جميع فصول : الفصل -الفصل 20

หลังหมอจากไป ภัทรวดีนั่งอยู่ที่ระเบียงห้องของเธอ มองลงไปเห็นสวนหลังคฤหาสน์ที่เขียวขจี ดอกไม้นานาพรรณกำลังบานสะพรั่ง น้ำพุขนาดใหญ่กลางสวนพ่นน้ำเป็นจังหวะ สวยงามราวกับสวรรค์ แต่สำหรับเธอมันคือคุกที่หรูหราที่สุดในโลกภัทรวดียืนขึ้น เพื่อจะเดินลงไปในสวน แต่ว่าคุณแม่บ้านก็ปรากฏตัวขึ้นเสียก่อน“คุณภัทรคะ คุณหมอแนะนำให้คุณพักผ่อนมากกว่านี้ค่ะ ความดันต่ำนั่นไม่ค่อยดีเท่าไร จะทำให้คุณหน้ามืด และอาจจะล้มได้ง่ายค่ะ”ภัทรวดีหันไปมองคุณแม่บ้านด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด “ฉันแค่อยากเดินเล่น ฉันไม่ได้จะหนีไปไหน”“ขออภัยค่ะ แต่คุณพีสั่งเอาไว้ ให้ดูแลคุณอย่างใกล้ชิด”“คุณพี อะไรๆ ก็คุณพี” ภัทรวดีพูดชื่อนั้นด้วยความชอกช้ำ“เขาสั่งทุกอย่างไว้หมดแล้วใช่ไหมว่าให้ฉันอยู่แต่ในห้อง กินแต่ที่เขาจัดให้ ทำแต่ที่เขาอนุญาต อย่างนั้นหรือคะ” ท้ายน้ำเสียงเต็มไปด้วยความประชดประชัน คุณแม่บ้านก้มหน้านิ่งไม่ตอบ“ฉันไม่ใช่ของเล่นของเขา ฉันคือคน ฉันมีสิทธิ์ที่จะออกไปเดินเล่นในสวน”“ค่ะ...แต่เอาแบบนี้นะคะ ขอให้มีคนไปดูแลคุณด้วยนะคะ”ภัทรวดีถอนหายใจอย่างหมดหนทาง“ได้ ตามสบาย” พูดจบ เธอเดินลงไปในสวน พร้อมกับคนใช้ที่เด

ภัทรวดีรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากมือของเขาไปทั่วทั้งร่างกายของเธอ หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น เร็วกว่าตอนที่เธอฝันร้ายซะอีก“คุณกำลังปลอบฉันเหรอคะ” เธอพยายามพูด แต่คำพูดติดอยู่ที่ลำคออีกครั้ง“คุณไม่ต้องพูดแล้วภัทร มันดึกแล้ว คุณควรนอน” เขาผลักเธอนอนลงไป แต่พีรวิชญ์ก็ยังคงจับมือเธอไว้“คุณรู้ไหม ฉันเกลียดคุณมาก”“ผมก็เกลียดคุณเหมือนกัน” เขาตอบ“แต่ทำไมคุณถึงยังอยู่ตรงนี้” พีรวิชญ์ถอนหายใจอย่างหนัก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน“ผมไม่รู้เหมือนกัน”เขาห่มผ้าให้เธอ แล้วยกมือขึ้นวางลงบนหน้าท้องของเธอผ่านผ้าห่ม ที่คลุมร่างกายของเธอไว้ สัมผัสของเขาทำให้ภัทรวดีตัวแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง แต่ก็แค่ครู่เดียว“ลูกดิ้นใช่ไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนผิดปกติ“คุณ...รู้เหรอคะ คุณสัมผัสได้หรือคะ”“ผมเป็นพ่อของลูกนะ ผมว่าผมรู้... ลูกกำลังทักทายผม”ภัทรวดีวางมือของเธอทับมือของเขา แล้วค่อยๆ เลื่อนไปยังจุดที่ลูกน้อยกำลังดิ้นอยู่ตอนนี้“ตรงนี้ค่ะ ลูกกำลังดิ้นอยู่เลย คงจะตกใจตื่น ตอนที่ฉันฝันร้ายค่ะ โถ่ลูก! ตกใจเหมือนกันใช่ไหม” ตอนที่พูดกับลูก น้ำเสียงของภัทรวดีน่ารักมาก ทำเป็นเสียงสองเด็กน้อยเ

