พันธะรักแม่อุ้มบุญ

อากาศในห้องพักชั้นห้าของอาคารเก่าแห่งหนึ่งชื้นและอับ เสียงพัดลมเก่าๆ หมุนครืดคราดไปกับลมร้อนที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างบานเล็ก

ภัทรวดีนั่งอยู่ตรงขอบเตียง มือทั้งสองข้างกุมมือแม่ของเธอไว้แน่น หญิงชราผมขาวโพลน นอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายผ่ายผอมจากพิษของโรคมะเร็งที่กัดกินเธอมาสองปีเต็ม

“แม่จะทนอยู่ได้อีกนานแค่ไหนลูก...” เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ดวงตาคู่เดิมที่เคยสดใส บัดนี้หม่นหมองและเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน ภัทรวดีกลืนน้ำลายลงคอ พยายามไม่ให้น้ำตาไหลออกมา เธอต้องเข้มแข็ง เธอต้องเป็นที่พึ่งของแม่คนเดียวในตอนนี้

“แม่ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้นนะคะ ภัทรจัดการได้หมด”

“แต่หนี้...หนี้ของพ่อลูก...” หญิงชราหลับตาลง น้ำตาไหลอาบแก้ม

“แม่ขอโทษจริงๆ ที่ปล่อยให้ลูกต้องมาเจอแบบนี้... ถ้าแม่ตายไป ลูกก็ไม่ต้อง...ไม่ต้องมานั่งทุกข์เพราะแม่อีกแล้ว”

“แม่ห้ามพูดแบบนั้นเด็ดขาด” ภัทรวดีกอดแม่แน่น น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ไหลออกมาเป็นทาง

“ภัทรจะหาเงินมาให้แม่รักษาจนกว่าจะหายดี ภัทรสัญญา” หญิงชราส่ายหน้าเบาๆ

“หมอบอกแล้ว...มันลุกลามเกินกว่าจะรักษาแล้ว อย่าเสียเงินเปล่าเลยลูก” ภัทรวดีไม่ตอบ เพียงแต่กอดแม่ไว้แน่นขึ้นอีกหน่อย จนกระทั่งแม่ของเธอหลับไปในอ้อมกอดของเธอ

หลังอาหารกลางวัน ภัทรวดีเดินลงมาที่ชั้นล่างของอาคารพัก ร่างบางในชุดเสื้อยืดสีซีดกับกางเกงยีนขาด สะพายกระเป๋าสะพายข้างที่เก่าเสียจนสายถลอก เธอเดินผ่านแผงขายของเก่าที่หน้าเคาน์เตอร์อาคาร

เมื่อเห็นจอโทรทัศน์เปิดรายการข่าวที่ กำลังพูดถึงตระกูลวรเศรษฐ์ ตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศ พร้อมภาพชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มในชุดสูทสีดำ สายตาคมกริบเย็นชาที่ทำให้ใครต่อใครเกรงกลัว

‘พีรวิชญ์ วรเศรษฐ์’

ภัทรวดีหันหน้าหนีด้วยความรำคาญ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงอนาคตของตัวเองในขณะที่คนเหล่านั้นมีชีวิตที่หรูหรา

เธอเดินไปยังตู้เอทีเอ็มที่อยู่ไม่ไกลจากอาคาร หวังว่าบัญชีของเธอจะมีเงินเหลือบ้าง แต่หลังจากเสียบการ์ด และกรอกรหัส ตัวเลขบนหน้าจอทำให้เธอแทบจะเป็นลม

(ยอดเงินคงเหลือ 372.50 บาท)

“จะพอไปไหน...เหลือเวลาอีกแค่สามวันก็ต้องจ่ายค่ารักษาแม่แล้ว...” ภัทรวดีบีบขมับแน่น หญิงสาวนึกถึงตั๋วเงินค่ารักษาพยาบาลที่กองอยู่ในลิ้นชักที่โต๊ะหัวเตียงของแม่

บ้านและหนี้สินของพ่อ ที่ติดพนันเอาไว้กับเจ้าหนี้ ซึ่งส่งคนมาเรียกร้องทุกสัปดาห์ และค่าเช่าห้องที่ค้างอยู่สามเดือนแล้ว ชีวิตของเธอมันพังทลายลงตั้งแต่พ่อของเธอจากไปเมื่อห้าปีที่แล้ว

ผู้ชายที่เธอเคารพรักที่สุดในโลกกลายเป็นคนติดพนัน หนีหนี้ แล้วก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้เธอกับแม่ต้องรับภาระหนี้ทั้งหมดเพียงลำพัง

