FAZER LOGINขึ้นมาบนรถโดยสาร จูเผยเสวียนเองก็มองหา คนที่เธอจะต้องช่วย แต่ก็ยังไม่มีวี่แวว ทุกคนแยกเป็นสองกลุ่ม มีกลุ่มป้า ๆ น้า ๆ ที่จะสนทนาเรื่องชาวบ้านไปตลอดทาง กับอีกกลุ่มหนึ่งที่เหมือนเธอคือนั่งเงียบ บางคนก็นอนหลับไปด้วย ภารกิจนี้ได้ตั้ง 5 แต้ม แต้มน่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นะ จากหนึ่งมาห้า
“ว้าย! นี่ป้าจื่อ” “ช่วยด้วย ถั่วติดคอป้าจื่อ” เสียงโวยวายดังขึ้น ทำเอาจูเผยเสวียนสดุ้งตื่น เพราะเธอเผยหลับไป แต่พอได้ยินเสียงคนขอความช่วยเหลือเธอเองก็รีบลุกขึ้นไปดูทันที บนรถเกิดความแตกตื่นขึ้น รถต้องจอดชั่วคราว เพราะไม่สามารถขับต่อได้ เพราะอาจจะเป็นอันตรายต่อคนป่วย “กินอะไรเข้าไปคะ” “ถั่ว ๆ กินถั่ว จังหวะรถตกหลุม ถั่วเลยติดคอ เธอไม่ได้เป็นหมอนี่” “นี่ จูเผยเสวียน ลูกสาวคนโตบ้านจู เห็นว่าเป็นคนเงียบ ๆ” “ช่วยฉันพยุงคุณป้าขึ้นหน่อยค่ะ หรือคุณมีวิธีอื่น ยิ่งคิดยิ่งเสียเวลา ความเป็นความตายมีเวลาไม่มากนัก” หญิงสาวคนนี้น่าจะเป็นหลานสาวของคุณป้าที่ถั่วติดคอ จูเผยเสวียนเองประเมินแล้วว่ายังพอทำได้ เธอยืนซ้อนด้านหลังคุณป้าแล้วเอามือสอดใต้รักแร้ กำมือข้างหนึ่งวางไว้เหนือสะดือ และอีกข้างโอบกำปั้นไว้ แล้วกระตุ้นขึ้น-เข้า แรง ๆ หลายครั้ง จนได้ยินเสียงแปลกปลอมจะหลุดออกมา อัก! “ออกมาแล้ว ป้าจื่อคะ รอดแล้วค่ะ ขอบคุณพี่จูมากนะคะ ฉันขอโทษที่ไม่ไว้วางใจพี่” “พี่เข้าใจเธอ พี่ไม่ได้เป็นหมอ พี่เป็นคนธรรมดา อย่าทานอาหารระหว่างนั่งรถอีกนะคะ ครั้งหน้าอาจจะไม่โชคดีแบบนี้นะคะ” อาการอาหารติดคอไม่ใช่สาเหตุที่รถตกหลุมเพียงอย่างเดียว แต่คงจะสนทนากับสหายจนไม่ทันระวังตัว พอเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ ทุกคนก็แตกตื่นทำอะไรไม่ถูก ไม่มีใครช่วยเหลือคนป่วย ดีที่ยังหายใจอยู่ จากจุดที่รถหยุดกว่าจะไปถึงโรงพยาบาลก็ใช้เวลาพอสมควร “ขอบใจเธอมากนะ ถ้าไม่ได้เธอฉันคงตายไปแล้ว” “ไม่เป็นไรค่ะ คุณป้า” “รับ 5 แต้ม” วันต่อมา คอมมูน เรื่องที่จูเผยเสวียนช่วยเหลือคนบนรถโดยสาร ถูกพูดถึงเป็นอย่างมาก