บทที่ 2

ผมเกาะขอบเตียงชั้นบน ยื่นศีรษะพยายามชะโงกหน้ามองลงไปข้างล่างเต็มที่

ทว่าสภาพของผมกลับไปเข้าตาพนักงานประจำรถไฟที่กำลังเดินตรวจตระเวนเข้าพอดี

เขาตวาดด่าผมทันควัน

"ทำอะไรของคุณน่ะ? ห้ามแอบมองผู้โดยสารคนอื่นนะ!"

พอโดนเขาดุเข้าอย่างนั้น ผมก็รีบหดหัวกลับมาแทบไม่ทัน

เสียงโวยวายนี้ทำให้นักศึกษาสาวเตียงชั้นล่างดึงความสนใจไปด้วย เธอถึงยอมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมบั้นท้ายไว้

พนักงานเดินเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยเตือน

"คุณผู้หญิงครับ เดินทางคนเดียวระมัดระวังตัวด้วยนะครับ มีปัญหาอะไรเรียกพวกเราได้ตลอดเวลา"

เขาพูดไปพลาง ชะมัดสายตามองมาทางผมไปพลาง

ผมนอนราบอยู่บนเตียง ในหัวรู้สึกเหมือนม้าหมื่นตัววิ่งพล่าน ม้าคึกคักก่นด่าไม่หยุด

แต่ทว่าแม่นักศึกษาสาวกลับไม่ได้ใส่ใจสักนิด เธอแย้มยิ้มแล้วเอ่ยตอบ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ชายเตียงบนเขาเป็นคนดี ไม่ทำอะไรฉันหรอก"

พนักงานได้ยินดังนั้น ก็หมดคำพูดที่จะด่าต่อ ได้แต่เดินผละจากไป

ผมฟังแล้วหัวใจสูบฉีดตื่นเต้นไปหมด แม่สาวคนนี้ไม่ถือสาเลยสักนิดที่ผมแอบมองเธอ หรือว่าเธอจะมีใจให้ผมกันแน่?

เมื่อครู่นี้ก็เห็นชัดๆ ว่าผมยุ่งกับถุงน่องของเธอ แต่พริบตาต่อมาเธอกลับเอามาสวมใส่

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ หรือว่าแม่นักศึกษาสาวคนนี้ตั้งใจจะยั่วผมกันแน่?

ผมก้มหน้าลงไป ถามลองเชิง

"น้องสาว ขอบใจนะที่ช่วยพูดแก้ให้พี่"

เธอส่งยิ้มให้ผม แล้วยื่นขาที่สวมถุงน่องออกมานอกผ้าห่มอีกครั้ง

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ชายอยากดูก็ดูไปสิคะ เนื้อฉันไม่ได้หลุดสักหน่อย"

ให้ตายเหรอวะ แม่สาวคนนี้เปิดเผยสุดๆ! โชว์เรียวขาขาวโพลนต่อหน้าต่อตา ให้ผมมองตามสบาย

ผมหัวเราะตอบกลับไป "น้องเป็นคนดีจริงๆ ขาของน้องสวยที่สุดเท่าที่พี่เคยเห็นมาเลย"

พวกเราสองคนเริ่มชวนคุยกันไปเรื่อยเปื่อย

ถึงได้รู้ว่าแม่สาวคนนี้ชื่อหลินเหยา เพิ่งเข้าเรียนชั้นปีที่หนึ่งปีนี้เอง

เธอมีแฟนแล้ว แต่แฟนกลับตอบสนองเธอไม่ได้เลยสักครั้ง

ขยับได้ไม่กี่ทีก็เสร็จเสียแล้ว

ความหิวโหยอัดอั้นภายในของหลินเหยาก็ยิ่งสะสมมากขึ้น เรื่อยๆ จนต้องใช้ของเล่นช่วยแก้ปัญหา

นานวันเข้า ก็กลายเป็นว่าต้องปลดปล่อยวันละครั้ง

หนนี้ต้องนั่งรถไฟทางไกลถึงสองวัน เมื่อครู่นี้ทนไม่ไหวจริงๆ ถึงต้องฝืนใจไปจัดการในห้องน้ำ

นั่นเลยเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงเห็นน้ำนองเต็มพื้นไปหมด

ผมอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้

"แล้วตอนนี้ของเล่นมันยังตอบสนองน้องได้อยู่เหรอ?"

