All Chapters of สาวละเมอบนรถไฟ: Chapter 1 - Chapter 7

ผมชื่อสวี่กั๋วจาง เป็นกรรมกรก่อสร้างร่างกำยำคนหนึ่งทำงานไซต์งานมาตลอดทั้งปีไม่เคยได้เฉียดเข้าใกล้ผู้หญิง ทำเอาผมเก็บกดจนแทบทนไม่ไหว สิ่งเดียวที่เฝ้ารอคอยมาตลอดคือช่วงวันหยุดปีใหม่ จะได้กลับบ้านไปปลดปล่อยกับภรรยาให้หนำใจสักกี่ครั้งก็ได้วันนั้นไซต์งานประกาศหยุดยาว เพื่อประหยัดเงินผมจึงเลือกตั๋วรถไฟตู้เสบียงเตียงนอนชั้นบนความอัดอั้นที่สะสมมาตลอดทั้งปี ในที่สุดก็จะได้กลับไปปลดปล่อยเสียทีพอขึ้นมาบนรถไฟ ผมก็รู้สึกเหมือนจะกลั้นไว้ไม่ไหวแล้ว หากไม่ใช่เพราะคนพลุกพล่าน ผมคงควักออกมาทำลงกับพื้นรถไฟตรงนั้นเลยด้วยซ้ำสิ่งที่ทำให้ผมยิ่งเตลิดเปิดเปิงเข้าไปใหญ่ก็คือ เตียงนอนชั้นล่างของผมมีนักศึกษาสาวหุ่นสะบึมสุดเซ็กซี่คนหนึ่งนั่งอยู่!ไซต์งานหยุดเร็วกว่ากำหนด ดันมาตรงกับช่วงมหาวิทยาลัยหยุดพอดี นี่มันแมวตาบอดมาเจอหนูตายชัดๆ ประจวบเหมาะอะไรปานนี้!จากมุมมองของผม ตรงลงไปพอดิบพอดีกับการได้เห็นหน้าอกเต่งตึงทั้งสองข้างที่โผล่พ้นเสื้อออกมาขนาดนั้น บอกเลยว่าสุดยอดจริงๆไม่รู้ว่าใหญ่กว่าของภรรยาผมกี่เท่าแถมยังเต่งตึงดูอ่อนเยาว์ น่าจะอายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ เท่านั้นพอขยับตัวทีก็กระเพื่อมโยกเยกไปมา

ผมเผลอส่งแรงไปหน่อย ยังไม่ทันได้สอดใส่เข้าไป เธอก็ขยับตัวตื่นเสียก่อนพอปรือตาตื่นขึ้นมาเห็นผู้ชายกำลังแบกเรียวขาสองข้างของเธอไว้ เจ้าตัวก็ตกใจจนหลุดกรีดร้องออกมา"กรี๊ด! คุณเป็นใครน่ะ!"ผมตกใจแทบแย่ รีบก้มตัวลงไปตะปบปากเธอไว้ทันที"ชู่ อย่าส่งเสียงดังสิครับ ผมพี่สวี่จากเตียงบนไง"เธอถึงยอมลดท่าทีหวาดระแวงลง สายตามองผมอย่างฉงนสงสัย"พี่สวี่เหรอคะ แล้วพี่ลงมาอยู่บนเตียงฉันได้ยังไงเนี่ย"ตอนนั้นเองเธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าผมยังคงจับขาเธอพาดไว้ เจ้าตัวอับอายจนรีบหดขากลับลงไปผมอึกอักอ้ำอึ้ง พูดอะไรไม่ออกระหว่างที่ผมกำลังลังเล หญิงสาวก็หันไปเห็นว่ากางเกงชั้นในของตัวเองหลุดออกไปข้างหนึ่ง แถมบนที่นอนยังเปียกชุ่มเป็นวงกว้างเธอเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตระหนก"เอ๊ะ? ความฝันเมื่อกี้ เป็น เรื่องจริงเหรอเนี่ย"เห็นเธอจ้องมองผมด้วยความประหลาดใจและแฝงความหวาดหวั่นอยู่บ้าง ผมจึงรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน"เปล่าเลยๆ ผมยังไม่ทันทำอะไรเลย น้องก็ตื่นซะก่อน""ว่าแต่ เมื่อกี้ฝันว่าอะไรเหรอ"คำถามนี้ทำเอาเธอขวยเขินขึ้นมาทันที ได้แต่นั่งก้มหน้างุดไม่กล้าสบตา"บอกหน่อยสิ ไม่เป็นไรหรอก เล่ามาเถอะ" ผมช่วยกระ

