All Chapters of เมื่อนางร้ายไม่ต้องการพ่อของลูก: Chapter 21 - Chapter 30

ฟ่านซินหรานที่ยามนี้ท้องแก่ใกล้จะคลอดเต็มที่แล้ว จะเดินเหินหรือทำอะไรก็ยากลำบาก ตวนอ๋องอาสามาดูแลนางอย่างใกล้ชิด เขาไม่ปริปากบ่นเลยสักคำ ฟ่านซินหรานถูกเขาอุ้มมาลงอ่างน้ำอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวล เขานั่งอยู่ข้างอ่างน้ำมองฟ่านซินหรานด้วยสายตาที่อบอุ่นเต็มไปด้วยความรักทั้งหมดที่มีให้นาง ฟ่านซินหรานเสียอีกที่รู้สึกผิดขึ้นมา นางดูไม่เหมาะสมกับเขาเอาเสียเลย“รูปร่างของหม่อมฉันน่าเกลียดมากเลยเพคะ สตรีตั้งครรภ์ไม่มีอะไรน่ามองเลยสักนิด” เขาได้ฟังก็ยิ้มออกมา “น่าเกลียดจริง ๆ นั่นแหละ แต่ว่าข้าชอบความน่าเกลียดของเจ้า สงสัยว่าข้าคงเป็นบุรุษที่โรคจิตพอสมควร” เขาเอ่ยจบก็หยิบสบู่มาถูตามเนื้อตามตัวให้ฟ่านซินหรานอย่างใส่ใจ ยามนี้นางไม่เขินอายเขาอีกต่อไปแล้ว เขาเริ่มปรนนิบัตินางแบบนี้ตั้งแต่ลองคบหากัน เขากอดจูบสัมผัสนางไปทุกสัดส่วนบนร่างกายของนาง แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น ฟ่านซินหรานนั่งพิงขอบอ่างปล่อยให้เขาอาบน้ำให้อย่างผ่อนคลาย เขาบีบนวดยอดอกของนางอย่างหลงใหล ดูเหมือนดอกบัวคู่งามของนางจะใหญ่ขึ้นทุกวัน เพราะเขาบีบนวดอยู่ทุกวันย่อมสังเกตเห็นได้อย่างง่ายดาย “พระองค์ทำเช่นนี้หม่อมฉันก็เริ่มมีอารมณ์นะ

“ท่านอ๋องเหมือนจะมีคนคอยจับตาดูว่าที่พระชายา แต่เพราะมีคนคุ้มกันแน่นหนาคนพวกนั้นจึงเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ พ่ะย่ะค่ะ” ฟ่านซินหรานได้ยินก็หูผึ่งออกมาทันที เริ่มกันแล้วสินะ นางคาดเดาไม่ผิดจริง ๆ“ข้าออกแบบชุดเพื่อป้องกันดาบและธนูไม่รู้จะได้ผลหรือไม่ แต่ก็ดีกว่าไม่มีเครื่องป้องกันอีกไม่นานคงทำเสร็จ ให้องครักษ์ทุกคนใส่ป้องกันเอาไว้”“เข้าใจแล้วขอรับ”“ท่านอ๋องแย่แล้ว! ที่หมู่บ้านฝูเป่ยจู่ ๆ ชาวบ้านก็ปวดท้องและอาเจียนอีกทั้งท้องเสีย เป็นกันทั้งหมู่บ้านเลยตอนนี้ทางการกำลังเร่งตรวจสอบอยู่พ่ะย่ะค่ะ” ทหารของทางการรีบเข้ามารายงานด้วยความตื่นตระหนก “ท่านอ๋องแย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ในระหว่างที่ผู้ตรวจการฟ่านจงหยวนพาคนไปที่หมู่บ้านฝูเป่ย จู่ ๆ ก็มีคนร้ายบุกมาทำร้ายในระหว่างทาง แต่ว่าองครักษ์ทั้งห้าคนก็ป้องกันเอาไว้ได้ ผู้ตรวจการฟ่านจึงไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใดพ่ะย่ะค่ะ” ทหารองครักษ์รีบเข้ามาแจ้งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“คุณหนูใหญ่มีคนลอบเผาโกดังเก็บของเจ้าค่ะ แต่ทุกคนช่วยกันดับไฟได้ทันเวลา โกดังจึงไม่ได้รับความเสียหายมากเท่าใดเจ้าค่ะ” เกาเพ่ยวิ่งมารายงานอย่างกระหืดกระหอบ ตวนอ๋องกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ เริ่มกันแ

ตวนอ๋องดันร่างของนางให้นอนลงไป ส่วนเขาก็ตามมาทาบทับอยู่ด้านบน เขาเกลี่ยผมที่ปรกใบหน้าของฟ่านซินหรานอย่างอ่อนโยน ก่อนจะมาลูบริมฝีปากของนางอย่างแผ่วเบา ดูเหมือนว่ามันจะเริ่มบวมขึ้นมาจากแรงดูดดึงและขบเม้มจากเขา ฟ่านซินหรานมองตวนอ๋องอย่างหลงใหล “รูปงามเสียจริงพระสวามีใครกันนะ” นางเอ่ยออกมาเบา ๆ“หึ! คืนนี้เจ้าคงไม่ได้นอนจริง ๆ” กล่าวจบเขาก็ก้มลงมาบดจูบกับนางอีกครั้ง ฟ่านซินหรานจูบตอบเขาอย่างดูดดื่ม ในระหว่างที่จูบก็ช่วยกันถอดอาภรณ์จนยามนี้ร่างของทั้งสองเปลือยเปล่าอย่างรวดเร็ว เขาเลื่อนตัวลงมางับดูดดึงยอดอกอวบสลับกันไปมาอย่างหลงใหลเขาขบเม้มยอดถันจนฟ่านซินหรานต้องครางออกมา “ทะ…ท่านอ๋อง อื้อออ” นางรับรู้ถึงมังกรหนุ่มที่ถูไถไปมาบนดอกไม้งาม ที่ยามนี้ชุ่มฉ่ำไปด้วยสายธารแห่งความปรารถนา นางต้องการเขาเหลือเกินแล้ว เขาเลื่อนมือลงมาสัมผัสตรงปากถ้ำร่องสวาทก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจแต่แล้วฟ่านซินหรานก็ผลักให้เขานอนลง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา “หม่อมฉันรอให้พระองค์รังแกไม่ไหวแล้วเพคะ” เพราะความต้องการถูกกักเก็บเอาไว้อย่างยาวนาน อีกทั้งถูกเขากอดจูบลูบคลำโดยไม่ได้ล่วงเกินนาง ทำให้ฟ่านซินหรานในยามนี้คล้ายถูกพิษกำหนัดค