เธอยิ้มขื่นๆ แล้วส่ายหัว "ของเล่นยังไงก็สู้คนจริงไม่ได้หรอกค่ะ สัมผัสและอุณหภูมิของคนจริงมันต่างกันสิ้นเชิง"

ผมฟังแล้วพลอยรู้สึกอินตาม เพราะผมทำงานไซต์งานมาตลอดทั้งปี ไม่เคยได้รับการตอบสนองมาเนิ่นนาน ความทุกข์ทรมานจากความเหงาแบบนั้นผมเข้าใจดีที่สุด

เราสองคนคุยกันไปเรื่อยๆ จนดวงจันทร์ลอยขึ้นฟ้า

ดึกมากแล้ว เสียงของหลินเหยาค่อยๆ เบาลง แล้วเธอก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ส่วนผมกลับนอนพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ พอได้คุยกับหลินเหยาไปมากมายขนาดนั้น ไฟในกายก็ยิ่งลุกโชน

เมื่อครู่นี้อยากจะถามเธอจริงๆ ว่าขอสักครั้งได้ไหม แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เธอก็หลับไปเสียก่อน

แม่งเอ๊ย! พลาดโอกาสทองไปซะได้

ขณะที่ผมกำลังเสียดายอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงครางกระเส่าแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากตัวเธอ

เสียงแบบนี้ ชัดเจนว่ากำลังทำเรื่องอย่างว่าอยู่ชัดๆ!

เธอนอนคนเดียวแท้ๆ จะส่งเสียงแบบนี้ออกมาได้ยังไง?

พอผมก้มลงมอง ก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นว่าร่างของเธอเปลือยเปล่าอยู่ภายนอกผ้าห่ม

โดยเฉพาะเรียวขาสองข้างนั้นอ้ากว้างออก เผยจุดเร้นตรงกลางให้ผมมองเห็นชัดเจน ทั้งขาวทั้งเนียน ยิ่งกว่าคำว่างดงาม

มือข้างหนึ่งของเธอกำลังถูไถอยู่ระหว่างขาไม่หยุด ดวงตาหลับสนิท ดูทรงแล้วเหมือนยังอยู่ในความฝัน

ละเมอนี่หว่า!

ตอนนี้เธอต้องกำลังฝันถึงเรื่องอย่างว่าอยู่แน่ๆ ในฝันคงกำลังโดนผู้ชายบีบบังคับ ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อดูมีความสุขไม่น้อย

เพียงแต่นิ้วของเธอมันเล็กเกินไป ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของตัวเองได้เลย

ผมมองดูผ้าห่มของตัวเองที่ถูกดันสูงขึ้นมา ในใจไม่สามารถกดความตื่นเต้นไว้ได้อีกต่อไป

อาศัยจังหวะที่รอบข้างไม่มีใคร ผมค่อยๆ ไต่ลงมาจากเตียง มาหยุดอยู่ข้างเตียงของหลินเหยา

ชื่นชมเรือนร่างนี้ในระยะกระชั้นชิด อกอิ่มใหญ่โตคู่นั้นเผยอยู่ตรงหน้าผม

ผมค่อยๆ ยื่นมือออกไป ลูบไล้ลงบนนั้นเบาๆ หนหนึ่ง

ทันใดนั้น สัมผัสนุ่มละมุนก็ถ่ายทอดมาจากฝ่ามือ ทั่วร่างเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าช็อต

หลินเหยาสั่นสะท้านไปทั้งตัว ดูท่าทางฟินสุดขีด

เขาว่ากันว่าความฝันคือการสะท้อนของความจริง ตอนนี้ในฝันเธอต้องกำลังถูกผู้ชายลูบไล้ แล้วก็ฟินกับสัมผัสนี้อยู่แน่ๆ

จากนั้น เธอก็เผยอริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย ส่งเสียงครางงึมงำ

"สามีคะ ข้างล่าง... คันจัง... ทรมานจัง ช่วยฉันที"

ผมก้มลงมอง เห็นว่าส่วนนั้นของเธอฉ่ำปรือไปหมดแล้ว จนเตียงเปียกเป็นวงกว้าง

ผู้คนรอบข้างหลับกันหมดแล้ว เวลาแบบนี้ถ้าไม่ลุยตอนนี้ จะรอถึงเมื่อไร

ผมค่อยๆ คลานขึ้นไปบนเตียงของเธอ เธอตอบสนองตามสัญชาตญาณด้วยการอ้าขาออก

ผมถือโอกาสยกเรียวขาสองข้างของเธอขึ้นพาดบ่า ตรงกลางถุงน่องเปิดช่องไว้อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องถอดถุงน่องออกด้วยซ้ำ

สิ่งนั้นจ่อตรงเข้าหาความนุ่มนวลของเธอ มีลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดไม่ขาดสาย

ยังไงเสียตอนนี้ทำไปเธอก็คิดว่าฝันอยู่ ผมสลัดความกังวลทั้งหมดทิ้งไป

โน้มหลังลง แล้วพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างแรง...