CHAPTER 5 — Ang Babaeng Nawawala

Alessandra's POV

Hindi ko maalis ang tingin ko kay Matteo.

Nakatayo siya sa harap ko, hawak ang cellphone na tila may nabasang balitang hindi niya kayang sabihin nang diretso. Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, hindi ko makita sa kaniyang mukha ang karaniwang kumpiyansa. May kung anong bigat sa mga mata niya na lalo lamang nagpalakas sa kutob kong may mas malalim pang nangyayari kaysa sa pagkawala ni Tita Maribel.

“Matteo, sagutin mo ako. Ano ang nakita ng mga tauhan mo?”

Ibinulsa niya ang cellphone at lumapit sa mesa.

“May nakitang sasakyan sa likod ng bahay ninyo. Iniwan ito ilang oras bago ka nagising.”

“Kanino ang sasakyan?”

“Hindi pa namin alam.”

“May nakakita ba kung sino ang nagdala roon?”

Umiling siya.

“Wala. Pero may nakita silang isang bagay sa loob.”

“Ano?”

Tumingin siya sa akin bago dahan-dahang inilabas ang isang maliit na supot mula sa bulsa ng kaniyang jacket. Sa loob nito ay may lumang singsing na pilak.

Nang makita ko iyon, bigla akong napahawak sa bibig.

Kilala ko ang singsing na iyon.

Araw-araw iyong isinusuot ni Tita Maribel sa loob ng maraming taon. Regalo iyon sa kaniya ng aking ina bago ito pumanaw.

“Bakit nasa iyo iyan?” tanong ko, halos pabulong.

“Natagpuan ito sa sasakyan.”

Kinuha ko ang supot at mahigpit na hinawakan. Hindi ko maintindihan kung bakit iniwan ang singsing na iyon. Kung gusto lamang nilang takutin ako, bakit kailangan pang isama ang isang bagay na napakahalaga sa aking tiyahin?

“Hindi ito nangangahulugang may masamang nangyari sa kaniya,” mabilis na sabi ko, na para bang kailangan kong kumbinsihin ang sarili ko. “Baka iniwan niya ito. Baka may dahilan kung bakit siya umalis.”

Hindi sumagot si Matteo.

“Sabihin mo naman na posible iyon!”

“Posible,” mahinahon niyang sagot. “Pero hindi tayo dapat magkunwari na walang panganib.”

Napapikit ako. Ayaw kong marinig ang mga salitang iyon, ngunit alam kong hindi ako matutulungan ng pag-iwas sa katotohanan.

“Gusto kong hanapin siya.”

“Tutulungan kita.”

“Hindi. Gusto kong sumama sa iyo.”

Agad siyang umiling.

“Hindi maaari.”

“Hindi mo ako puwedeng ikulong dito at utusang maghintay na parang wala akong magagawa!”

“Hindi kita kinukulong. Sinisikap kitang panatilihing ligtas.”

“Ligtas saan? Sa bahay na pinasok ng mga taong hindi natin kilala? Sa lugar kung saan maaaring may nagmamasid sa bawat kilos ko?”

Natahimik si Matteo.

Lumapit ako sa kaniya at tiningnan siya nang diretso sa mga mata.

“Kung ako ang dahilan kung bakit nanganganib si Tita Maribel, karapatan kong malaman. Kung ang pamilya ko ang hinahanap nila, hindi ako mananatili rito habang ang iba ang humaharap sa lahat.”

Matagal niya akong pinagmasdan bago siya tuluyang bumuntong-hininga.

“Maghanda ka. Sasama ka sa akin.”

Hindi ko inaasahang papayag siya nang ganoon kabilis. Ngunit bago pa ako makapagsalita, hinawakan niya ang aking braso.

“May isang kondisyon.”

“Ano na naman?”

“Anuman ang makita o marinig mo, huwag kang basta lalayo sa akin. Hindi natin alam kung sino ang naghihintay sa labas.”

Tumango ako.

“Pumapayag ako.”