พอเธอเห็นผม ดวงตาก็ฉายแววเป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยเรียก "คุณลุงค่ะ"ใจผมกระตุกวาบ รีบหันไปมองลี่เหมย เห็นเธอกำลังยิ้มแย้มทักทายคนอื่นอยู่ ราวกับไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าผิดปกติของผมผมคาดไม่ถึงเลยว่าจะมาเจอหลินเหยาที่นี่ จึงรีบดึงตัวเธอเลี่ยงออกมาคุย"ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้"หลินเหยาเอ่ยตอบ"ฉันก็มาอวยพรปีใหม่เหมือนกันค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอคุณลุงที่นี่ บังเอิญจริงๆ"ในใจของผมทั้งรู้สึกตื่นเต้นและหวาดหวั่นไปพร้อมกัน"เรื่องบนรถไฟวันนั้น เธอไม่ได้เอาไปบอกคนอื่นใช่ไหม"เธอส่ายหน้าพัลวัน "เปล่าสักหน่อย เรื่องแบบนั้นฉันจะไปบอกคนอื่นได้ยังไงคะ"ค่อยยังชั่วหน่อยสิ่งที่ผมหวาดกลัวที่สุดคือกลัวลี่เหมยภรรยาผมรู้เข้า ถ้าเธอรู้ เรื่องในครอบครัวเราคงได้พังทลายลงแน่ๆผมจึงผละจากหลินเหยา เดินไปพูดคุยทักทายกับญาติคนอื่นๆ ต่อพอถึงช่วงเที่ยง ผมกำลังช่วยยกจานอาหารอยู่ในครัว หลินเหยาก็เดินตามเข้ามา เธอล้วงกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ผม "นี่เบอร์โทรของฉันค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเบา "ถ้าอยากคุยกับฉันเมื่อไร ก็โทรมาเบอร์นี้นะคะ"ผมรับกระดาษแผ่นนั้นมา แล้วรีบยัดเก็บ

ผมตัดสินใจยื่นใบลาออกจากงานเดิม ย้ายไปตั้งหลักยังอีกเมืองหนึ่ง เพื่อหวังจะใช้ความวุ่นวายของงานมาทำให้ตัวเองลืมเลือนทุกอย่างทว่า ตกดึกและบรรยากาศรอบกายเงียบสงบลง ใบหน้าของหลินเหยากลับผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่อาจควบคุมได้เสมอครึ่งปีต่อมา เนื่องจากต้องดูแลโครงการหนึ่ง ผมจึงจำเป็นต้องเดินทางกลับมาติดต่องานที่เมืองบ้านเกิดเดิมการประชุมเลิกเร็วพอสมควร ผมเดินเคว้งคว้างคนเดียวไปตามท้องถนนที่คุ้นเคย จนกระทั่งเดินมาถึงสถานีรถไฟโดยไม่รู้ตัวภายในห้องพักผู้โดยสารเนืองแน่นไปด้วยผู้คน เสียงจอแจอื้ออึงเข้ามาเหมือนเกลียวคลื่นผมนั่งลงตรงมุมหนึ่ง จ้องมองผู้คนเดินผ่านไปมาในความฝัน โดยมีเพียงความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวในหัวใจ"คุณคะ ตรงนี้มีคนนั่งไหมคะ?"เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู ผมสะดุ้งเงยหน้าขึ้นทันควัน หัวใจคล้ายถูกบางสิ่งบางอย่างกระแทกเข้าให้อย่างแรงหลินเหยายืนอยู่ตรงหน้าผม เธอสวมเสื้อโค้ตยาวสีขาวครีม ปล่อยผมยาวสยายทอดลงมาถึงไหล่ ในมือถือกระเป๋าเดินทางทรงกะทัดรัดใบหนึ่งเธอดูเติบโตและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อครึ่งปีก่อนเล็กน้อย ทว่าดวงตาคู่นั้นยังคงทอประกายกระจ่างใสเหมือนวันวานผมเผยอปากค้