CHAPTER 4 — Ang Lihim sa Likod ng P***o

Alessandra's POV

Hindi ko maipaliwanag ang bigat na nararamdaman ko habang hawak ang lumang liham na natagpuan ko sa nakatagong drawer. Ilang beses kong binasa ang pangalan ng kuya kong si Adrian, umaasang baka nagkamali lamang ako ng pagkakaintindi. Ngunit naroon ang pangalan niya, malinaw na nakasulat sa papel na ilang taon nang itinatago sa amin.

Sampung taon.

Sampung taon kong inisip na basta na lamang niya kaming iniwan. Sampung taon kong sinubukang tanggapin na baka may sarili na siyang buhay sa ibang lugar at hindi na niya kami gustong balikan. Ngunit bakit may liham siya para kay Tita Maribel? At bakit tila takot na takot ang tiyahin ko tuwing nababanggit ang pangalan niya?

“Tita, ano po ba talaga ang nangyari kay Kuya Adrian?”

Napatigil si Tita Maribel sa pag-aayos ng mga gamit sa mesa. Hindi niya ako tiningnan agad. Sa halip, mahigpit niyang hinawakan ang telang hawak niya na para bang iyon lamang ang makatutulong sa kaniya upang manatiling kalmado.

“Alessandra, huwag na nating balikan ang nakaraan.”

“Paano ko hindi babalikan? May nakita akong liham niya sa drawer mo. Ibig sabihin, may alam ka tungkol sa kaniya na hindi mo sinasabi sa akin.”

Napabuntong-hininga siya at naupo sa sofa. Sa unang pagkakataon, nakita ko sa mukha niya ang pagod na hindi kayang ipaliwanag ng simpleng pagtanda.

“May mga pangyayaring hindi ko kayang ikuwento sa iyo.”

“Bakit? Dahil ba may kinalaman si Matteo De Luca?”

Biglang nag-angat ng tingin si Tita Maribel.

“Saan mo narinig ang pangalang iyan?”

“Sa mga dokumento ni Papa. Nandoon ang pangalan ng pamilya De Luca, kasama ang pangalan ni Kuya Adrian. Tita, bakit parang lahat ng bagay sa buhay ko ay may kaugnayan sa kanila?”

Hindi siya sumagot.

Ang katahimikan niya ang lalo kong kinatakutan. Mas gugustuhin ko pang marinig ang isang masakit na katotohanan kaysa manatili sa dilim habang ang lahat ng tao sa paligid ko ay tila may alam na hindi ko maaaring malaman.

“Tita, pakiusap. Kuya ko ang pinag-uusapan natin.”

Nangingilid na ang luha sa mga mata niya nang hawakan niya ang aking kamay.

“May ipinangako ako sa kuya mo.”

“Ano pong ipinangako ninyo?”

“Na hindi kita idadamay sa mga problemang iniwan niya.”

Napaatras ako nang bahagya.

“Pero kasama na ako sa problemang iyon, hindi ba? Patay na si Papa, may utang daw ang pamilya namin na tatlumpung milyon, at ngayon ay kailangan kong pakasalan si Matteo para mabayaran iyon. Paano ninyo nasasabing hindi ako kasama?”

Walang naisagot si Tita Maribel.

Bago pa ako makapagsalita muli, may kumatok nang tatlong beses sa pintuan.

Nagkatinginan kami.

“Sino kaya iyan sa ganitong oras?” tanong ko.

“Dito ka lang,” sabi niya habang tumatayo. “Ako na ang titingin.”

Ngunit hindi ako mapalagay. Sinundan ko siya hanggang sa may pintuan at nanatili sa likuran niya habang dahan-dahan niya itong binubuksan.

Isang lalaking nakasuot ng itim na jacket ang nakatayo sa labas. Basa ang mga balikat nito dahil sa mahinang ulan. May peklat ito sa gilid ng pisngi, at tila ilang araw nang hindi nakakatulog ang mga mata nito.

“Maribel,” mahinang sabi ng lalaki.

Agad na nagbago ang mukha ng aking tiyahin.

“Bakit ka narito?”

“Kailangan nating mag-usap.”

“Wala tayong dapat pag-usapan. Umalis ka na.”

“Hindi na puwede. Nagsimula na silang maghanap.”

Nakita kong namutla si Tita Maribel.

“Sino ang hinahanap nila?”

Tumingin ang lalaki sa akin. Saglit siyang natigilan bago muling bumaling sa aking tiyahin.

“Ang taong akala ng lahat ay matagal nang patay.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

“Sino ang tinutukoy mo?” tanong ko.

Hindi ako pinansin ng lalaki. Sa halip, may inilabas siyang isang lumang litrato mula sa bulsa ng kaniyang jacket at iniabot iyon kay Tita Maribel.

Nang makita ng aking tiyahin ang larawan, napahawak siya sa kaniyang bibig.

“Diyos ko…”

Inagaw ko ang litrato mula sa kaniya.

Nanlaki ang mga mata ko.

Ang lalaking nasa larawan ay walang iba kundi ang kuya kong si Adrian.

