CHAPTER 3 — Ang Pangalan sa Lumang Dokumento

Alessandra’s POV

Hindi ko maialis ang tingin ko sa pangalang nakasulat sa dokumento.

Sampung taon na ang nakalipas mula nang huli kong makita ang kuya ko. Sampung taon mula nang sabihin sa akin ng pamilya namin na umalis siya dahil gusto niyang magsimula ng bagong buhay. Noong una, tumatawag pa siya paminsan-minsan. Pagkatapos, naging bihira ang mga tawag hanggang sa tuluyan na siyang nawala.

Labing-anim na taong gulang pa lamang ako noon. Hindi ko pa lubos na naiintindihan kung bakit nag-aaway sina Papa at Adrian, pero malinaw sa akin na may malaking bagay na nangyari sa pagitan nila.

Ang sabi ni Papa, kailangan ni Adrian ng panahon para sa sarili niya.

Ang sabi naman ng tiyahin kong si Maribel, matigas ang ulo ng kuya ko at ayaw nitong makinig sa pamilya.

Walang nagsabi sa akin ng buong katotohanan.

At ngayon, naroon ang pangalan niya sa dokumentong may kaugnayan sa pamilya De Luca.

“Bakit ka kasama sa lahat ng ito, Kuya?” bulong ko.

Nasa hapag-kainan ako nang marinig kong bumukas ang pintuan. Pumasok si Tita Maribel na may dalang supot ng pagkain. Siya ang nakatatandang kapatid ng aking ama at isa sa iilang kamag-anak na palagi kong nakakasama mula nang mamatay si Mama.

“Alessandra, kumain ka na ba?” tanong niya habang inilalapag ang mga dala niya.

“Hindi pa po.”

“Hindi puwedeng puro problema ang iniisip mo. Kailangan mo ring alagaan ang sarili mo.”

Tumango ako, pero hindi ko maialis ang dokumentong hawak ko.

Napansin niya iyon.

“Ano ang binabasa mo?”

Mabilis kong isinara ang folder. “Mga papeles lang ni Papa.”

“Mga papeles tungkol saan?”

Hindi ako agad sumagot. Hindi ko alam kung bakit bigla akong nag-alinlangan. Si Tita Maribel ang isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ko. Siya ang umaalalay sa amin noong wala pa kaming sapat na pera. Siya rin ang madalas na pumupunta sa bahay kapag abala si Papa sa trabaho.

Pero may isang bagay sa mukha niya na hindi ko maintindihan.

Nang banggitin ko ang pangalan ni Adrian, bahagyang tumigil ang kamay niya sa pag-aayos ng mga pagkain.

“May nakita akong dokumento na may pangalan ni Kuya,” sabi ko.

Nawala ang ngiti niya.

“Saan mo nakuha iyon?”

“Sa mga gamit ni Papa.”

“Dapat hindi mo ginagalaw ang mga lumang papeles na iyon.”

Napatingin ako sa kaniya. “Bakit po?”

“Dahil baka may mga bagay kang mabasa na hindi mo maiintindihan.”

“Kung ganoon, tulungan ninyo akong maintindihan.”

Saglit siyang natahimik. Pagkatapos ay kinuha niya ang isang baso at nilagyan iyon ng tubig.

“Matagal nang wala si Adrian, Alessandra. Hindi mo na kailangang balikan ang nakaraan.”

“Pero bakit nasa dokumento niya ang pangalan ni Matteo De Luca?”

Nabitawan niya ang kutsarang hawak niya.

Tumama iyon sa sahig at nagkalat ang tunog sa tahimik na silid.

Pareho kaming napatingin sa kutsara.

“Tita?”

Pinulot niya iyon at pilit na ngumiti. “Hindi ko alam kung sino ang lalaking iyan.”

Alam kong nagsisinungaling siya.

Hindi ko lang alam kung bakit.

Nang makaalis siya sa kusina, itinago ko ang dokumento sa loob ng aking bag. Hindi ko kayang manatili sa bahay nang hindi nalalaman ang katotohanan.

May isang taong maaaring makatulong sa akin.

Si Ana.

Nagkita kami sa isang maliit na café malapit sa lumang palengke. Inilapag ko sa mesa ang litrato ni Papa kasama ang lalaking si Vittorio De Luca, pati ang dokumentong may pangalan ni Adrian.

Maingat na tiningnan ni Ana ang bawat pahina.

“Hindi ko maintindihan ang lahat ng nakasulat dito,” sabi niya, “pero tingnan mo ang petsa.”

Itinuro niya ang maliit na numero sa ibaba ng dokumento.

Sampung taon na ang nakalipas.

Parehong taon kung kailan nawala si Adrian.

“Hindi ito maaaring nagkataon lang,” sabi ko.

“Posible. Pero kailangan natin ng mas matibay na ebidensiya.”

“May iba pa akong gustong malaman. Noong sinabi mong narinig mong galit si Papa pagkatapos ng isang tawag, kailan iyon?”

Nag-isip si Ana.

“Mga sampung taon na rin ang nakalipas. Nasa bahay ako noon dahil may proyekto tayo sa paaralan. Akala ko tungkol lang sa negosyo ang tawag. Pero narinig kong sinabi ng tatay mo, ‘Hindi ko hahayaang madamay ang anak ko.’”

“Sinong anak?”

“Hindi ko alam.”

Napahawak ako sa dibdib ko.

Maaaring si Adrian ang tinutukoy niya. Pero bakit kailangan siyang ilayo sa amin? At bakit hindi man lang ipinaliwanag ni Papa ang lahat bago siya namatay?