เพราะวิธีที่เธอทำนั้น ทำให้รอดตายได้ หลายคนชมเธอและหลายคนอิจฉาเธอ “แกเข้าไปทำอะไรในเมืองกัน ใช่เมื่อวานแกหายไปทั้งวันเลย” หูจิ้งม่ายเองถูกถาม แต่เช้าจนเธอรำคาญ มีแต่คนถามเรื่องที่เธอไม่รู้ เอาแต่ถามกันอยู่ได้ “ใช่ แกเข้าเมืองไปหาผู้ชายเหรอ” จูเพ่ยเยียนเองรู้สึกอิจฉาที่มีแต่คนชมจูเผยเสวียน และเมื่อวานเธอเองเอาแต่สะกดรอยตามเกาชางซั่ว ไม่มีเวลาสนใจจูเผยเสวียนเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเข้าเมืองไปตอนไหน “ตอนไหนแล้วฉันต้องรายงานใครคะ แม่มันเป็นวันหยุดของฉัน ฉันแค่อยากไปเดินเที่ยวบ้าง ไม่ได้ซื้ออะไรหรอกค่ะ แค่ไปเดินเที่ยวเฉย ๆ แม่ก็รู้ว่าฉันมีเงินติดตัวมากที่ไหนกัน เงินก็อยู่ที่ย่าหมด” “โกหก แกเข้าเมืองไปทำอะไรกันแน่ แล้วแกไปช่วยคนได้ยังไงกัน ห๊ะ” จูเพ่ยเยียนเองควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้ เธอเผลอแสดงอาการไม่ดีออกไป จนชาวบ้านบางคนที่คอยสังเกตดูอยู่ มองและซุบซิบกัน “ฉันขอโทษค่ะ พี่เผยเสวียน ฉันกลัวว่าพี่จะทำใครตาย เพราะพี่ก็ไม่ได้มีความรู้ด้านการแพทย์จะไปช่วยคนได้ยังไงกัน” “ขอบคุณเธอมากนะที่อุตส่าห์เป็นห่วงฉัน แต่เรื่องแบบนี้ไม่ต้องเป็นแพทย์ก็สามารถช่วยคนได้ แค่ใช่สมองหน่อย” “ไม่เป็นไรเลยค่ะ พี่เผยเสวียน” เกาเผยยวนเองก็สังเกตเหตุการณ์โดยรอบอยู่ หลายวันมานี้จูเพ่ยเยียนห่างเหินกับเขามากจริง ๆ เมื่อวานเธอเองก็แอบตามเกาชางซั่วไป “เจ้าเล็ก พี่ว่าเพ่ยเยียนเธอแปลกไปจริง ๆ นะ รวมถึงนายด้วยเจ้าเล็ก นายดูไม่สนใจเธอ” “แล้วเมื่อก่อนผมดูสนใจเธอมากขนาดนั้น เหรอครับ” “ก็ไม่ แค่เจอกันบ่อย แต่ช่วงนี้พี่เห็นว่าไม่ค่อยได้เจอกันเลย พี่ใหญ่ว่าไง” “ก็เห็นด้วย นายเองเมื่อก่อนก็ไม่ได้ตามติดเพ่ยเยียน แต่ก็เจอและพูดคุยกันบ่อยกว่าตอนนี้ ทุกคนคิดว่านายทะเลาะกับเธอ” “ไม่หรอกครับ ทุกคนล้วนมีหน้าที่และทางเดินของตนเอง ถ้าต่อไปผมไม่ได้แต่งกับเพ่ยเยียนตามที่แม่ต้องการ มันก็เป็นการตัดสินใจของผม” “เรื่องนี้พวกพี่จะไม่ยุ่งมาก เพราะเป็นชีวิตของนาย ถ้านายไม่ต้องการที่จะแต่งงานกับเพ่ยเยียน