ในวินาทีนี้ หัวใจทั้งดวงของเธอได้ยอมจำนน และปันยกให้ผู้ชายชื่อพีรวิชญ์ไปหมดสิ้นแล้ว โดยไม่อาจถอนคืน“คุณพีคะ...” ภัทรวดีเอ่ยขึ้นขณะสบตาเขา น้ำเสียงอ้อนวอนแฝงความหวาดหวั่นจากฝันร้ายเมื่อหัวค่ำ“คืนนี้... คุณช่วยนอนกับฉันได้ไหมคะ”“อะไรนะ?” พีรวิชญ์ชะงักไปทันที ดวงตาคู่นั้นฉายแววไม่เชื่อ“ฉันกลัวค่ะ...” หญิงสาวขยับเข้าใกล้ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยยามนึกถึงภาพฝันที่ลูกถูกพรากไป“ฉันกลัวว่า ถ้าฉันฝันร้ายอีก... ฉันจะไม่มีใครให้กอด”ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่เปี่ยมไปด้วยความบอบบางและความจริงใจอยู่นานในหัวใจของเขากำลังต่อสู้กันอย่างหนักระหว่างกฎเกณฑ์ สัญญา และความรู้สึกผูกพันทางสายเลือด และจิตวิญญาณที่นับวันยิ่งถลำลึกแต่ยามที่ฝ่ามือของเขายังคงวางประคองอยู่บนหน้าท้องนูน และสัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมเบาๆ ของลูกน้อยที่กำลังดิ้นทักทาย กำแพงความเย็นชาของเขาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง“ได้...” พีรวิชญ์ตอบเสียงนุ่ม“แต่ผมจะนอนบนโซฟาข้างเตียงนะ”ภัทรวดีพยักหน้ารับทันที ดวงตาตื้นตันไปด้วยรอยยิ้มและหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง“ขอบคุณค่ะคุณพี”เมื่อกลับขึ้นมาบนห้องนอนใหญ่ พีรวิชญ์ลุกไปยกโซฟาตัวใหญ่มาตั้งไว้

ในขณะเดียวกัน อีกห้องหนึ่งที่ปิดล็อกแน่นหนา... ภัทรวดีนอนตะแคงอยู่บนเตียงกว้าง นกน้อยผู้ต้อยต่ำนอนตระกองกอดหมอนใบใหญ่ที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังมือลูบหน้าท้องนูนของตนเองด้วยความรัก และความเจ็บปวดอันไร้ทางออก เธอไม่ควรจะรู้สึกแบบนี้กับเขาเลย... ไม่ควรจะรักชายใจร้าย ที่เป็นเจ้าของชีวิต และเจ้าของสัญญาซื้อขายลูกคนนี้เลยสักนิด...แต่มันก็สายเกินไปแล้วจริงๆ หัวใจของเธอตกเป็นของเขาไปทั้งดวงแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่หลังจากนี้ มีเพียงความทรมานจากการนับถอยหลัง รอวันพรากลูกและพรากร่างกายไปจากเขาสามวันผ่านไปนับจากคืนอันขมขื่น...ความสัมพันธ์ระหว่างภัทรวดีและพีรวิชญ์ถูกผลักไสให้กลับไปสู่ความเหินห่างและเงียบเชียบยิ่งกว่าเดิมชายหนุ่มไม่ได้มาเคาะประตูห้องของเธออีก และเธอก็ไม่ได้เฝ้ารอให้เขามาหา หากแต่ลึกลงไปในจิตใจของคนทั้งคู่ ต่างรู้ดีว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปแล้วแต่จะยังไง หากยังมีเส้นใยบางๆ ที่มองไม่เห็นผูกมัดหัวใจของพวกเขาไว้ด้วยกัน ยิ่งพยายามตัดพ้นเท่าไร ก็ยิ่งรัดรึงแน่นจนทรมานเจ็บปวดความเปลี่ยนแปลงอันนี้ ไม่อาจพ้นสายตาอันแหลมคมของมนสิชาไปได้... ความจริงแล้ว สาเหตุที

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟสำริดตั้งโต๊ะ สาดกระทบกองเอกสารธุรกิจที่วางตั้งสูงเกือบครึ่งเมตรบนโต๊ะทำงานไม้สักทองสายตาของพีรวิชญ์ กลับไม่ได้หยุดอยู่ที่ตัวเลขผลกำไร หรือกราฟหุ้นเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขานั่งนิ่ง มือหนึ่งหมุนปากกาสเตนเลสไปมาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ หากแต่ดวงตาคู่ลึกกลับทอดมองออกไปไกลอย่างไร้จุดหมายความคิดในหัวมวนซ่านคล้ายพายุหมุนที่เริ่มตั้งเค้า ช่วงหลายสัปดาห์มานี้ มีบางสิ่งบางอย่างผิดกลิ่นเกิดขึ้นภายในบ้านหลังนี้ มันเป็นความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ ที่คอยกวนใจเขาอยู่ตลอดเวลา มันเป็นรอยร้าวลึก ที่เขาพยายามมองข้าม เพราะความเชื่อใจ แต่ยิ่งมองข้าม ก็ยิ่งสะกิดใจให้ระแวงทุกอย่างเริ่มต้นราวสองสัปดาห์ก่อน ในวันที่เขากลับเข้าบ้านเร็วกว่าปกติ พีรวิชญ์ตั้งใจเดินขึ้นไปยังชั้นสอง เพื่อเยี่ยมดูอาการของมนสิชา ภรรยาตามกฎหมายที่แต่งงานกันมานานหลังจากที่คุณแม่บ้านรายงานด้วยสีหน้าวิตกกังวลว่า อาการป่วยของเธอกำเริบหนักจนนอนซมทั้งวันเขาก้าวขาขึ้นบันไดทีละขั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้งและความห่วงใยเต็มเปี่ยม แต่แล้ววินาทีที่มือหนาผลักบานประตูไม้แกะสลักห้องนอนของเธอเข้าไป ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับตบหน้าเขาเข้าอย