“Alessandra, seryoso ako.”

“At ako rin.”

Binitiwan niya ang aking braso at tumingin sa mga tauhang naghihintay sa may pintuan.

“Dalhin ninyo ang sasakyan sa garahe. Walang ibang dapat makaalam kung saan tayo pupunta.”

“Opo, Sir.”

Habang umaalis ang mga tauhan niya, muli kong tiningnan ang singsing ni Tita Maribel. Hindi ko alam kung makikita ko pa siyang muli, ngunit nangako ako sa sarili kong hindi ako titigil hangga't hindi ko nalalaman ang nangyari sa kaniya.

At kung may kinalaman dito ang mga taong pumatay sa aking ama, sisiguraduhin kong hindi nila ako mapipigilan sa paghahanap ng katotohanan.

Hindi nagtagal ay nakarating kami sa isang tahimik na lugar sa labas ng lungsod. Walang mga bahay sa paligid, at tanging ilang poste ng ilaw lamang ang nagbibigay-liwanag sa makitid na kalsada.

“Bakit tayo narito?” tanong ko habang nakatingin sa lumang gusali sa harapan namin.

“Dito huling namataan ang sasakyang natagpuan ng mga tauhan ko.”

Bumaba si Matteo at agad na nilapitan ang dalawang lalaking naghihintay sa labas. Hindi ko marinig ang kanilang pinag-uusapan, ngunit napansin kong ilang beses siyang napailing. Nang matapos sila, bumalik siya sa akin.

“May nakita ba sila?” tanong ko.

“Isang lalaki ang pumasok sa gusali kagabi. May kasama siyang babae.”

“Babae?” Agad akong napalapit sa kaniya. “Si Tita Maribel ba iyon?”

“Hindi pa nila matiyak. Malayo ang kuha ng kamera.”

“Puwede bang makita ko?”

Nag-atubili siya bago inilabas ang kaniyang cellphone. Ipinakita niya sa akin ang isang malabong larawan mula sa isang security camera.

Hindi malinaw ang mukha ng babae. Nakasuot ito ng mahabang damit at nakayuko habang ginagabayan ng isang lalaking nakaitim.

Ngunit may isang bagay na agad kong napansin.

Ang bag na dala ng babae.

“Bag iyan ni Tita,” bulong ko.

“Sigurado ka?”

Tumango ako.

“Ilang taon na niya iyong ginagamit. Hindi ko iyon maaaring mapagkamalan.”

Naging seryoso ang mukha ni Matteo.

“Kung siya nga iyon, ibig sabihin ay maaaring dinala siya rito.”

“Kung ganoon, bakit hindi tayo pumasok?”

“Dahil kailangan nating malaman kung ilan ang nasa loob at kung may dala silang armas.”

Napahawak ako sa aking dibdib. Gusto kong tumakbo papasok at hanapin ang aking tiyahin, ngunit alam kong maaaring mas mapahamak lamang ako kapag kumilos ako nang hindi nag-iisip.

“Matteo, pakiusap. Kung naroon siya, ilabas natin siya.”

“Gagawin natin ang lahat para mahanap siya.”

Lumapit ang isa sa kaniyang mga tauhan.

“Sir, may natanggap kaming mensahe.”

Iniabot nito ang isang maliit na sobre kay Matteo. Binuksan niya iyon at inilabas ang isang papel.

Ilang segundo lamang ang lumipas, ngunit sapat iyon upang makita kong nagbago ang kaniyang mukha.

“Ano ang nakasulat?” tanong ko.

Tinupi niya ang papel.

“Wala.”

“Matteo, huwag mo akong pagsinungalingan.”

“Hindi kita pinagsisinungalingan.”

“Kung gayon, ipakita mo sa akin.”

Hindi siya gumalaw.

Inabot ko ang papel, ngunit inilayo niya ito sa akin.

“Alessandra, hindi mo kailangang makita ang lahat.”