งั้นบ้านเราก็ไปยกเลิกสัญญากัน” “ทำแบบนั้นไม่ได้ครับ พี่รอง การหมั้นมีสัญญา ใครผิดสัญญาต้องจ่ายค่าชดเชย ซึ่งบ้านเราจะไม่จ่าย เพราะว่าไม่ได้ผิดอะไร พวกพี่รอดูแล้วกันว่าใครจะผิดสัญญาก่อน” “หมายความว่ายังไง เจ้าเล็ก เรื่องสัญญาพี่เข้าใจอยู่ แต่นายพูดเหมือนเพ่ยเยียนจะเป็นคนผิดสัญญา” “มันเป็นเรื่องของอนาคตครับ ผมตอบไม่ได้หรอกครับ อีกอย่างตอนนี้บ้านเราอยู่เงียบ ๆ ก่อน คอยสังเกตดูสถานการณ์ไปก่อน” การย้อนเวลาหรือเกิดมาในครั้งนี้ มีหลายอย่างที่เปลี่ยนไปและการดำเนินเรื่องเร็ว เพราะจูเพ่ยเยียนเข้าหาเกาชางซั่ว ทั้งที่ชาติก่อนเธอไม่มีความคิดนั้นเลย และจูเผยเสวียนที่มีนิสัยที่แตกต่างจากเมื่อก่อน เมื่อวานเธอไปที่ตลาดมืดและเรื่องที่เธอช่วยเหลือคนบนรถโดยสารอีก “ปัญหานี้ พี่ว่ามันยากตรงแม่นะ แม่รักและเอ็นดูเพ่ยเยียนมาก ถ้าแม่รู้แม่คงเสียใจ เพราะเรื่องในอดีตที่มาดึงรั้ง ความช่วยเหลือแค่ครั้งเดียว แต่เป็นบุญคุณตลอดชีวิต” เกาเทียนจี๋เองก็รู้ว่าแม่ของตนฝังใจเรื่องในอดีต เพราะเป็นเรื่องความเป็นความตาย “พี่แล้วถ้าเพ่ยเยียนไม่ได้ช่วยแม่จริง ๆ ล่ะ อีกอย่างตอนนั้นตรงนั้นไม่มีคนด้วย แม่ฟื้นก็เจอเพ่ยเยียน ผมเองไม่ได้จะไม่เชื่อว่าเพ่ยเยียนช่วยแม่นะ แต่มันก็มีข้อสันนิษฐานอย่างอื่นร่วมด้วย” เกาเผยยวนเองไม่ได้ปักใจเชื่อแต่แรก แต่เพราะตามใจแม่ที่เชื่อไปแบบนั้น จะไปขัดก็ไม่ได้ “นายเองก็สงสัยเหรอ เจ้าเล็ก พวกพี่เองก็คิด แต่แม่ชอบเพ่ยเยียนมากจนไม่สนใจอะไร คิดว่าถ้าได้เป็นสะใภ้ของที่บ้านคงจะดี” เกาฉีเจ๋อเองก็เคยถูกแม่ของตน ถามไถ่เรื่องการแต่งงาน ว่าสนใจใครบ้างหรือยัง และได้แนะนำจูเพ่ยเยียนให้ แต่เขาเองปฏิเสธ แม่เองก็ดูจะผิดหวัง และทุกอย่างก็จบที่เกาเผยยวนที่รับหน้าที่นั้น เพราะต้องการให้แม่มีความสุข เพราะพ่อจากไปแม่ก็ไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ “ครับ” “พี่ว่าเรื่องนี้เอาไว้ก่อนดีกว่า แม่เดินมาแล้ว” “เผยยวนเกิดอะไรขึ้น ทำไมบ้านจูเหมือนทะเลาะกันเลย เผยเสวียนเธอช่วยคนเหรอ” “ครับแม่ เผยเสวียนช่วยคนเมื่อวานตอนเธอกลับจากในเมืองครับ บ้านจูน่าจะแค่ถามไถ่น่ะครับ ดูเหมือนคนทะเลาะกันเหรอครับ แล้วใครทะเลาะกับใครเหรอครับแม่” “ก็แม่เห็นเพ่ยเยียนกับจิ้งม่าย พวกเขาดูเหมือนทะเลาะกับเผยเสวียน” กัวหลิงจื่อเองก็ไม่อยากพูดออกไป เพราะเธอเห็นท่าทางที่แปลกไปของจูเพ่ยเยียนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “ก็คงจะทะเลาะกันจริง ๆ นะครับแม่ ถ้าถามไถ่จริง ๆ คงไม่แสดงกิริยาแบบนั้น จริงไหมเจ้ารอง” “ครับ พี่ใหญ่” “แม่เห็นแบบไหน ก็เป็นแบบนั้นครับ บางอย่างต้องเห็นด้วยตาสายเท่านั้นถึงจะกระจ่าง” “พูดอะไรของแกเจ้าใหญ่ ไป ๆ ทำงาน แล้วนี่สะใภ้ใหญ่ไปเอาข้าวถึงไหนกันเนี่ย” “แม่เดี๋ยวพี่สะใภ้ก็มาครับ นั่นไงมาพอดีครับ ดูสิป๋อจิ่งช่วยถือของจะไม่ไหวแล้ว พี่ใหญ่ไปกัน” เกาฉีเจ๋อและเกาเทียนจี๋ไปช่วยถือมื้อเที่ยง เพราะวันนี้กินเกี๊ยวน้ำกัน ต้องกลับไปทำที่บ้าน เพราะชาวบ้านที่นี่มีมาก ทำให้ดูไม่ได้ เพื่อป้องกันอะไรหลายอย่างตกเย็นจูเผยเสวียนก็เอามื้อเย็นมาส่งลูกค้า ในส่วนของฝ่ายชายเกาชางซั่ว จะเป็นคนนำไปส่งให้ มื้อเย็นนี้จะเป็นข้าวต้มหมูเธอไม่ได้ใส่เป็นกล่อง ๆ แต่ใส่ในหม้อให้ทุกคนไปตักแบ่งกันเอง ส่วนฝ่ายหญิงตอนนี้มีแค่จ้าวฉินปิงคนเดียวเธอก็ใส่กล่องให้ “นี่ ฉินปิง เธอ…”“สนใจด้วยไหมล่ะ ถ้าไม่พวกเธอก็ไม่ต้องยุ่งอีกอย่างจะให้กินแต่ของในสหกรณ์อย่างเดียว ฉันได้ขาดสารอาหารแน่ ๆ อีกอย่างพี่สาวจูก็ขายไม่แพงด้วย”“ฉันเอาด้วยคน แต่มื้อเย็นพอจะทันไหม”“ไม่ทันแล้วค่ะ จะได้เป็นพรุ่งนี้แทนค่ะ มื้อละ 2 เหมา 5 เฟิน ค่ะ”“ฉันเอาด้วยค่ะทั้งสามมื้อเลยค่ะ พี่สาวจูส่งทุกวันใช่ไหมคะ”“ใช่ค่ะ”“งั้นฉันก็เอาด้วยค่ะ พี่เจียวถิงเอาด้วยไหมคะ”“ไม่รู้หรือไงว่าการแอบค้าขายมันผิดกฎหมาย พวกเธอนี่ยังไงกัน” จางเจียวถิงไม่คิดว่าจูเผยเสวียนจะมีความกล้าขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่สนใจ แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงศัตรูหัวใจ“พี่เจียวถิง พี่จะยอมกินอาหารที่สหกรณ์ไปตลอดใช่ไหม”“…”“งั้นมีเพิ่มแค่ 3 คนนะคะ ฉันต้องกลับแล้วค่ะ” “ภารกิจที่ 18 สำเร็จรับลูกหมู 1 ตัว”จูเผยเสวียนนั้นไม่ได้รอฟังว่าจางเจียวถิงนั้นจะตอบรับเหมือนทุกคนไหม เธอไม่สนใจเพราะได้ทำภาร