“ภัทร... ภัทร...” เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เธอสะดุ้ง หันไปก็เห็นเพื่อนบ้านข้างห้องป้าอร วัยห้าสิบกว่า รีบวิ่งมาหาเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“มีผู้ชายแปลกหน้ามาที่ห้องเธอเมื่อกี้นี้ บอกว่าเป็นทนายความ มีเรื่องสำคัญจะปรึกษา ป้าให้เขารออยู่ที่ห้องด้านหน้าน่ะ”

“ทนายความหรือคะป้า?” ภัทรวดีขมวดคิ้ว

“อื้อ... เขาบอกแบบนั้น รีบไปเถอะ อย่าให้เขารอ”

“ป้าจำชื่อเขาได้ไหมคะ”

“เขาบอกว่ามาจากสำนักงานกฎหมายวรเศรษฐ์”

ภัทรวดีชะงักงัน

‘วรเศรษฐ์... ตระกูลเดียวกับที่เพิ่งเห็นในข่าวนั่นเหรอ? แต่ทำไมทนายความของมหาเศรษฐี ถึงมาตามหาเธอ?’ หัวใจของเธอเริ่มเต้นเร็วอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อไปถึงหญิงสาวก็เห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทเรียบร้อยนั่งรอเธออยู่ที่โถงชั้นล่างของอาคาร ทันทีที่เขาเห็นภัทรวดีเดินเข้ามา เขาลุกขึ้นยืน และยื่นนามบัตรให้

“สวัสดีครับ คุณภัทรวดี กระผมชื่อ ณัฐพล เป็นทนายความส่วนตัวของคุณพีรวิชญ์ วรเศรษฐ์ครับ”

ภัทรวดีรับนามบัตรมา มองชื่อและตำแหน่งด้วยความสงสัย “คุณพีรวิชญ์...วรเศรษฐ์น่ะเหรอคะ คือดิฉันไม่รู้จักเขาสักหน่อยค่ะ ทำไมถึงได้มาหาดิฉันคะ”

“คุณพีรวิชญ์อยากพบคุณด้วยเรื่องสำคัญครับ เขาขอให้กระผมพาคุณไปพบที่บ้านพักส่วนตัวของเขาวันนี้เลย ถ้าคุณสะดวก”

“ฉันไม่เข้าใจค่ะ ทำไมคุณพีรวิชญ์ถึงต้องการพบดิฉันคะ คือเราสองคนไม่น่าจะมีอะไรที่เกี่ยวข้องกันนะคะ” ภัทรวดีขมวดคิ้วแน่น

“เรื่องนี้กระผมขออธิบายในระหว่างทางดีกว่าครับ มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน” ทนายณัฐพลส่งยิ้มให้อย่างสุภาพ แต่แววตาของเขามีบางอย่างที่ดูไม่เปิดเผยนัก

ภัทรวดีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่รู้จักชายคนนั้นเลยสักนิด แล้วจู่ๆ ก็มีคนมาบอกว่าต้องการพบเธอ ดูไม่ชอบมาพากลเลย

“ได้ค่ะ ฉันไปด้วย” เธอตอบในที่สุด แล้วเดินตามเขาไป แม้ในใจจะตงิดๆ แต่จะทำอย่างไรได้ ไม่รู้ทำไม คำว่าเงินที่ขาดมือ และสภาพคล่อง ทั้งค่ารักษาแม่ที่ป่วย รวมถึงเจ้าหนี้ต่างๆ ของพ่อที่ดาหน้าเข้ามาหาเธอ ‘หรือว่านี่จะเป็นเจ้าหนี้ของพ่ออีกคน’

รถยนต์หรูคันสีดำสนิทพาเธอออกจากย่านชุมชนเก่า เข้าสู่ถนนใหญ่ที่ทอดยาวไปยังชานเมือง

รถยนต์ผ่านประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่ ผ่านสวนอันร่มรื่น ก่อนจะมาจอดที่หน้าคฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่โตที่ดูเหมือนปราสาทในฝัน

ภัทรวดีรู้สึกตัวเล็กและต่ำต้อยเหลือเกินเมื่อเดินผ่านโถงทางเข้าที่ปูด้วยหินอ่อน ถูกพาไปยังห้องรับแขกขนาดใหญ่ ที่มีโคมระย้าคริสตัลห้อยลงมาจากเพดานสูง

ที่นั่น...มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งรอเธออยู่ เขาไม่ได้สวมสูทเหมือนในข่าว แต่เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว ปลดกระดุมบนสุดสองเม็ด เผยให้เห็นโครงหน้าอกที่แข็งแรงและทรวดทรงที่สมบูรณ์แบบของชายหนุ่ม

ผมสีดำขลับของเขาถูกจัดแต่งอย่างประณีต เสริมให้ใบหน้าคมคาย และดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่เฉียบคม ชายคนนี้ช่างงดงามเสีย จนแทบจะเรียกได้ว่า ไม่เหมือนมนุษย์ธรรมดา