Mas matanda siya nang kaunti kaysa sa huli kong pagkakita sa kaniya, ngunit hindi ko maaaring mapagkamalan ang mukha niya. Pamilyar sa akin ang hugis ng kaniyang mga mata at ang maliit na peklat sa kaniyang kilay na nakuha niya noong bata pa kami.

“Kuya Adrian…” bulong ko.

Binaligtad ko ang litrato at nakita ang petsang nakasulat sa likod.

Tatlong araw bago namatay si Papa.

Napahawak ako sa dibdib.

“Paano nangyari ito?” nanginginig kong tanong. “Sampung taon nang nawawala ang kuya ko. Bakit may litrato siya na ganito kabago?”

Sa wakas ay tumingin sa akin ang lalaki.

“Dahil may mga taong ayaw na malaman mong buhay pa siya.”

“Buhay siya?” halos pabulong kong tanong. “Sigurado ka bang buhay ang kuya ko?”

Hindi siya agad sumagot. Tumingin muna siya sa kalsada na para bang may hinihintay siyang darating.

“Hindi ako ang dapat mong tanungin, Alessandra.”

Napakunot ang noo ko.

“Paano mo nalaman ang pangalan ko?”

Sa halip na sumagot, ibinalik niya ang tingin kay Tita Maribel.

“May oras ka pa para sabihin sa kaniya ang lahat. Huwag mong hintaying ibang tao ang maunang gumawa niyon.”

“Hindi mo naiintindihan,” sagot ng aking tiyahin, halos hindi marinig ang boses. “Sinusubukan ko lang siyang protektahan.”

“Ang pananahimik mo ang maaaring maglagay sa kaniya sa panganib.”

Pagkasabi niya niyon, mabilis siyang tumalikod.

“Sandali!” sigaw ko. “Huwag kang umalis! Sabihin mo sa akin kung nasaan ang kuya ko!”

Ngunit nagpatuloy lamang siya sa paglalakad hanggang sa tuluyan siyang lamunin ng kadiliman.

Naiwan akong nakatayo sa pintuan, mahigpit na hawak ang litrato ni Adrian.

“Tita,” sabi ko nang hindi inaalis ang tingin sa larawan, “buhay ba talaga si Kuya?”

Umupo ang aking tiyahin sa pinakamalapit na silya at napahawak sa kaniyang noo.

“Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin sa iyo.”

“Ang totoo po. Iyon lang ang hinihingi ko.”

Matagal siyang natahimik bago nagsalita.

“May mga bagay na hindi mo pa alam tungkol sa iyong ama. At may mga pangyayaring hindi mo dapat sisihin ang kuya mo.”

“Bakit ko naman siya sisisihin?”

Napatingin siya sa akin, at sa mga mata niya ay nakita ko ang takot na lalo kong hindi maunawaan.

“Dahil baka isang araw, malaman mong ang dahilan kung bakit siya nawala ay hindi ang dahilan na matagal mong pinaniniwalaan.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot.

Gusto kong magtanong pa, ngunit biglang tumayo si Tita Maribel at nagmamadaling pumasok sa kaniyang silid. Sinundan ko siya, subalit isinara niya ang p***o bago ako makarating.

“Tita, pakiusap. Huwag ninyo akong iwan sa ganitong sitwasyon!”

Walang sagot.

Sa gabing iyon, hindi ako nakatulog. Nakahiga ako sa kama habang nakatitig sa litrato ng aking kuya. Kung buhay siya, bakit hindi siya umuwi? Kung may nangyaring masama sa aming pamilya, bakit walang nagsabi sa akin? At higit sa lahat, bakit tila sangkot ang pamilya De Luca sa lahat ng ito?

Naalala ko ang sinabi ni Matteo noong una kaming nagkita.

“Hindi lahat ng utang ay nasusukat sa pera.”

Noon, inakala kong isa lamang iyong paraan niya upang takutin ako at pilitin akong tanggapin ang kasal na ayaw ko. Ngunit ngayon, nagsisimula kong isipin na baka may mas malalim na kahulugan ang mga salitang iyon.

Kinabukasan, maaga akong bumaba upang kausapin si Tita Maribel. Ngunit wala siya sa kusina, wala rin sa sala. Nang puntahan ko ang kaniyang silid, maayos ang kama at wala ang bag na lagi niyang ginagamit kapag lumalabas.

Tinawagan ko siya.

Walang sumagot.

Muli akong tumawag, ngunit diretso na sa voicemail ang kaniyang cellphone.

Napansin ko ang isang maliit na papel sa sahig malapit sa kaniyang aparador. Pinulot ko iyon at nakita ang ilang salitang nakasulat sa pamilyar niyang sulat-kamay.

“Patawarin mo ako, Alessandra. Huwag kang magtiwala agad kaninuman.”

Nanginig ang mga kamay ko.

Bakit niya ako binigyan ng ganitong babala? At bakit siya umalis nang hindi man lang nagpapaalam?

Agad kong kinuha ang cellphone ko at tinawagan si Matteo. Ilang ring lamang ang lumipas bago niya sinagot ang tawag.