วันต่อมาเกาเผยยวนเองได้ไปปรึกษาที่บ้าน ทุกคนนั้นเต็มใจที่จะช่วยเหลือจูเผยเสวียนถึงจะเสี่ยงมาก แต่ทุกคนก็ไม่ได้ปฏิเสธกัน“ที่บ้านของพี่ไม่ได้มีปัญหา ทุกคนพร้อมช่วยเธอ แล้วพี่ชางซั่วว่ายังไงบ้าง”“พี่ชางซั่วปรึกษาพ่อกับแม่แล้วค่ะ พวกท่านกลัวว่าจะมีปัญหาตามมาทีหลังค่ะเลยปฏิเสธ แต่ฉันเข้าใจพวกท่านนะคะ เพราะว่ามันเสี่ยงจริง ๆ ที่บ้านพี่คิดดีแล้วใช่ไหมคะ”“ใช่ พรุ่งนี้เธอเริ่มได้เลย”“ตกลงค่ะ”“ภารกิจที่ 17 สำเร็จรับ 80 แต้ม และไก่ป่า 3 ตัว อัพLeve 24”“นี่ค่ะแพนเค้ก ฉันไปหาน่าเจินก่อนนะคะ จะไปบอกเธอด้วยค่ะ”“ครับ” เกาเผยยวนมองกล่องใส่ขนมที่กำลังร้อน ๆ เธอบอกว่าไม่รับปาก แต่ก็อุตส่าห์ทำมาให้ คนอะไรทั้งสวย ทั้งใจดีมากอีกตั้งหากจางเจียวถิงมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าเธอ ไม่รู้ว่าขนมที่อยู่ในกล่องนั้น แต่มันจะทำให้เกาเผยยวนนั้นยิ้มออกมาได้เลยเหรอ“มาแอบยืนมองคนรักกันเขาจู้จี้กันอยู่ได้”“แล้วมายืนข้างฉันทำไมกัน ออกไปสิคนยังรำคาญอยู่” ซ่งข่ายหลุนเองก็ไม่ได้อยากจะยุ่งเท่าไหร่ แต่จางเจียวถิงกำลังจะเสียมารยาทแทรกกลางระหว่างคนที่มีเจ้าของแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขารักกันมากถึงจะไม่ได้แสดงออกมากม
ภูเขาจ้านก่อนกลับจูเผยเสวียนเองก็ได้ซื้อจำพวกผักที่สามารถเก็บไว้ได้นาน ๆ ส่วนเรื่องเนื้อสัตว์เกาชางซั่วจะเป็นคนไปล่ามาในบางวัน ที่สามารถทำได้และหาซื้อจากนายพรานในหมู่บ้านก็จะได้ราคาที่ถูกลงอีก แต่ปัญหาคือจะใช้สถานที่ไหนในการประกอบอาหาร “เดี๋ยวพี่จะปรึกษาที่บ้านก่อน เพราะบ้านเผยเสวียนกับน่าเจินคงจะไม่ได้”“จะดีเหรอคะ พี่ชางซั่วที่บ้านพี่”“แม่พี่ใจดี…แต่ที่เหลือ”“ฉันเข้าใจค่ะ ถ้าไม่ได้จริง ๆ ฉันว่าจะตั้งกลางแจ้งไปเลยค่ะ เอาสถานที่ที่ไกลผู้คนหน่อยค่ะ แต่คงต้องออกจากบ้านเร็วหน่อยในช่วงเช้า”เราทั้งสามคนตัดสินใจในการร่วมกันทำภารกิจลับนี้ เงินลงทุนคนละ 1 หยวน ก่อนใช้ในการซื้อผักไปแล้วเหลือเครื่องปรุงที่จำเป็นในราคาที่ย่อมเยา ตอนนี้มีลูกค้าอยู่ 5 คน รายได้ที่ยังไม่หักค่าใช้จ่ายก็ตกอยู่ที่ 3 หยวน 7 เหมา 5 เฟิน ยังไม่รวมถ้าในอนาคตมีลูกค้าเพิ่มมาอีก“ถ้าราคาส่งเห็ดกับส่งข้าวร่วมกันคงได้หลายหยวนแน่นอน”“ส่งข้าวตอนนี้มีลูกค้า 5 คน เราจะได้ 3 หยวน 7 เหมา 5 เฟิน เป็นราคาที่ยังไม่ได้หักค่าใช้จ่าย เรารู้รายได้แล้วทีนี้ก็ควบคุมต้นทุนไม่ให้ไปไกลได้ แต่สินค้าก็ต้องคุณภาพดี ถ้าเราส่งเห็ดได้สัปดาห์ละ
ตลาดมืดวันนี้เป็นวันหยุดชดเชยเนื่องจากเมื่อวานที่ทุกคนควรจะได้หยุดกัน แต่ต้องมาทำงาน เพราะมียุวปัญญาชนมา จึงกำหนดให้หยุดไม่ได้ แต่ก็ชดเชยให้หยุดในวันต่อมา แต่ใครจะไปทำงานต่อก็ได้ ก็จะได้แต้มเพิ่มแล้วแต่ความสะดวกของแต่ละคนก่อนออกจากบ้านจูเผยเสวียนทำทรงว่าจะออกไปหาของป่าไปขาย เธอสะพายตะกร้าใบใหญ่ไว้ที่ข้างหลัง เพราะวันหยุดใช่ว่าชาวบ้านจะหยุดพักผ่อนกัน พวกเขานั้นตื่นเช้าพร้อมไก่ขันร้อง และออกจากบ้านขึ้นเขาหาของป่าไว้กินไว้ขายกัน “ครั้งนี้ได้เยอะดีนะ มีแต่ดอกใหญ่ ๆ ครั้งที่แล้วขายไปหมดแล้ว”“เดี๋ยวให้เด็กที่ร้านชั่งให้นะ”“อาอี้ 3 หยวน อาจู 3 หยวน ส่วนอาเกาได้มากหน่อย 4 หยวน ครั้งหน้ารวมกันมาเกิน 10 โล ก็ได้นะ ที่ร้านส่งไปร้านที่อื่นอีก ไม่คิดว่าจะมีคนสนใจเยอะขนาดนี้”“ได้เลยค่ะเถ้าแก่”...“รออยู่เลยอาเผยยวน วันนี้มาคบกันสามคนพี่น้องเลยนะ ปลาของอาเผยยวนนั้นช่วยภัตตาคารของอั๊วได้ดีเลย”“เถ้าแก่ครับอันนี้น้ำผึ้ง ซื้อมาจากที่ไหนเหรอครับ”“ร้านอาหารอีกซอย เห็นว่ามีเด็กสาวมาฝากขายจะมาส่งอาทิตย์ละครั้งแบบพวกลื้อนี่แหละ”“ครับ เดี๋ยวผมว่าจะไปซื้อบ้างครับ”“รีบไปล่ะ หมดเร็ววันนี้น่า
วันต่อมากลุ่ม 1 หม่าไท่คัง(ชาย) หลัวอ่ายจิน(ชาย) หวังเป้ยหรู(หญิง) กลุ่ม 2 หวงฉุ่ยอิ๋ง(หญิง) กัวซีถง(ชาย) เฉินเถี่ยนลี่(หญิง) กลุ่ม 3 มีจางเจียวถิง(หญิง) จ้าวฉินปิง(หญิง) ซ่งข่ายหลุน(ชาย) เหอเจี๋ยปิง(ชาย)“เดี๋ยวตามหัวหน้าแต่ละกลุ่มไปนะ พวกเขาจะเป็นคนที่มอบงานให้พวกเธอทุกคนและถ้ามีอะไรก็แจ้งหัวหน้ากลุ่มของพวกเธอ”“ครับ/ค่ะ ผู้ใหญ่บ้าน”“คือว่าที่นี่ไม่มีข้าวเลี้ยงใช่ไหมคะ”“ใช่จะมีแค่ 3 วันแรกเท่านั้น ให้พวกเธอทุกคนได้ปรับตัวกัน ที่เหลือก็ต้องทำกับข้าวกันกินเอง ถ้าต้องการอะไรก็ไปซื้อได้ที่สหกรณ์หมู่บ้านได้”“เดี๋ยวมื้อเช้า เที่ยง เย็น จะมีคนมาส่งข้าวให้ เน้นย้ำว่าแค่ 3 วัน เท่านั้น”เหล่ายุวปัญญาชนต่างพากันยืนเงียบ เพราะว่าไม่มีใครทำกับข้าวได้เลย เพราะอยู่ในเมืองสะดวกกว่ามีอะไรก็ใช้เงินซื้อ แต่ละคนที่มาที่นี่ ส่วนใหญ่ที่บ้านก็มีฐานะกันทั้งนั้นกลุ่ม 3“ผมในฐานะหัวหน้ากลุ่ม 3 เป็นกลุ่มที่มีสมาชิกเยอะที่สุด มีถึง 4 คน ชาย 2 หญิง 2 ในการทำงานตามที่ผู้ใหญ่บ้านแจ้งไปว่าชายหญิงทำงานเท่าเทียมกัน งานที่นี่หนักและเหนื่อยมาก พวกคุณทุกคนต้องมีความอดทน เข้มแข็ง เหนื่อยก็พักได้ ถ้าใครป่วยก็แจ้งผม
วันต่อมา“ภารกิจที่ 16 เจอคนมาใหม่สายสัมพันธ์การค้า รับ 75 แต้ม พร้อมไข่ไก่ฟรี 1 แผง”จูเผยเสวียนที่กำลังนอนอยู่ได้ยินเสียงจากระบบ แจ้งเตือนภารกิจใหม่ วันนี้เธอจะเจอใครกัน แต่ถ้าทำสำเร็จได้ไข่ไก่ตั้งหนึ่งแผงก๊อก ก๊อก ก๊อก“มีอะไรของเธอ”“ฉันเห็นนะว่าเมื่อวาน แกไปคุยอะไรกับพี่ชางซั่วมา ไหนจะพี่เผยยวนอีก แกนี่มันไม่เบาเลยนะ”“มาแค่นี้ใช่ไหม เสร็จแล้วก็ออกไป” จูเพ่ยเยียนเป็นจำพวกที่ไม่พัฒนา เธออยู่กับอะไรเดิม ๆ ไม่คิดที่จะเริ่มต้นใหม่ เธออุตส่าห์ได้โอกาสสำคัญมาแล้ว แทนที่จะใช้ชีวิตให้มีความสุข การที่เธอเลือกทิ้งเกาเผยยวน อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ บ้านรองเกาไม่ใช่ไม่มีฐานะเลย พวกเขาแค่รู้จักใช้เงินเท่านั้นและการที่เธอคาดหวังว่าต่อไปเกาชางซั่วจะต้องแต่งงานกับเธอ และชีวิตของเธอจะดีขึ้นมีเงินใช้ไม่ขาดสายก็เป็นความคิดที่ผิด เพราะไม่ว่าจะชาติไหน ๆ เห็นรู้แจ้งได้เลยว่าเกาชางซั่วนั้นปฏิบัติกับจูเพ่ยเยียนยังไง ความเป็นไปได้มันไม่มีเลยด้วยซ้ำกับความเพ้อฝันที่จูเพ่ยเยียนนั้นคิดและจินตนาการไว้“เดี๋ยวก่อนสิ แกได้ลงประกวดร้องเพลงด้วยหรือเปล่า ฉันเห็นว่าวันนั้นแกมากับผู้หญิงในหน่วยขับร







