All Chapters of เมื่อนางร้ายไม่ต้องการพ่อของลูก: Chapter 31 - Chapter 40

จูเมิ่งและจูฮั่นนำโต๊ะมาตั้งตรงทางหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้ จากนั้นก็นำแป้นฝนหมึกและพู่กันมาวางบนโต๊ะ ตวนอ๋องเดินออกมาฝนหมึกให้กับหวางเฟยด้วยตัวเอง ฟ่านซินหรานเริ่มเขียนลงไปบนกระดาษสีแดงอย่างตั้งใจ จูฮั่นและจูเมิ่งช่วยกันจับปลายกระดาษแล้วดึงออกไปอย่างช้า ๆ ฮ่องเต้นั่งทอดพระเนตรอย่างสนใจ นี่นางจะเขียนคำคมแบบใดกัน เหตุใดม้วนกระดาษถึงยาวนักเล่า ฟ่านซินหรานเขียนไปเรื่อย ๆ สององครักษ์ก็ดึงกระดาษออกไปเรื่อย ๆ จนถึงโต๊ะที่ฮ่องเต้ทรงนั่งอยู่ ฟ่านซินหรานจึงวางพู่กันลง จากนั้นตวนอ๋องก็จับมือของหวางเฟยออกมายืนตรงหน้าฮ่องเต้“เสด็จพ่อ…ขอให้สุขภาพแข็งแรงอายุยืนยาวหมื่นปี หมื่น ๆ ปีพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ตัดสินใจลุกออกมาอ่านสิ่งที่นางเขียนอย่างตั้งใจ“ผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่ไม่ใช่ผู้ที่ทำให้ราษฎรกลัวแต่คือผู้ที่ทำให้ราษฎรรู้สึกปลอดภัยและผาสุข”“หัวใจของการปกครองแคว้นคือการเอาหัวใจของราษฎรมาเป็นหัวใจของตนเอง”“บ้านเมืองจะมั่นคงไม่ได้เกิดจากกำแพงที่สูงใหญ่แต่เกิดจากความศรัทธาที่ราษฎรมีต่อผู้นำแคว้น”“ผู้นำที่แท้จริงจะแบกรับความทุกข์ของแคว้นไว้ก่อนแล้วจึงเสพสุขเมื่อราษฎรอิ่มหนำ”“อำนาจไม่ได้มีไว้เพื่อแสดงบารมี

ข่าวจวนตวนอ๋องถูกวางเพลิงและถูกเผาไหม้จนเหลือแต่ซากดังไปทั่วเมืองหลวง ฮ่องเต้ประกาศกร้าวเรื่องนี้จะตรวจสอบให้ถึงที่สุด ทำให้หลายคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกันเป็นวงกว้าง หลายคนต่างคาดเดากันไปต่าง ๆ นานาถึงความสัมพันธ์ของราชวงศ์ ว่าจะมีการอิจฉาริษยากันเกิดขึ้นหรือไม่ เพราะยามนี้ตวนอ๋องทำผลงานได้อย่างดีเยี่ยม อีกทั้งหวางเฟยก็เป็นสตรีที่เฉลียวฉลาด จึงสามารถเป็นลมใต้ปีกให้ตวนอ๋องเป็นอย่างดี ยามนี้ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่คนของราชวงศ์ ว่ามีใครน่าจะเป็นไปได้ในเรื่องนี้ ทำให้สถานการณ์ตอนนี้ตึงเครียดอยู่ไม่น้อย ไท่จื่อ เสวียนอ๋อง จวิ้นอ๋อง เยียนอ๋อง ต่างเก็บตัวเงียบไม่กล้าขยับตัวทำอะไรเพราะกำลังถูกจับตามองจวนฉีอ๋อง หลี่เส้าเทียนพระอนุชาของฮ่องเต้และเป็นบิดาของซื่อจื่อ ยามนี้เขากลับหัวเราะออกมาอย่างพอใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น เสียดายที่ตวนอ๋องและหวางเฟยไม่เป็นอะไร แปลกมากขนาดคนของเขายิงธนูไฟที่ผสมพิษหลับไหลเข้าไป ยังไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้เลย หรือว่าพิษหลับไหลจะเบาบางเกินไปทำให้พวกเขาไม่หลับ ช่างเถอะแค่นี้ก็ทำให้พี่น้องหวาดระแวงกันได้แล้วแต่ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องกำจัดตวนอ๋องให้พ

เสวียนอ๋องนั่งสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อคนที่เขาส่งไปจัดการคุณหนูรองถูกสังหารกันหมดทุกคน ไม่คิดว่านางจะมีองครักษ์คอยคุ้มครอง ถ้าเช่นนั้นก็หมายความว่า นางเปิดเผยเรื่องที่เขาให้นางไปขโมยตัวองค์หญิงน้อยแล้ว นังแพศยา! นังงูพิษ! เขาไม่น่าคิดแผนไปขโมยตัวองค์หญิงน้อยมาเลย ในคราแรกเขาคิดว่าจะเอามาต่อรองกับฟ่านซินหราน เขาจะได้อ้างสิทธิ์ว่าเขาเป็นพ่อของลูก ขอโอกาสเลี้ยงดูองค์หญิงบ้าง และในระหว่างนี้เขาจะหาโอกาสทำความสนิทสนมกับฟ่านซินหรานให้มากขึ้น เขาอยากคบหานางในฐานะสหายและในฐานะบิดาของลูกก็เพียงพอแล้ว เขายอมรับว่าวิธีการของเขามันผิดแผกไปสักหน่อย แต่ว่ายามนี้มันก็วุ่นวายไปหมดแล้ว เขายอมรับว่ารู้สึกเสียดายฟ่านซินหรานขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ทว่าแผนการมันก็ไม่เป็นอย่างที่เขาวางเอาไว้ องค์หญิงน้อยถูกชิงตัวกลับไป ยามนี้ทุกคนต้องมองเขาในแง่ร้ายอย่างแน่นอน เพราะเขาส่งคนไปฆ่าปิดปากฟ่านอิ้งเยว่ เขาคงต้องเก็บตัวสักระยะสองวันต่อมากลุ่มคนของพยัคฆ์เสือขาวก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง ผู้คนต่างแตกตื่นตกใจเมื่อพยัคฆ์เสือขาวได้มาเยือนถึงเมืองหลวง โดยเฉพาะสตรีที่ยามนี้ต่างพากันแห่มาดูขบวนเดินทางของพวกเขา กลุ่มพยัคฆ์เ

จวนฉีอ๋องหลังจากกลับมาจากวังหลวงฉีอ๋องก็เรียกซื่อจื่อเข้ามาคุยที่ห้องทำงานของเขาทันที เขาจะรอให้ตวนอ๋องตรวจสอบจนพบความจริงไม่ได้ เวลานี้เป็นเวลาที่เหมาะสมที่เขาจะต้องลงมือ ทุกคนจะคาดไม่ถึงและไม่ทันเตรียมรับมืออย่างแน่นอน เขาพูดคุยกับแม่ทัพหยางเรื่องการสนับสนุน ซึ่งเขาก็ยินดีให้ความร่วมมือ ยามนี้เป็นโอกาสที่ดีที่เขาจะยึดบัลลังก์ ตวนอ๋องเดินทางออกจากเมืองหลวงแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะทิ้งคนของเขาเอาไว้ กำลังคนที่น้อยกว่าย่อมไม่มีผลอะไรกับเขาที่มีแม่ทัพให้การสนับสนุน“คนของเจ้าพร้อมหรือไม่?” เขาเอ่ยถามซื่อจื่อที่หยิบกระบี่ออกมาทำความสะอาด“พร้อมพ่ะย่ะค่ะ แล้วเสด็จพ่อแน่ใจหรือว่าท่านแม่ทัพจะไม่หักหลังเรา?” ฉีอ๋องได้ยินคำถามก็แสยะยิ้มออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม “ข้ามีแผนสำรองเอาไว้เรียบร้อยแล้ว หากเขากล้าหักหลังข้า ลูกเมียเขาได้ตายไปพร้อมกับพวกเราอย่างแน่นอน” ซื่อจื่อได้ฟังก็แค่นยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน เขาเฝ้ารอเวลานี้มาเนิ่นนาน วันที่เขาจะได้ครอบครองบัลลังก์ หากไม่ทำเช่นนี้ก็คงไม่มีโอกาส“ข้าล่ะสมเพชโอรสของเสด็จพี่ ที่มัวแต่อิจฉาริษยากันจนเข่นฆ่ากันเองโดยไม่เอะใจเลยสักนิดว่า คนใกล้ตัววางแผนอะไรเอาไ

ฮ่องเต้ประกาศความผิดของฉีอ๋องรวมถึงผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดคือประหารชีวิตเก้าชั่วโครต เพื่อไม่ให้ใครเอาเป็นเยี่ยงอย่าง ผู้คนเห็นข่าวต่างก็ไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นความจริง ไม่คาดคิดว่าฉีอ๋องจะกล้าทำเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ การประหารชีวิตจะมีขึ้นในอีกเจ็ดวันและทางการได้เปิดให้ผู้คนเข้าดูพิธีประหารด้วยพระชายาของซื่อจื่อถูกดึงออกจากคดีนี้ เพราะแม่ทัพหยางได้ให้ความร่วมมือในการจับกุมฉีอ๋อง และช่วยเปิดเผยแผนการของเขาทั้งหมดทำให้ไม่มีการสูญเสียเลือดเนื้อ ฮ่องเต้จึงยกให้เป็นความดีความชอบของแม่ทัพหยางด้วยเช่นกันเมื่อเรื่องการก่อกบฏจบลงฮ่องเต้ก็เรียกคนของราชวงศ์มาฟังการตัดสินโทษของเหล่าเชื้อพระวงศ์ ตวนอ๋องและหวางเฟยมานั่งฟังการตัดสินด้วยเช่นกัน ตวนอ๋องคิดว่าในเมื่อจะจัดการก็ทำเสียทีเดียวไปเลย คนที่ไปก่อกวนที่เมืองเยี่ยนฟางถูกจับกุมและให้การสารภาพเรียบร้อย แล้ว และก็ได้ปล่อยตัวพวกเขาไป เพราะพวกเขาบอกว่า ทำไป ตามคำสั่งไม่อาจขัดได้ เขาก็พอจะเข้าใจได้ ควรจะจัดการกับคนที่ ออกคำสั่งถึงจะถูก“คนที่ข้าเอ่ยชื่อให้ลุกออกไปคุกเข่า” เมื่อฮ่องเต้เอ่ยออกมาเช่นนี้ ฮองเฮา พระสนม ท่านอ๋อง องค์ชาย องค์หญิง ต่างหันไปมองหน