Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 5

อยู่ในยุคที่ทุกเพศทุกวัยเข้าถึงการอ่านนิยายมากขึ้น มีให้เลือกหลากหลายแนว แต่แนวที่จูเผนเสวียนชอบมากที่สุด เป็นแนวนิยายรักจีนโบราณ เพราะว่าอ่านสนุกและน้ำเน่าดี“อะไรเนี่ย! ตายเร็วไปไหม ตัวประกอบค่าตัวแพงมากหรือไง ให้ออกไม่มีตอนเอง” จูเผยเสวียนเองหงุดหงิดทั้งนักเขียน ทั้งตัวละคร ทั้งการดำเนิดเรื่อง ตัวประกอบก็คือตัวประกอบจริง ๆ แทบจะไม่มีบทบาทอะไรเลย ออกไม่กี่ตอนก็ตายแล้ว“ตัวประกอบไม่มีหัวใจหรือไงกัน เธอน่าสงสารออก” จูเผยเสวียนเองสงสาร เพราะตัวประกอบมีชื่อที่เหมือนเธอ ทำให้เธอยิ่งอ่านนิยายเรื่องนี้แล้วอินเข้าไปอีก“เธอนี่ อ่อนแอจริง ๆ นักเขียนเลยยื่นบทคนตายมาให้เธอ ยัยเผยเสวียน”หลังจากที่อ่านนิยายจบจูเผยเสวียนเองก็ขอนอนพักสมองก่อน เพราะเครียดจากการอ่านนิยาย น้องสาวเป็นตัวละครหลัก พี่สาวเป็นตัวประกอบ ดีนะที่โลกความเป็นจริงเธอไม่มีน้องสาว มีแต่พี่ชายเท่านั้น ไม่งั้นคงจะอินจัดอยากแน่นอนตัวละครของจูเผยเสวียนน่าสงสารเกินไป ส่วนใหญ่พ่อแม่จะรักลูกคนโตมากกว่าลูกคนอื่น ๆ ถ้ายิ่งเป็นผู้ชายก็จะรักมาก แต่ถ้าครอบครัวที่เป็นผู้หญิงมีพ่อแม่หลายครอบครัวที่รักลูกสาวมากเช่นกัน ตระกูลจูเอาแต่รักลูกคนเล

วันต่อมาจูเผยเสวียนเองก็ต้องทำงานเหมือนคนอื่น ๆ เธอไม่ได้มีการศึกษามากมายอะไร พอได้เรียนเท่านั้น เด็กส่วนใหญ่ในหมู่บ้านที่เธออาศัยอยู่ก็ไม่ค่อยมีใครได้เรียนสูงเท่าไหร่ นอกจากครอบครัวทหารหรือคนที่มีเงิน ชาวบ้านที่หาเช้ากินค่ำก็ไม่มีความสามารถที่จะส่งลูกเรียนสูง ๆ ลำพังหาเลี้ยงชีวิตให้รอดไปวัน ๆ ยังยากเลย “อย่าสำออย! แค่ตกบันไดไม่ถึงตายหรอก”“ใช่ค่ะย่า เผยเสวียนเธอทำสำออย หนูยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย”“มาทำมอง แกอยากมีเรื่องกับฉันแต่เช้าหรือไงกัน ห๊ะ”“…” จูเผยเสวียนไม่ได้พูดอะไร เธอเดินออกจากบ้านไปเงียบ ๆ จูเพ่ยเยียนอยู่ในบ้านเรียกชื่อเธอเฉย ๆ แต่ถ้าไปข้างนอกเธอจะใช้คำว่าพี่ ซึ่งเรียกคะแนนความดีจากคนอื่น ๆ“เผยเสวียน เดี๋ยวก่อนเมื่อวานเธอเป็นอะไร พี่มาหาเธอ ย่าของเธอพูดอะไรแปลก ๆ”“พี่ชางซั่ว เมื่อวานฉันป่วยนิดหน่อยค่ะ”“เธอไม่สบายเหรอ แล้วทำถึงมาทำงานได้ เดี๋ยวก็เป็นลมไปหรอก”“ฉันไม่ได้เป็นไข้ค่ะ แค่ตกบันได ขาแพงนิดหน่อย แต่เดินได้อยู่ค่ะสบายมาก” ตามเนื้อเรื่องเดิมเกาชางซั่วถือว่าเป็นคนดีมากคนหนึ่ง แต่เขาแค่เลือกเดินทางผิดไปหน่อย “ห๊ะ ตกบันได ใครทำเธอบอกพี่มานะ เธอจะเดินตกบันไดเองได้ยั

จูเผยเสวียนเองนอนหลับลึก เพราะความเหนื่อยล้า หัวถึงหมอนเธอก็หลับไปเลย ในความฝันจูเผยเสวียนเข้ามาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว เหมือนจะเป็นห้องเก็บของ“สวัสดี จูเผยเสวียน ฉันเป็นระบบไม่มีตัวตน หน้าที่วันนี้คือมอบห้องเก็บของให้ จูเผยเสวียน ใช้เก็บของได้ทุกอย่าง หากใช้เก็บเนื้อก็จะคงสภาพเดิม ไม่เน่าเสีย”“เก็บของได้อย่างเดียวเหรอ ระบบน้อย”“ใช่ ระยะเวลาการทำงานของระบบ 5 ปี เท่านั้น ก่อนที่ระบบจะหมดอายุ หวังว่าจูเผยเสวียนจะใช้ระบบห้องเก็บของอย่างคุ้มค่า”“โอเค ฉันเข้าใจแล้วระบบน้อย” จูเผยเสวียนตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนเช้า สิ่งที่เธอฝันเมื่อคืนมันคือเรื่องจริง เธอมีระบบห้องเก็บของ ถึงตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเอามาทำอะไร แต่สวรรค์มอบให้เธอมันต้องทำประโยชน์ให้เธออย่างแน่นอน ภายใน 5 ปี ก่อนที่ระบบห้องเก็บของจะหมดอายุ เธอจะต่อยอดให้คุณภาพชีวิตให้ดีขึ้นให้ได้ก๊อก ๆ“ตื่นได้หรือยัง แกเคยตื่นสายที่ไหนกัน จูเผยเสวียน ตื่น!!!”“รู้แล้วแม่ คนตื่นแล้ว นกในรังก็ตื่นแล้ว เพราะเสียงของแม่มันดังไปสามบ้านแปดบ้าน ไม่ใช่ฉันคนเดียวที่ตื่นนะ ลูกบ้านอื่นก็ตื่นเช่นกัน”“ตื่นแล้วก็ไปเตรียมตัว ไปทำงาน”“ค่ะ ข้าวของฉันล่ะคะ”“มี