หวางเฟยออกมาตรวจกิจการนาเกลือ ที่ยามนี้เป็นไปด้วยดี กระทะใบใหญ่ถูกตั้งอยู่บนเตาพร้อมกัน 100 เตา คนงานมีทั้งหมด 30 คน บ้านที่สร้างไว้ให้คนงานได้พักมีทั้งหมด 20 หลัง คนงานที่นางสามารถไว้ใจได้มี 15 คน นางบอกให้พวกเขาคอยดูและคอยสังเกตคนงานใหม่ด้วย นางไม่ต้องการให้เกิดเรื่องเกลือเป็นหนอน ก่อนที่นางจะรับคนงานมาเพิ่ม นางให้พวกเขาอ่านกฎและข้อบังคับที่พึงปฏิบัติยามอยู่ที่นี่ หากยอมรับก็ให้ลงนามเป็นลูกจ้าง หากทำผิดขึ้นมาทั้ง ๆ ที่อ่านกฎเกณฑ์ทั้งหมดดูแล้วก็ตาม นางจะไม่ยอมให้อภัยและให้โอกาสอย่างเด็ดขาด“ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่?”“เรียบร้อยดีขอรับนายหญิง”“เดี๋ยวช่างจะมาทำโรงตากเกลือเพิ่ม ช่วงฝนตกจะได้มีที่ตาก เจ้าบอกช่างให้ทำต่อจากตรงนั้นเลยนะ”“ขอรับ”ต่อจากนั้นฟ่านซินหรานก็แวะมาที่โรงงานผลิตสินค้า ทำบะหมี่สำเร็จรูป ผงปรุงรส น้ำปลา ซีอิ๊วขาว ซีอิ๊วดำ เต้าเจี้ยว ที่นี่มีคนงานที่นางซื้อตัวมาทั้งหมดไม่มีคนงานนอก เพราะนางยังไม่เปิดรับคนงานเพิ่ม นางยังไม่มั่นใจกับสถานการณ์ในตอนนี้ ที่ผลิตสินค้าไม่ทันโดยเฉพาะบะหมี่สำเร็จรูป แต่นางบอกทุกคนว่าทำเท่าที่ทำได้ การรับคนนอกเข้ามามันเสี่ยงมาก นางไม่ต้องกา

ท่านหญิงเซี่ยนจู่ยิ้มเยาะในใจสตรีผู้นี้ไม่มีอะไรเหมาะกับตวนอ๋องเลยสักนิด ข่าวที่ว่านางตั้งครรภ์ก่อนที่จะมาพบเจอกับตวนอ๋อง ทำให้นางรู้สึกรังเกียจและไม่ชอบนางเอามาก ๆ สตรีที่มีมลทินแต่คิดจะจับตวนอ๋อง คงอยากให้เขามาเป็นพ่อของเด็กในท้องของนาง สตรีชั้นต่ำ! ตวนอ๋องรู้สึกหน้าตึงขึ้นมากับมารยาทของท่านหญิง “ข้ากับหวางเฟยเดินทางราบรื่นดีขอบคุณ” กล่าวจบเขาก็จับมือหวางเฟยพาเดินเข้าไปในจวนทันที ท่านหญิงราวกับถูกตบหน้าก็ไม่ปาน เมื่อเขาเอ่ยน้ำเสียงเย็นชาและเอ่ยนามหวางเฟยออกมา เป็นการย้ำเตือนถึงมารยาทที่ท่านหญิงลืมไป ท่านอ๋องลุ่มหลงสตรีผู้นี้มากถึงเพียงนี้เลยหรือถ้าเช่นนั้นแล้วนางล่ะ…เมื่อทุกคนเข้ามานั่งในห้องโถง พ่อบ้านก็รีบนำน้ำชาและขนมเอามาวางบนโต๊ะ ตวนอ๋องยามนี้หน้าตึงเปรี๊ยะเพราะไม่พอใจ ที่ท่านหญิงมาไร้มารยาทกับพระชายาของตน พระสนมกุ้ยเฟยเห็นบรรยากาศที่แสนตึงเครียด จึงรีบเอ่ยขึ้นเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ “ตวนอ๋องมาเมืองหลวงคราวนี้จะอยู่นานเพียงใด?”“เสร็จงานพระราชสมภพของเสด็จพ่อก็คงต้องกลับเลยพ่ะย่ะค่ะ กิจการของหวางเฟยยุ่งมากทิ้งเอาไว้นานไม่ดีพ่ะย่ะค่ะ” พระสนมกุ้ยเฟยปรายตามองไปที่ท่านหญิง แล้วน