ไล่ลิ้นเลียไปตามลำอาวุธ จนไม่หลงเหลือคราบ “โอว์! ผมชอบปากและลิ้นของคุณเหลือเกินแคนดี้ อืม!” ว่าพลางฉุดร่างเล็กขึ้นมานั่งบนตักตนอย่างต้องการไอร้อนของสาวเจ้า “อะ! ซี้ดดดด อย่ากัดคอแคนดี้แบบนี้สิคะทัชขา รู้ไหมว่าแคนดี้เสียว” หล่อนพูดพร้อมกับยกสองเรียวแขนคล้องคออีกฝ่าย “ก็คอของคุณมันน่ากัด เป็นใครจะทนไหวฮึ” ว่าแล้วก็กัดคอระหงของหล่อนอีกครั้ง สองมือหยาบกร้านก็กอบกุมทรวงงามของเธอ “ซี้ดดดด บีบแรงๆ เลยค่า อุ๊ย! ทัชรู้ไหมยิ่งทำแบบนี้แคนดี้ยิ่งอยากได้คุณ อยากให้คุณสอดใส่ ส่ายบนตัวแคนดี้ อ๊า!” หล่อนเอ่ยอย่างยั่วยวน ใบหน้าซุกซบจมูกไปตามใบหน้าคมของอินทัชอย่างรุกเร้า “โอว์! ไม่ได้นะแคนดี้ แค่นี้ก่อน วันนี้ผมต้องทำงานนะ” ตอนนี้ในหัวของอินทัชกำลังคิดถึงแต่ผู้หญิงอีกคนที่รออยู่บ้าน ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาจะมีความสุขด้วยปากและลิ้นของแคนดี้ก็ตาม แต่ลึกๆ ในสมองของเขานั้นคิดว่าเป็นเวียนนาเสมอ เขาอยากให้คนที่นั่งบนตักเป็นนางฟ้าจำแลงมากกว่า “ทำไมคะทัช ปกติเราก

เวลาบ่ายคล้อยร่างเล็กขยับกายไปมาบนเตียงด้วยความปวดเมื่อยกาย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ แล้วเหตุการณ์เมื่อตอนเช้าที่ผ่านมันมันฉายชัดเข้ามาในหัวอย่างช้าๆ เป็นฉากๆ จนน้ำตาของเธอไหลรินอาบแก้มนวลออกมาช้าๆ ด้วยความสมเพชตัวเอง “คุณคะ คุณเป็นอะไรคะ” เป็นเสียงของพิมพ์ภาเองที่ร้องถาม นางเปิดประตูเข้ามาเจอหญิงสาวรุ่นลูกกำลังนอนกระสับกระส่ายน้ำตานองหน้าอยู่บนเตียง “ฉันอยากกลับบ้าน อยากไปจากที่นี่ค่ะ” หญิงสาวปาดคราบน้ำตาที่เปื้อนหน้าทิ้ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับจ้องหน้าผู้มาใหม่ “ไม่ได้ค่ะ คุณจะออกจากที่นี่ไม่ได้” พิมพ์ภาเอ่ย “ทำไมจะไม่ได้คะ หรือว่าผู้ชายชั่วคนนั้นสั่งป้าไว้” เวียนนาหมายถึงอินทัชนั่นเอง “คุณอย่าทำให้ป้าลำบากเลยนะคะ” พิมพ์ภาเอ่ยอย่างขอร้อง “ป้าชื่ออะไรคะ แล้วเป็นอะไรกับไอ้ชั่วนั่น” หญิงสาวเอ่ยถึงชายอีกคนด้วยความเคียดแค้นใจ ‘คุณทัชของป้าทำอะไรหนูคนนี้กันนะ ทำไมเธอถึงได้โกรธแค้นคุณขนาดนี้ เสียงแข็งๆ ตาแข็งๆ นี้ดูน่ากลัวยิ่งนัก คุณทัชของป้าทำไมถึงทำกับผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบเธอคนนี้ได้นะ’ พิมพ์ภาเอ่ยคร

“มันปากของฉัน ยิ้มของฉัน อยากยิ้มให้ใครก็ได้ถ้าฉันต้องการ” เธอกัดฟันตอบกลับ “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันนินา ฉันไม่ใช่ผู้ชายใจดีอ่อนโยนกับผู้หญิงนะ อีกอย่างเธอเป็นขยะที่ฉันเก็บมาใช้ก็เท่านั้น อย่ามาต่อต้านฉัน” เอ่ยพลางบีบต้นแขนหญิงสาว รู้ว่าอีกฝ่ายเจ็บ แต่ก็จะทำเพื่อเป็นการสั่งสอน “แกมันไม่ใช่ผู้ชาย” “ว่าไปเถอะ ผู้ชายไม่ผู้ชายเดี๋ยวคืนนี้รู้กัน ไม่เช้าไม่นอน” ว่าแล้วก็ผลักร่างเล็กออกห่างตนแล้วเดินยิ้มไปยังห้องรับประทานอาหารที่มีน้องชายรออยู่ เวียนนาจ้องมองตามหลังอินทัชไปด้วยความโกรธแค้น เธอไม่มีทางยอมให้ผู้ชายเลวระยำคนนี้ทำกับเธอได้บ่อยหรอก สักวันต้องเป็นวันของเธอ “อย่าร้องไห้นะนินา” ปลอบใจตัวเองเพื่อไม่ให้แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น ก่อนจะเดินตามชายหนุ่มไป หลังจากทานข้าว ทานของหวานเสร็จอินศรก็ขอตัวกลับไปคอนโดของตน เพราะที่ห้องของเขาก็มีหญิงสาวที่หวานและนุ่มมือรอเขาอยู่ที่ห้องเช่นกัน จึงเหลือทิ้งไว้แต่พี่ชายกับเวียนนา “อาบน้ำกันนินา ผมเหนียวตัวอยากอาบน้ำพร้อมคุณ” เมื่อเข้ามาในห้องอินทัชก็ไม่รอช้าที่จะหาเวลาได้แนบอิงกายกับสาวเ