Lahat ng Kabanata ng His Unwated Bride : Kabanata 1 - Kabanata 8

Alessandra's POVHindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit kong binabasa ang mga mensaheng natanggap ko, umaasang kapag mas matagal ko silang tinitigan, may makikita akong palatandaang magpapaliwanag kung sino ang nagpadala ng mga iyon. Pero walang pangalan, walang litrato, at walang ibang impormasyong maaari kong pagbatayan.Isang bagay lang ang malinaw sa akin.May taong ayaw akong magpakasal kay Matteo De Luca.Ang tanong, bakit?Kung talagang mapanganib ang lalaking iyon, bakit hindi na lang sabihin sa akin ng nagpadala ng mensahe kung ano ang ginawa niya? Bakit kailangan pa akong utusang maghanap ng lumang larawan sa kuwarto ng aking ama?Bumangon ako sa kama at tiningnan ang oras sa cellphone ko. Alas dos na ng madaling-araw. Tahimik ang buong bahay, at tanging mahinang tunog ng electric fan ang naririnig ko.Kinuha ko ang susi ng kuwarto ng aking ama.Matagal ko nang hindi binubuksan ang pintuang iyon. Simula nang dalhin siya sa ospital, wala nang nagbago sa loob. Nando

Alessandra's POVHindi ko maipaliwanag ang bigat na nararamdaman ko habang hawak ang lumang liham na natagpuan ko sa nakatagong drawer. Ilang beses kong binasa ang pangalan ng kuya kong si Adrian, umaasang baka nagkamali lamang ako ng pagkakaintindi. Ngunit naroon ang pangalan niya, malinaw na nakasulat sa papel na ilang taon nang itinatago sa amin.Sampung taon.Sampung taon kong inisip na basta na lamang niya kaming iniwan. Sampung taon kong sinubukang tanggapin na baka may sarili na siyang buhay sa ibang lugar at hindi na niya kami gustong balikan. Ngunit bakit may liham siya para kay Tita Maribel? At bakit tila takot na takot ang tiyahin ko tuwing nababanggit ang pangalan niya?“Tita, ano po ba talaga ang nangyari kay Kuya Adrian?”Napatigil si Tita Maribel sa pag-aayos ng mga gamit sa mesa. Hindi niya ako tiningnan agad. Sa halip, mahigpit niyang hinawakan ang telang hawak niya na para bang iyon lamang ang makatutulong sa kaniya upang manatiling kalmado.“Alessandra, huwag na nat

Alessandra's POV“Si Adrian ang taong maaaring sumira sa buong pamilya De Luca.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon.Nakatayo si Matteo sa harap ko, hawak ang kahong naglalaman ng lumang litrato. Ilang sandali na kaming walang imik, ngunit hindi ko kayang alisin ang tingin ko sa larawang nasa pagitan namin.Ang kuya ko at si Isabella De Luca.Magkatabi sila, kapwa nakatingin sa kamera. Hindi sila mukhang mga taong nagkataong nagkita lamang. May kakaibang pamilyaridad sa paraan ng kanilang pagtayo, na para bang matagal na silang magkakilala.“Gaano mo na katagal kilala ang babaeng iyan?” tanong ko.Hindi agad sumagot si Matteo.“Matteo, tinatanong kita.”“Si Isabella ay anak ng kapatid ng aking ama.”“Pinsan mo?”Tumango siya.“Bakit kasama siya ng kuya ko sa larawang ito?”“Hindi ko alam.”Napatawa ako nang mapait.“Iyan na naman ang sagot mo. Hindi mo alam. Hindi ka sigurado. Hindi mo pa puwedeng sabihin.”“Alessandra—”“Hindi. Pakinggan mo muna ako.” Mahig

Alessandra's POVHindi ko maalis ang tingin ko sa litrato.Tatlong lalaki ang nasa larawan—ang aking ama, si Vittorio De Luca, at ang kapatid kong si Adrian. Magkakasama sila sa isang lugar na hindi ko matandaan. Sa likuran nila ay may itim na sasakyan, habang ang ekspresyon ng bawat isa ay tila may mabigat na problemang pinag-uusapan.Ngunit ang pinakakinatatakutan ko ay ang petsa sa ibaba.Dalawang araw bago namatay ang aking ama.Bakit kasama ni Adrian ang mga taong maaaring may alam sa pagkamatay ni Papa? At kung buhay ang kapatid ko, bakit hindi siya umuwi? Bakit hinayaan niyang paniwalaan naming iniwan niya kami?Napakuyom ako ng mga kamay.“Hindi ito maaaring nagkataon lang,” bulong ko.Nasa harapan ko pa rin si Isabella. Tahimik siyang nakamasid habang paulit-ulit kong tinitingnan ang larawan.“May alam ka pa bang hindi mo sinasabi sa akin?” tanong ko.Saglit siyang nag-atubili.“Alessandra, hindi lahat ng nalalaman ko ay maaari kong sabihin.”Napatawa ako nang mapait.“Napaka