“Buhay ko ang pinag-uusapan natin! Nawawala ang tiyahin ko, may mga taong pumapasok sa bahay namin, at ngayon ay may natatanggap kang mensahe na ayaw mong ipakita sa akin. Ano pa ba ang kailangan kong gawin para paniwalaan mong may karapatan akong malaman ang nangyayari?”

Matagal akong tinitigan ni Matteo. Sa huli, ibinigay niya sa akin ang papel.

Tatlong pangungusap lamang ang nakasulat doon.

“Kung gusto mong makita muli ang babae, itigil mo ang paghahanap kay Adrian.”

Nanlamig ang aking mga kamay.

“Bakit nila isinasangkot ang kuya ko?” tanong ko.

Hindi sumagot si Matteo.

“Matteo, bakit?”

“Dahil alam nilang mahalaga sa iyo si Adrian.”

“Pero sampung taon na siyang nawawala! Paano nila nalaman na hinahanap ko siya ngayon?”

“May nakakita sa litrato. May nakaaalam na nagsimula ka nang magtanong.”

Napailing ako habang pilit inuunawa ang lahat.

Kung buhay si Adrian, bakit kailangan siyang itago? At kung may mga taong gustong pigilan ang paghahanap sa kaniya, ano ang alam niya na maaaring makasira sa kanila?

“Hindi ako titigil,” sabi ko.

“Alam ko.”

“Kahit ano ang sabihin nila, hahanapin ko ang kuya ko.”

“Alessandra, hindi mo pa alam kung sino ang kinakalaban mo.”

“Kung ganoon, sabihin mo sa akin!”

Lumapit siya. Sa pagkakataong iyon, wala ang karaniwang lamig sa kaniyang mukha.

“Ang ama ko ay hindi lamang isang negosyante. May mga taong natatakot sa kaniya, at may mga taong handang pumatay para mapanatili ang kapangyarihan nila. Ang pamilya mo ay maaaring nasangkot sa isang bagay na hindi dapat nalaman ng sinuman.”

“Kasama ba sa mga taong iyon ang papa mo?”

Hindi agad siya sumagot.

At sapat na ang katahimikan niyang iyon upang lalo akong kabahan.

“Matteo, kailangan kong malaman kung may kinalaman ang pamilya mo sa pagkamatay ng ama ko.”

“Hindi ko pa alam ang buong katotohanan.”

“Pero may hinala ka.”

Tumingin siya sa malayong gusali.

“Mayroon.”

Bago ko pa siya matanong muli, biglang lumapit ang isa sa kaniyang mga tauhan.

“Sir, may gumagalaw sa ikalawang palapag.”

Agad na tumingin si Matteo sa gusali.

“May nakikita ba kayo?”

“May anino sa likod ng bintana. Parang may taong nakatingin sa atin.”

Hinawakan ni Matteo ang aking kamay at inilayo ako sa sasakyan.

“Manatili ka sa likod ko.”

“Matteo—”

“Ngayon na, Alessandra.”

Wala akong nagawa kundi sumunod. Ilang sandali pa ay may narinig kaming malakas na kalabog mula sa loob ng gusali. Pagkatapos ay may lalaking tumakbo palabas sa likurang pintuan.

“Sir! May tumatakas!”

Mabilis na kumilos ang mga tauhan ni Matteo, ngunit bago pa nila maabutan ang lalaki, nakasakay na ito sa isang motorsiklo at mabilis na nawala sa kalsada.

Naiwan ang isang maliit na bagay sa lupa.

Lumapit si Matteo at pinulot iyon.

Isang kuwintas.

Nang makita ko ang palawit nito, nanlaki ang mga mata ko.

“Hindi…”

“Ano iyon?” tanong niya.

Kinuha ko ang kuwintas mula sa kaniyang kamay. Pamilyar na pamilyar sa akin ang maliit na palawit na hugis bituin.

Kay Adrian iyon.

Ibinigay niya iyon sa akin noong bata pa kami, bago siya tuluyang nawala. Ngunit hindi ko na iyon nakita mula nang mawala siya.

