His Unwated Bride

Alessandra's POV

Hindi ko alam kung paano haharapin ang isang umagang wala na ang tatay ko.

Ilang oras na akong nakaupo sa tabi ng kabaong niya, pero hanggang ngayon, may bahagi pa rin sa akin na naghihintay na bigla siyang dumilat, tatawagin ako sa pangalan ko, at pagsasabihan dahil hindi na naman ako kumain sa tamang oras.

Hindi naman kami mayaman. Wala kaming malaking bahay, mamahaling sasakyan, o perang puwedeng ipagyabang sa ibang tao. Pero sa tuwing may problema ako, palagi kong alam kung saan ako uuwi. Nariyan si Papa, tahimik na nakikinig sa mga reklamo ko kahit minsan ay hindi niya maintindihan ang kalahati ng sinasabi ko.

Ngayon, wala na akong uuwian na katulad ng dati.

“Alessandra, kumain ka muna kahit kaunti,” sabi ni Ana, ang matalik kong kaibigan.

Umiling ako. “Hindi ko kaya.”

“Alam kong masakit, pero hindi rin gugustuhin ng tatay mo na pabayaan mo ang sarili mo.”

Napayuko ako. Ayokong marinig ang salitang tatay sa ngayon, hindi dahil ayaw kong maalala siya, kundi dahil sa tuwing may bumabanggit sa kaniya, para akong muling nawawalan ng hangin.

Nang tumayo ako upang kumuha ng tubig, napansin kong may dalawang lalaking nakatayo sa may pintuan. Pareho silang nakasuot ng itim na suit, at kapwa seryoso ang mga mukha. Hindi ko sila kilala. Hindi rin sila mukhang kamag-anak o kaibigan ng aking ama.

Makalipas ang ilang minuto, bumukas ang p***o.

Pumasok ang isang lalaki.

Matangkad siya, malapad ang mga balikat, at nakasuot ng mamahaling itim na suit. Maitim ang kaniyang buhok at matalim ang kaniyang mga mata. May kakaiba sa paraan ng paglakad niya, na para bang sanay siyang lahat ay nagbibigay-daan sa kaniya.

Huminto siya sa tapat ko.

“Alessandra Reyes?”

“Sino ka?”

“Matteo De Luca.”

Kilala ko ang apelyidong iyon. Ilang beses ko na itong narinig sa mga kuwentuhan ng mga negosyanteng bumibisita sa opisina ng aking ama. Malaki raw ang negosyo ng pamilya De Luca, pero may mga usap-usapan ding mas mabuting huwag kang magkautang sa kanila.

“Ano ang kailangan mo?” tanong ko.

“May kailangan tayong pag-usapan tungkol sa negosyo ng iyong ama.”

“Kung pakikiramay ang pakay mo, salamat. Maaari ka nang umalis.”

“Hindi ako pumunta rito para makiramay.”

Napahigpit ang hawak ko sa laylayan ng aking damit.

“May utang ang iyong ama sa pamilya ko.”

“Magkano?”

“Tatlumpung milyong piso.”

Napailing ako. Hindi ko maintindihan kung saan nanggaling ang halagang iyon. Maliit lamang ang negosyo ng aking ama. Hindi ko alam na may ganoon siyang kalaking utang.

“Kung inaakala mong kaya mo akong takutin sa pamamagitan ng pera, nagkakamali ka,” sabi ko. “Wala akong maibibigay sa iyo ngayon.”

Inilabas niya ang isang sobre at inilapag iyon sa mesa.

“May iba akong alok.”

“Anong alok?”

Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata.

“Pakakasalan mo ako.”

Akala ko ay nagbibiro siya, pero hindi man lamang gumalaw ang kaniyang ekspresyon.

“Ni hindi kita kilala!”

“May panahon para magkakilala tayo.”

“At iniisip mong papayag ako sa kasal dahil lamang sa pera?”

“Hindi ko kailangan ang sagot mo ngayon.”

Binuksan ko ang sobre. Nakasaad doon na kapag pumayag akong pakasalan si Matteo De Luca, kakanselahin ang utang ng aking ama. Ang kasal ay tatagal nang labindalawang buwan, pagkatapos nito ay maaari kaming maghiwalay ayon sa mga kondisyon ng kasunduan.

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakagalit—ang alok niya o ang katotohanang tila alam niyang wala akong madaling paraan para tanggihan iyon.

“Akala mo ba nabibili ang lahat ng tao?” tanong ko.

“Hindi lahat.”

“Pero ako, puwede?”

Hindi siya sumagot agad.

Habang inaayos ko ang mga papel, may napansin akong maliit na sulat na nakasingit sa pagitan ng mga dokumento. Luma na ang papel, ngunit pamilyar na pamilyar sa akin ang sulat-kamay.

Kay Papa iyon.

Isang pangungusap lamang ang nakasulat.

“Alessandra, kung may mangyari sa akin, huwag kang basta magtitiwala sa sinuman.”

Nanginig ang mga daliri ko.

“Saan mo nakuha ito?” tanong ko.

“Nasa mga dokumento ng iyong ama.”

“Kailan niya ito isinulat?”

“Tatlumpung araw? Hindi. Tatlong araw bago siya namatay.”

Hindi ako makapagsalita. Tatlong araw bago siya namatay, magkasama pa kami ni Papa sa hapag-kainan. Wala siyang ipinakitang takot. Wala siyang sinabi tungkol sa panganib.

“Bakit niya isinulat ito?”

“May mga bagay na hindi mo pa alam tungkol sa iyong ama,” sagot ni Matteo.

“Kung may alam ka, sabihin mo sa akin!”

Tinitigan niya ako nang ilang segundo bago tumalikod.

“Pag-isipan mo ang alok ko. May oras ka hanggang bukas ng umaga.”

Pagkaalis niya, naiwan akong hawak ang sulat ng aking ama at ang kontratang maaaring magbago sa buong buhay ko.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong paniwalaan. Pero hindi ko kayang balewalain ang sulat na iyon.

Maya-maya, nag-vibrate ang cellphone ko.

Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.

“Huwag kang magpakasal kay Matteo De Luca.”

Bago pa ako makasagot, may sumunod pang mensahe.

“Hindi mo alam kung sino talaga siya.”

Nanlamig ang aking mga palad.

Pagkaraan ng ilang segundo, dumating ang huling mensahe.

“Kung gusto mong malaman ang katotohanan, tingnan mo ang lumang larawan sa kuwarto ng iyong ama.”

Napatayo ako.

Hindi ko alam kung sino ang nagpadala ng mga mensahe. Pero kung may isang bagay na natutuhan ko sa araw na iyon, iyon ay ang katotohanang maaaring hindi ko lubos na kilala ang sarili kong ama.

At maaaring ang lalaking nag-alok na pakasalan ako ang may hawak ng mga sagot na matagal ko nang hinahanap.