“Alessandra,” maingat na sabi ni Ana, “sigurado ka bang gusto mong hukayin ito? Kung may kinalaman nga ang mga De Luca sa pagkawala ng kuya mo, baka hindi ligtas ang ginagawa mo.”

“Hindi ko kayang magkunwaring walang nangyari.”

“Paano kung may mangyari sa iyo?”

Tumingin ako sa kaniya. “Paano kung may nangyari na kay Kuya at hanggang ngayon ay wala akong alam?”

Wala siyang naisagot.

Pagbalik ko sa bahay, may itim na sasakyang nakaparada sa tapat ng aming gate.

Hindi ko na kailangang makita ang mukha ng drayber para malaman kung kanino iyon.

Bumaba si Matteo De Luca mula sa likurang bahagi ng sasakyan. Nakasuksok ang isang kamay sa bulsa ng pantalon niya habang nakatingin siya sa akin.

“May kailangan tayong pag-usapan,” sabi niya.

“Kung tungkol sa kasal, hindi pa ako nakapagdedesisyon.”

“Hindi tungkol sa kasal ang pakay ko.”

Itinaas ko ang folder sa aking kamay.

“Kung gayon, tungkol ba ito?”

Nagbago ang kaniyang mukha nang makita ang dokumento.

“Saan mo nakuha iyan?”

“Sa bahay namin. May pangalan ng kuya ko rito.”

“Alessandra, ibigay mo sa akin ang folder.”

“Bakit? Ano ang tinatago mo?”

Lumapit siya nang isang hakbang. Hindi siya sumigaw, pero may bigat sa boses niya na nagpakaba sa akin.

“Hindi mo alam kung ano ang pinapasok mo.”

“Pagod na akong marinig iyan! Lahat kayo sinasabi na huwag akong magtanong, huwag akong maghanap, huwag kong balikan ang nakaraan. Pero wala ni isa sa inyo ang gustong magsabi ng totoo!”

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos, tumingin siya sa paligid na para bang sinisigurong walang ibang nakikinig.

“Ang kapatid mo ay hindi basta umalis,” sabi niya.

Parang tumigil ang mundo ko.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“Hindi ko kayang sabihin sa iyo ang lahat ngayon.”

“Bakit?”

“Dahil may mga taong naghihintay na malaman kung ano ang natuklasan mo.”

Naramdaman kong nanlamig ang aking mga daliri.

“Anong mga tao?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, inilabas niya ang cellphone niya at tumingin sa isang mensahe. Sandali lamang ang lumipas bago nagbago ang kaniyang ekspresyon.

“Pumasok ka sa bahay,” utos niya.

“Hindi mo ako puwedeng utusan!”

“Alessandra, ngayon lang, makinig ka sa akin.”

May kakaiba sa boses niya. Hindi iyon galit. Hindi rin iyon pang-iinis.

Takot.

Sa unang pagkakataon, nakita kong may bagay na tunay na kinatatakutan si Matteo De Luca.

Bago pa ako makapagtanong, may narinig kaming tunog mula sa loob ng bahay.

Isang malakas na pagbagsak.

Napalingon ako sa pintuan.

“Tita Maribel?” tawag ko.

Walang sumagot.

Mabilis akong tumakbo papasok, kasunod si Matteo. Nasa sahig ang ilang papel sa sala, at nakabukas ang pintuan ng kuwarto ni Papa.

May mga gamit na nagkalat. Bukas ang mga kabinet. Ang kahong nakita ko kagabi ay wala na sa ibabaw ng mesa.

May pumasok sa bahay.

At alam ng taong iyon kung ano ang hinahanap.

“May tao ba rito?” sigaw ko.

Walang sumagot.

Nakita ko si Tita Maribel sa may pasilyo, nakatayo at maputla ang mukha. Mahigpit niyang hawak ang isang maliit na sobre.

“Tita, ano ang nangyari?”

Tumingin siya kay Matteo, at sa isang iglap ay nakita ko ang takot sa mga mata niya.

“Alessandra,” mahinang sabi niya, “may kailangan akong sabihin sa iyo tungkol sa kuya mo.”

Lumapit ako sa kaniya.

“Ano po iyon?”

Nang ibuka niya ang bibig, biglang tumunog ang cellphone ni Matteo.

Sinagot niya iyon, at ilang segundo lamang ang lumipas ay tuluyan nang nagbago ang kaniyang mukha.

“Nasaan siya?” tanong niya sa kausap.

Walang ibang marinig sa silid kundi ang mabilis niyang paghinga.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

“Alessandra, kailangan nating umalis. Ngayon na.”

“Hindi ako aalis hangga't hindi ko nalalaman ang totoo!”

Lumapit siya at ibinaba ang boses.

“May nakita ang mga tauhan ko sa likod ng bahay.”

“Ano?”

Tumingin siya sa pintuan bago muling humarap sa akin.

“May taong matagal nang nawawala. At posibleng siya ang dahilan kung bakit namatay ang tatay mo.”

Nanginig ang aking mga tuhod.

“Si Kuya Adrian ba?”

Hindi sumagot si Matteo.

Sa halip, iniabot niya sa akin ang isang maliit na litrato na hindi ko pa nakita kailanman.

Litrato iyon ng isang lalaking nakatayo sa tabi ng dagat. Malabo ang mukha nito, pero nakilala ko ang suot na relo sa kaniyang kaliwang kamay.

Relo iyon na minsang ibinigay ko kay Adrian noong kaarawan niya.

Sa likod ng litrato ay may nakasulat na apat na salita.

“Alam niyang buhay ka pa.”