“Alessandra?”

“Nasaan ka?” tanong ko, pilit pinipigilan ang panginginig ng boses. “Hindi ko makita si Tita Maribel. Wala siya sa bahay, at hindi niya sinasagot ang cellphone niya.”

“Manatili ka muna sa loob ng bahay.”

“Matteo, sabihin mo sa akin kung ano ang nangyayari!”

“Alessandra, makinig ka. Huwag kang lalabas hangga't hindi ako dumarating.”

“Bakit? Ano ang alam mo?”

Saglit siyang natahimik.

“May nangyari kagabi na hindi ko naipaliwanag sa iyo.”

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

“May kinalaman ba ito sa kuya ko?”

“Posible.”

“Hindi sapat ang sagot na iyan, Matteo!”

“Alam ko. Pero kailangan kong makarating diyan bago ko sabihin ang iba.”

Bago ko pa siya matanong muli, may narinig akong kaluskos sa labas ng bahay. Napalingon ako sa bintana at nakita kong bahagyang nakabukas ang gate, kahit sigurado akong isinara iyon ni Tita Maribel bago kami matulog.

“Matteo…” mahinang tawag ko.

“Ano iyon?”

“Sa tingin ko, may tao sa labas.”

“Lumayo ka sa mga bintana. Ngayon na.”

Sinunod ko siya at mabilis na umatras. Hindi ko alam kung sino ang naroon, ngunit isang bagay ang malinaw sa akin: hindi na ligtas ang bahay na itinuring kong kanlungan sa loob ng maraming taon.

Pagkaraan ng ilang minuto, narinig ko ang pagdating ng sasakyan ni Matteo. Mabilis akong lumabas sa sala nang pumasok siya, kasama ang dalawa niyang tauhan.

“Nasaan ang tiyahin mo?” tanong niya.

“Hindi ko alam. Pagkagising ko, wala na siya.”

Tiningnan niya ang papel na hawak ko at biglang nagbago ang kaniyang ekspresyon.

“Saan mo nakuha ito?”

“Sa silid niya. Matteo, ano ba ang nangyayari? Bakit parang alam mong may mangyayaring ganito?”

Hindi siya agad sumagot. Kinuha niya ang litrato ni Adrian mula sa mesa at pinagmasdan iyon nang matagal.

“Dahil hindi lang ikaw ang naghahanap sa kuya mo.”

“Kung ganoon, sino pa?”

Itinaas ni Matteo ang kaniyang mga mata at tiningnan ako nang diretso.

“Ang mga taong may kinalaman sa pagkamatay ng iyong ama.”

Parang tumigil ang mundo sa paligid ko.

“Anong ibig mong sabihin?”

“May mga taong gustong matiyak na mananatiling nakabaon ang nangyari sampung taon na ang nakalilipas. At kung tama ang hinala ko, alam ng tiyahin mo ang dahilan kung bakit.”

Napailing ako. Ayaw kong paniwalaan ang mga sinasabi niya, ngunit hindi ko na rin kayang balewalain ang lahat ng palatandaang nakikita ko.

“Kung may alam ka, Matteo, sabihin mo na sa akin.”

Lumapit siya at marahang hinawakan ang aking mga balikat.

“Gagawin ko. Pero kailangan kong matiyak na ligtas ka muna.”

“Hindi mo ba naiintindihan? Nawawala ang nag-iisang taong maaaring makapagpaliwanag sa akin ng lahat!”

“Alessandra, hahanapin natin siya.”

“Paano kung huli na ang lahat?”

Hindi siya agad nakasagot.

At sa katahimikang iyon, lalo akong kinabahan.

Biglang tumunog ang cellphone ni Matteo. Tiningnan niya ang screen at sinagot ang tawag.

“Ano?” mariin niyang tanong.

May ilang segundong katahimikan bago siya muling nagsalita.

“Saan ninyo nakita?”

Nanlamig ang kaniyang mukha.

“Walang gagalaw sa anumang bagay hangga't hindi ako dumarating.”

Ibinaba niya ang tawag at tumingin sa akin.

“Matteo, ano iyon?” tanong ko.

Hindi siya gumalaw. Para bang pinag-iisipan niya kung sasabihin ba niya sa akin ang balita o itatago na naman niya ito gaya ng ginawa ng lahat.

“Sabihin mo sa akin,” mariin kong pakiusap. “Ayoko nang may itinatago ka sa akin.”

Huminga siya nang malalim.

“May nakitang bakas ng pagpasok sa bahay ninyo. At may iniwan silang mensahe.”

“Ano'ng mensahe?”

Saglit siyang nag-atubili bago sumagot.

“Hindi lang ang kuya mo ang may lihim, Alessandra. Pati ang taong pinakamalapit sa iyo ay maaaring may itinatago.”

Biglang nanikip ang dibdib ko.

“Si Tita Maribel ba ang tinutukoy mo?”

Hindi sumagot si Matteo.

At sa unang pagkakataon, nakita kong may takot din sa mga mata niya.