เมื่อนางร้ายไม่ต้องการพ่อของลูก のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ในวันต่อมา…“คุณหนูยาต้มมาแล้วเจ้าค่ะ”“รีบเอามาเร็ว ๆ ขอบใจนะ แล้วก็ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาดเข้าใจใช่หรือไม่?” ฟ่านซินหรานรีบกำชับฮุ่ยอันอีกครั้ง ก่อนจะรีบยกถ้วยยาขึ้นดื่มทีเดียวจนหมดถ้วย “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”ฟ่านซินหรานเก็บเนื้อเก็บตัวรักษาอาการบาดแผลที่ลำคอของนางอยู่เกือบเดือน และตั้งหน้าตั้งตารอคอยเวลานั้นของเดือนอย่างใจจดใจจ่ออย่างเป็นกังวล รอบเดือนของนางยังไม่มาจะเป็นไปได้อย่างไร หรือเป็นเพราะนางกังวลมากเกินไปรอบเดือนจึงคลาดเคลื่อนแต่หากว่านางท้องขึ้นมาจริง ๆ ก็หมายความว่ายาห้ามครรภ์ไม่ได้ผล แล้วเหตุใดถึงไม่ได้ผล เรื่องนี้นางจะนิ่งนอนใจไม่ได้ ไวเท่าความคิดฟ่านซินหรานรีบไปหยิบห่อยาที่ซ่อนเอาไว้ จากนั้นก็รีบนำผ้ามาห่อนางนั่งทบทวนความทรงจำของร่างนี้เกี่ยวกับฮุ่ยอันบ่าวรับใช้คนสนิท ก่อนจะตกใจจนตาเบิกกว้าง อย่าบอกนะว่าฮุ่ยอันนางจะแค้นเคืองเรื่องที่นางสั่งโบยมารดาของนาง แล้วคิดจะแก้แค้นนางด้วยการสับเปลี่ยนยา ฟ่านซินหรานใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด หากสิ่งที่นางคาดเดาเป็นความจริง นางคงจะปิดบังท่านย่าและท่านแม่ไม่ได้อีกต่อไปฟ่านซินหรานตัดสินใจมาหาท่านย่าที่เรือนทันที เมื่อมาถึงก็เห

แต่แล้วเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมา เสวียนอ๋องถึงกับตกใจจนใบหน้าซีดเผือด ฟ่านฮูหยินเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เสวียนอ๋องมาทำอะไรที่นี่ แล้วสายตาของฟ่านฮูหยินก็หันไปพบกับร่างของฟ่านซินหรานที่นอนคุดคู้ตัวงออยู่กับพื้น นางใช้มือกุมท้องน้อยเอาไว้ใบหน้าของนางเหยเกด้วยความเจ็บปวด เลือดมากมายไหลเต็มพื้น “หรานเอ่อร์! เจ้าเป็นอะไร?” ฟ่านฮูหยินรีบตรงไปประคองร่างของบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง ใจของฟ่านฮูหยินเหมือนมีคนเอามีดมากรีดลงกลางใจ นางรีบกอดร่างของฟ่านซินหรานด้วยความเป็นห่วง ใจของนางเจ็บปวดคล้ายถูกบีบอัดอย่างรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก“หรานเอ่อร์เจ้าเป็นอะไรบอกแม่! หรานเอ๋อร์!” ฟ่านฮูหยินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน้ำตาไหลออกมาเป็นทาง เพราะเป็นห่วงบุตรสาวจนหวาดวิตกกังวลไปหมด“ท่านแม่ข้าคงแท้งแล้วเจ้าค่ะ” ฟ่านซินหรานเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรง เพราะความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาไม่หยุด“เสวียนอ๋องหมอหลวงมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เขาได้ยินก็เตรียมจะเข้ามาอุ้มร่างของฟ่านซินหราน แต่ฟ่านฮูหยินยามนี้เป็นดั่งแม่เสือที่พยายามปกป้องลูกของตน นางไม่สนว่าเขาเป็นใคร นางไม่ต้องการให้เขามายุ่งเกี่ยวกับบุตรสาวของนางอีกต่อไป“พระองค์อยู่ให้ห่างจ

ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกบ่าวที่เป็นบุรุษมาช่วยทำแผลและใส่ยา ให้กับเยียนอ๋องถึงแม้เขาจะมีลมหายใจแต่ก็ไม่ได้สติมากนักเพราะพิษของบาดแผลรุมเร้า ฮูหยินผู้เฒ่าให้บ่าวที่เป็นสตรีไปปัดกวาดเรือนรับรองทั้งสองเรือน จากนั้นก็ให้บ่าวที่เป็นบุรุษทำเปลหาม แล้วยกร่างของท่านอ๋องทั้งสองพระองค์ไปพักที่เรือนรับรองแทน ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ต้องการให้ฟ่านซินหรานไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเขามากนัก เดี๋ยวเสวียนอ๋องจะคิดว่า นางเพียงต้องการหาบิดาให้ลูกของฟ่านซินหราน โชคชะตานี้ก็แปลก เมื่อก่อนไม่เห็นมีบุรุษใดให้ความสนใจฟ่านซินหราน ส่วนใหญ่วิ่งไปหาฟ่านอิ้งเยว่กันหมด แต่พอฟ่านซินหรานไม่บริสุทธิ์แล้ว แถมยังกำลังตั้งครรภ์กลับมีบุรุษเข้ามาเกี่ยวพันอย่างไม่ตั้งใจ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเข้ามาเพราะต้องการความช่วยเหลือก็ตามฟ่านซินหรานต้มโจ๊กและต้มยาอยู่ในห้องครัว พลางครุ่นคิด พวกเขาจะรักษาตัวอยู่ที่นี่นานเพียงใดกันนะ คงต้องปล่อยให้ท่านพ่อและท่านแม่ดูแลพวกเขาไป ในระหว่างนี้นางต้องรีบเดินทางไปที่เมืองเยี่ยนฟาง ส่วนป้ายหยกของจวิ้นอ๋อง นางจะฝากท่านแม่เอาคืนให้เขาไป ฟ่านซินหรานเดินถือโจ๊กมาให้ท่านย่าที่เรือน เพราะนางคิดว่าต้องพูดกับท่านย่าให้เข้า