“Paano napunta rito ang kuwintas na ito?” nanginginig kong tanong.

Tiningnan ni Matteo ang palawit at pagkatapos ay ang gusali.

“May gustong magpahiwatig sa atin na may kaugnayan si Adrian sa lugar na ito.”

“Hindi lang iyan,” bulong ko. “Kung nasa kaniya ang kuwintas na ito, ibig sabihin…”

Hindi ko naituloy ang sasabihin ko.

Maaaring buhay si Adrian.

Maaaring ilang hakbang lamang ang layo niya sa akin sa loob ng sampung taon, habang naniniwala akong tuluyan na siyang nawala.

Ngunit bakit hindi siya bumalik?

Bakit hinayaan niyang magdusa kami?

At bakit kailangan pang mawala si Tita Maribel bago ako makahanap ng mga palatandaan tungkol sa kaniya?

“Uuwi na tayo,” sabi ni Matteo. “Kailangan nating suriin ang lahat ng ito.”

“Hindi ako uuwi hangga't hindi natin nalalaman kung sino ang babae sa larawan.”

“Alessandra, wala na sila rito. Kailangan nating mag-isip nang maayos.”

Tumingin ako sa gusali sa huling pagkakataon.

“Kung may nangyari kay Tita dahil sa paghahanap ko sa kuya ko, hindi ko mapapatawad ang sarili ko.”

Hinawakan ni Matteo ang aking kamay.

“Hindi mo kasalanan ang mga desisyon ng ibang tao.”

“Pero paano kung may alam ang kuya ko at pinili niyang manahimik?”

Hindi siya nakasagot.

Sa biyahe pauwi, hindi ako nagsalita. Hawak ko lamang ang kuwintas ni Adrian, habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mensaheng natanggap ni Matteo.

“Itigil mo ang paghahanap kay Adrian.”

Kung iyon ang kapalit ng kaligtasan ni Tita Maribel, paano ko pipiliin sa pagitan ng dalawang taong mahalaga sa akin?

Pagdating namin sa bahay, agad akong bumaba ng sasakyan. Ngunit bago pa ako makapasok, may nakita akong maliit na kahon sa harap ng pintuan.

Walang pangalan ng nagpadala.

Dahan-dahan ko itong dinampot.

“Alessandra, huwag mong buksan iyan,” babala ni Matteo.

Ngunit may nakita akong nakasulat sa takip.

“Para sa babaeng hindi dapat naging asawa ni Matteo De Luca.”

Napatigil ako.

“Ano ang ibig sabihin nito?”

Agad na kinuha ni Matteo ang kahon mula sa aking mga kamay at maingat na binuksan. Sa loob ay may isang lumang larawan at isang nakatiklop na papel.

Nang makita niya ang larawan, tuluyan siyang namutla.

“Matteo?” tawag ko.

Hindi siya sumagot.

Kinuha ko ang larawan mula sa kahon.

Isang babae ang nakatayo sa tabi ng isang lalaking nakasuot ng mamahaling itim na suit. Pamilyar sa akin ang babae, ngunit hindi ko agad matukoy kung saan ko siya nakita.

Pagkatapos ay nabasa ko ang pangalan sa likod ng larawan.

“Adrian Reyes at Isabella De Luca.”

Napatingin ako kay Matteo.

“Bakit magkasama ang kuya ko at ang isang De Luca?”

Dahan-dahan niyang ibinalik ang larawan sa kahon.

“Dahil may isang katotohanang hindi pa alam ng sinuman sa pamilya mo.”

“Ano iyon?”

Tumingin siya sa akin, at sa pagkakataong iyon ay wala na siyang maibigay na dahilan para iwasan ang tanong ko.

“Ang kuya mo, Alessandra…”

Huminto siya sandali.

“Hindi lang siya basta nawawalang miyembro ng pamilya mo. Siya ang taong maaaring sumira sa buong pamilya De Luca.”