‘พีรวิชญ์ วรเศรษฐ์’

เขายกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงให้เธอนั่งลงที่โซฟาหน้าเขา

“คุณภัทรวดี...ขอบคุณที่สละเวลามา” เสียงของเขาต่ำและหนักแน่น แฝงด้วยอำนาจบางอย่าง ที่ทำให้ภัทรวดีรู้สึกประหม่าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ฉันไม่เข้าใจว่า คุณต้องการอะไรจากฉันค่ะ” เธอถามตรงๆ ขณะที่นั่งลงไปด้วย

พีรวิชญ์มองเธออยู่นาน จนภัทรวดีรู้สึกอึดอัด เธอเห็นดวงตาคู่นั้นของเขาเคลื่อนลงมาสำรวจใบหน้าเธอ ไล่ไปจนถึงเรือนร่างของเธออย่างไม่ปิดบัง

และเธอก็เห็นรอยยิ้มมุมปากเล็กๆ ปรากฏขึ้น

“คุณรู้ไหม...ว่าผมต้องการตัวคุณ เพราะอะไร” ภัทรวดีส่ายหน้า

“เปิดดูสิ” เขาจึงยื่นแฟ้มเอกสารหนาๆ ให้เธอ

มือของภัทรวดีสั่นเล็กน้อยขณะเปิดแฟ้ม สิ่งที่เห็นข้างในทำให้เธอเบิกตาโตเอกสารประวัติส่วนตัวของเธอ สถานะทางการเงิน รายละเอียดหนี้สินของพ่อของเธอด้วย หรือแม้กระทั่งข้อมูลเกี่ยวกับการเจ็บป่วยของแม่...ทั้งหมดถูกบันทึกไว้อย่างละเอียด

“คุณสืบเรื่องของฉันมาหรือคะ” เสียงของเธอสั่นเครือ

“ผมต้องรู้ว่าใครที่ผมจะใช้...ก่อนที่จะเชื่อใจ”

“ใช้?” ภัทรวดีกัดฟัน

“ฟังนะคะ ฉันไม่รู้ว่าคุณคิดจะทำอะไร แต่ฉันไม่ใช่ของเล่นที่จะให้คุณเอามาใช้ได้ตามใจชอบ” เธอผลักแฟ้มกลับไปแล้วลุกขึ้นยืน แต่พีรวิชญ์กลับหัวเราะ ทำให้เธอหยุดชะงัก

“นั่งลงก่อนครับ...ผมมีข้อเสนอให้คุณ จะเสียโอกาสนะ ถ้าคุณไม่ฟังน่ะ” ภัทรวดีจำใจนั่งลงอีกครั้งด้วยความระแวง

ชายหนุ่มตรงหน้าลุกขึ้นเดินไปที่บาร์เล็กๆ ใกล้ๆ หยิบวิสกี้มาเทหนึ่งแก้ว ก่อนจะหันกลับมามองเธอ

“คุณกำลังต้องการเงินใช่ไหม?”

“มันไม่ใช่เรื่องของคุณ”

“มันเป็นเรื่องของผมแล้ว...ตั้งแต่ตอนที่ผมตัดสินใจเลือกคุณ” พีรวิชญ์หยุดพักหนึ่ง ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมห้องไว้ครู่ใหญ่

“ผมอยากให้คุณมาเป็นแม่อุ้มท้องให้กับภรรยาของผม”

ภัทรวดีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำพูดของชายตรงหน้าดังเข้าหูของเธออย่างชัดเจน แต่สมองของเธอกลับประมวลผลมันไม่ทัน

“อะ...อะไรนะคะ?”

“ภรรยาผมป่วยเป็นมะเร็ง...การมีลูกเป็นความเสี่ยงที่สูงเกินไปสำหรับชีวิตของเธอ แต่เธออยากมีทายาทของเรา”

พีรวิชญ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังเล่าเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวกับเขา

“เราต้องการแม่ที่แข็งแรง มีสุขภาพดี และ...” ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่เธอ

“ไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน คุณสามารถเป็นคนนั้นได้”

ภัทรวดีอ้าปากค้าง พยายามหาคำพูด แต่ไม่มีเสียงใดออกจากลำคอของเธอ

“ผมให้ค่าเหนื่อยคุณสิบล้านบาท” พีรวิชญ์เอ่ยต่อไป ราวกับไม่รู้ว่าเขากำลังพูดถึงเงินจำนวนมหาศาลแค่ไหน

“เมื่อคลอดแล้วคุณก็จบหน้าที่ ได้เงินก้อนนั้นไปใช้หนี้และรักษาแม่ของคุณ”