ห้องทรงอักษรฮ่องเต้หลี่หมิงเจ๋ออ่านข้อความลับด้วยพระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ตวนอ๋องถูกดักซุ่มทำร้ายในระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวง ทุกคนต่างหนีเอาตัวรอดเพราะสู้กับเหล่านักฆ่าไม่ไหว ไม่รู้ว่ายามนี้ตวนอ๋องเป็นตายร้ายดีอย่างไร“บัดซบ! ใครกันช่างบังอาจนัก!” ฮ่องเต้ทุบพระหัตถ์ลงบนโต๊ะอย่างมีโทสะ “ส่งคนไปตรวจสอบ อยู่ต้องพบตัวตายต้องพบศพ”“เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ขนาดเขาบอกตวนอ๋องให้กลับมาแบบลับ ๆ พวกเขายังรู้ข่าวแล้วไปดักรอซุ่มโจมตี การแก่งแย่งอำนาจของเหล่าอ๋องและองค์ชายมีมาโดยตลอด ตวนอ๋องมีความสามารถและมีความเป็นผู้นำ เขาจึงส่งตวนอ๋องให้ไปออกรบคู่กับแม่ทัพหยางอี้เฉิง ยามนี้ชนะศึกและได้รับชัยชนะกลับมา เขาจึงคิดจะมอบเมืองเยี่ยนฟางให้เขาปกครองดูแล เพื่อเป็นรางวัลที่เขาได้รบชนะแต่ทว่าการเดินทางกลับมาของตวนอ๋อง กลับทำให้เขาต้องพบเจอกับชะตากรรมอันโหดร้าย ตวนอ๋องมีฝีมือการต่อสู้ไม่ธรรมดา องครักษ์ข้างกายก็ฝีมือยอดเยี่ยม การที่เขาสู้กับคนร้ายไม่ได้ มีเพียงเหตุผลเดียวคือคนร้ายมีกำลังคนมากกว่า “หลิวกงกงให้คนไปสืบความเป็นไปขององค์ชายและท่านอ๋องทุกคน”“พ่ะย่ะค่ะ”ตอนที่เขาถามความสมัครใจว่า ใค

ฟ่านซินหรานรีบครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว นางควรต้องรีบบอกความจริงให้เขาได้รู้เอาไว้ นางไม่ใช่สตรีบริสุทธิ์และนางกำลังตั้งครรภ์ เขาเป็นถึงท่านอ๋องคงไม่อยากได้สตรีมีตำหนิมาเป็นคู่ชีวิตหรอก คนอย่างเขาย่อมมีสตรีที่เหมาะสมและเพียบพร้อมมากมายให้เลือก “ท่านย่าข้าขอคุยกับท่านอ๋องสักครู่เจ้าค่ะ” หญิงชราได้ฟังก็ยิ้มให้หลานสาวอย่างให้กำลังใจ ก่อนจะเดินออกไปแล้วปิดประตู ฟ่านซินหรานครุ่นคิดว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี แต่เขากลับตบข้างเตียงให้นางเข้าไปนั่งใกล้ ๆ ส่วนเขาขยับขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียง“ท่านอ๋องหม่อมฉันไม่ใช่สตรีบริสุทธิ์อีกทั้งกำลังตั้งครรภ์”“...” เขาเงียบขรึมไปในทันทีรู้สึกผิดหวังและเจ็บปวดใจที่นางมีสามีแล้วเขาคงมาช้าไปสินะ ฟ่านซินหรานเมื่อเห็นเขาเงียบไปก็คิดว่า นางเข้าใจถูกจริง ๆ บุรุษยุคโบราณอีกทั้งเขาเป็นถึงท่านอ๋อง เขาคงรับไม่ได้และรังเกียจสตรีที่มีตำหนิเช่นนาง“หม่อมฉันไม่ขอปิดบังมันเป็นเรื่องผิดพลาดที่น่าละอายที่หม่อมฉันเองก็ไม่ได้ตั้งใจ ในตอนนั้นหม่อมฉันไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไรถึงได้คิดวางยาซื่อจื่อ แต่พอมารู้สึกตัวอีกทีหม่อมฉันกลับไปอยู่ที่จวนเสวียนอ๋อง หม่อมฉันพลาดมีอะไรกับเสวียนอ๋องอย่างไม่