CHAPTER 2 — Ang Pangalan sa Lumang Larawan

Alessandra's POV

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.

Paulit-ulit kong binabasa ang mga mensaheng natanggap ko, umaasang kapag mas matagal ko silang tinitigan, may makikita akong palatandaang magpapaliwanag kung sino ang nagpadala ng mga iyon. Pero walang pangalan, walang litrato, at walang ibang impormasyong maaari kong pagbatayan.

Isang bagay lang ang malinaw sa akin.

May taong ayaw akong magpakasal kay Matteo De Luca.

Ang tanong, bakit?

Kung talagang mapanganib ang lalaking iyon, bakit hindi na lang sabihin sa akin ng nagpadala ng mensahe kung ano ang ginawa niya? Bakit kailangan pa akong utusang maghanap ng lumang larawan sa kuwarto ng aking ama?

Bumangon ako sa kama at tiningnan ang oras sa cellphone ko. Alas dos na ng madaling-araw. Tahimik ang buong bahay, at tanging mahinang tunog ng electric fan ang naririnig ko.

Kinuha ko ang susi ng kuwarto ng aking ama.

Matagal ko nang hindi binubuksan ang pintuang iyon. Simula nang dalhin siya sa ospital, wala nang nagbago sa loob. Nandoon pa rin ang lumang mesa, ang maliit na kabinet, ang mga folder ng negosyo, at ang litrato naming dalawa na nakapatong sa estante.

Nang buksan ko ang p***o, sinalubong ako ng pamilyar na amoy ng lumang papel at kahoy.

Dito ako madalas umupo noong bata pa ako habang nagtatrabaho si Papa. Kapag naiinip ako, binibigyan niya ako ng mga lumang papel para sulatan ko ng kung anu-anong guhit.

Ngayon, natatakot akong galawin ang mga gamit niya.

Lumapit ako sa estante at isa-isang sinuri ang mga litrato. Naroon ang mga larawan niya kasama ang mga dating katrabaho at ilang kliyente. Wala akong napansing kakaiba hanggang sa makita ko ang isang maliit na kahon sa pinakailalim ng estante.

Maitim ang kulay nito at may maliit na kandado sa harapan.

Sinubukan kong buksan, pero nakasara iyon.

Sa ilalim ng kahon ay may nakadikit na maliit na papel na halos kumalas na. May nakasulat na dalawang titik.

M.D.

Napakunot ang noo ko.

Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng mga iyon, pero hindi ko maiwasang isipin ang lalaking nakita ko sa lamay.

Matteo De Luca.

Inikot ko ang kahon at sa wakas ay nabuksan ko rin ang kandado. Mga lumang litrato, ilang sobre, at isang maliit na susi ang laman nito.

Kinuha ko ang mga litrato.

Sa una ay ang aking ama noong mas bata pa siya, nakatayo sa tabi ng isang itim na sasakyan. Sa ikalawa ay kasama niya ang ilang lalaking hindi ko kilala.

Sa ikatlo ay may isang lalaking nakatalikod sa kamera.

Nang baligtarin ko ang larawan, may petsang nakasulat sa likod.

Labinlimang taon na ang nakalipas.

May pangalan ding nakasulat sa ibaba.

Matteo.

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.

Mas bata ang lalaki sa litrato, ngunit nakikilala ko ang hugis ng kaniyang panga at ang tindig na nakita ko sa lamay.

May litrato si Papa kasama si Matteo De Luca, matagal na bago pa kami nagkakilala.

Pero bakit niya itinago ang larawang iyon?

Sa ilalim ng mga litrato ay may isang sobre na walang pangalan. Maingat kong binuksan iyon.

May ilang pahina ng dokumento sa loob. May mga numero, pangalan ng kompanya, at mga lagda. Sa unang pahina ay nakasulat ang mga salitang “Kasunduan sa paglilipat ng pagmamay-ari.”

Nasa ibaba ang pangalan ng aking ama.

Sa tabi nito ay ang pirma ng isang taong hindi ko inaasahang makikita roon.

Vittorio De Luca.

Hindi ko kilala ang taong iyon, pero alam kong hindi basta-bastang pangalan ang De Luca.

May isa pang litrato sa ilalim ng sobre. Sa pagkakataong ito, dalawang lalaki ang nasa larawan. Ang isa ay ang aking ama. Ang isa naman ay mas matanda, may maitim na buhok at seryosong mukha.

Sa likod nito ay may nakasulat na pangungusap.

“Ang lahat ng ito ay dapat manatili sa pagitan natin.”

Walang pirma. Walang paliwanag.

Umupo ako sa upuan ni Papa at napahawak sa sentido ko. Hindi ko na alam kung alin sa mga bagay na natutuklasan ko ang dapat kong paniwalaan.

Kung may kinalaman ang pamilya De Luca sa negosyo ng aking ama, bakit hindi niya iyon sinabi sa akin? At kung may kasunduan silang matagal nang umiiral, bakit ngayon lamang ako hinarap ni Matteo?

May kumatok sa p***o.

“Alessandra?”

Boses iyon ni Ana.

Binuksan ko ang p***o.

“Ano'ng ginagawa mo rito sa kuwarto ng tatay mo? Kanina pa kita hinahanap.”

“Hindi ako makatulog.”

Tumingin siya sa kahon sa ibabaw ng mesa.

“Ano 'yan?”

“Mga lumang gamit ni Papa.”

Hindi ko alam kung bakit ako nagsinungaling. Marahil dahil hindi ko pa lubos na naiintindihan ang mga natuklasan ko.

“May itatanong sana ako sa iyo,” sabi ko.

“Ano iyon?”

“May narinig ka na ba tungkol sa pamilya De Luca?”

Sandaling nagbago ang kaniyang ekspresyon.

“De Luca?” ulit niya.

“Matteo De Luca.”

“Bakit mo natanong?”

“May kinalaman sila sa negosyo ni Papa.”

Huminga siya nang malalim.

“Hindi ko alam ang buong kuwento. Pero may narinig akong usapan noon sa pagitan ng tatay mo at ng isang lalaki. Galit na galit ang tatay mo pagkatapos ng tawag. Sinabi niyang hindi na niya hahayaang maulit ang nangyari.”

Nanlamig ang aking mga kamay.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin noon?”

“Dahil hindi ko alam kung tungkol saan iyon. Akala ko problema lang sa negosyo.”

Nang makaalis si Ana, bumalik ako sa mesa at inilabas ang litrato ni Matteo.

Hindi ito simpleng utang. May nangyari sa pagitan ng aking ama at ng pamilyang De Luca.

Kinabukasan, dumating ang isang itim na sasakyan sa harap ng aming bahay.

Nakatayo ako sa may pintuan nang bumaba si Matteo. May hawak siyang folder.

“Napag-isipan mo na ba ang alok ko?” tanong niya.

“Hindi pa.”

“Kung gayon, ano ang dahilan ng pagpunta ko rito?”

“Dahil may mga tanong akong gustong sagutin mo.”

“Tungkol saan?”

“Tungkol sa tatay ko. At sa pamilya mo.”

Hindi siya agad sumagot.

Inilabas ko ang litrato at ipinakita sa kaniya.

Sa unang pagkakataon mula nang magkita kami, tuluyan siyang natahimik.

“Kanino mo nakuha iyan?” tanong niya.

“Sa kuwarto ng tatay ko.”

Tinitigan niya ang larawan na para bang may nakita siyang bagay na matagal na niyang gustong kalimutan.

“Matteo, may nangyari ba sa pagitan mo at ng tatay ko?”

Matagal siyang hindi sumagot.

“Ang tatay mo,” sabi niya sa wakas, “ay isang taong hindi madaling kalimutan.”

Pagkaalis niya, binuksan ko ang folder na iniwan niya.

Sa ilalim ng pangalan naming dalawa, may kondisyong hindi ko napansin noong una.

Ang kasal ay kailangang maganap sa loob ng pitong araw mula sa pagpirma ng kasunduan.

Bakit kailangang madaliin ang kasal?

Binalikan ko ang susunod na pahina.

At doon ko nakita ang pangalan ng lalaking matagal nang hindi nakikita ng aming pamilya.

Adrian Reyes.

Ang nakatatanda kong kapatid na sampung taon nang walang anumang balita.