All Chapters of พันธะรักแม่อุ้มบุญ: Chapter 1 - Chapter 10

อากาศในห้องพักชั้นห้าของอาคารเก่าแห่งหนึ่งชื้นและอับ เสียงพัดลมเก่าๆ หมุนครืดคราดไปกับลมร้อนที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างบานเล็กภัทรวดีนั่งอยู่ตรงขอบเตียง มือทั้งสองข้างกุมมือแม่ของเธอไว้แน่น หญิงชราผมขาวโพลน นอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายผ่ายผอมจากพิษของโรคมะเร็งที่กัดกินเธอมาสองปีเต็ม“แม่จะทนอยู่ได้อีกนานแค่ไหนลูก...” เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา ดวงตาคู่เดิมที่เคยสดใส บัดนี้หม่นหมองและเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน ภัทรวดีกลืนน้ำลายลงคอ พยายามไม่ให้น้ำตาไหลออกมา เธอต้องเข้มแข็ง เธอต้องเป็นที่พึ่งของแม่คนเดียวในตอนนี้“แม่ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้นนะคะ ภัทรจัดการได้หมด”“แต่หนี้...หนี้ของพ่อลูก...” หญิงชราหลับตาลง น้ำตาไหลอาบแก้ม“แม่ขอโทษจริงๆ ที่ปล่อยให้ลูกต้องมาเจอแบบนี้... ถ้าแม่ตายไป ลูกก็ไม่ต้อง...ไม่ต้องมานั่งทุกข์เพราะแม่อีกแล้ว”“แม่ห้ามพูดแบบนั้นเด็ดขาด” ภัทรวดีกอดแม่แน่น น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ไหลออกมาเป็นทาง“ภัทรจะหาเงินมาให้แม่รักษาจนกว่าจะหายดี ภัทรสัญญา” หญิงชราส่ายหน้าเบาๆ“หมอบอกแล้ว...มันลุกลามเกินกว่าจะรักษาแล้ว อย่าเสียเงินเปล่าเลยลูก” ภัทรวดีไม่ตอบ เพียงแต่กอดแม่ไว้แน่นข

เมื่อประตูห้องเปิดออก ภัทรวดีต้องอ้าปากค้าง ห้องที่อยู่ตรงหน้ามันกว้างใหญ่กว่าห้องพักของเธอและแม่เสียอีก เตียงนอนขนาดคิงไซซ์ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องปลอกหมอนผ้าซาตินสีขาวเนียน ผนังห้องทาสีครีมอ่อน พรมขนนุ่มสีงาช้างปูเต็มพื้น มีตู้เสื้อผ้าบานเลื่อนกระจก กระจกแต่งตัวขนาดใหญ่ ในห้องน้ำส่วนตัวที่เห็นจากทางเข้ามีอ่างอาบน้ำหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์“นี่...ห้องนี้สำหรับฉันเหรอคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่แทบไม่เชื่อตาตัวเอง“ใช่ค่ะ คุณภัทรวดี กรุณาเตรียมตัวด้วยค่ะ คุณมนสิชาจะมาหาคุณตอนสายๆ”คุณแม่บ้านกล่าวจบ ก็โค้งคำนับเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไป โดยที่ไม่แนะนำชื่อแซ่อะไรของตนเองทั้งนั้นหญิงสาวถอนหายใจแรงเฮือกใหญ่ ภัทรวดีวางกระเป๋าลงกับพื้น แล้วเดินเข้าไปในห้องด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดเธอแตะผ้าห่มนุ่มๆ ด้วยปลายนิ้ว เปิดตู้เสื้อผ้าบานใหญ่ที่ภายในมีชุดคลุมอาบน้ำ และชุดนอนหลายชุดเตรียมไว้ให้เรียบร้อย‘เงินซื้อได้ทุกอย่างจริงๆ นะ...แม้กระทั่งร่างกายของคน’ อดไม่ได้ที่กระแนะกระแหนตัวเองเธอเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองลงไปเห็นสวนด้านหลังคฤหาสน์ที่มีดอกไม้นานาพันธุ์และน้ำพุขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ตรงกลางสวน ทุกอย่า

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ภัทรวดีต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ เพราะมีข้อความส่งตรงถึงคุณแม่บ้านให้แต่งตัวหญิงสาวให้เหมาะสมภัทรวดีจำใจสวมชุดเดรสยาวสีครีม สวมทับด้วยเสื้อไหมพรมสีขาว ที่คุณแม่บ้านจัดเตรียมให้ เธอมองดูการแต่งตัวที่ค่อนข้างเรียบร้อยและสุภาพ เป็นผู้ลากมากดีภายในจิตใจของภัทรวดีกำลังพังทลาย ยิ่งเมื่อเธอเดินลงมาที่โถงด้านล่าง เห็นพีรวิชญ์ยืนรอเธออยู่แล้ว เขาดูดีมากๆ ยังกะจะไปงานประชุมใหญ่ ไม่ใช่ไปโรงพยาบาลเพราะเขาสวมชุดสูทสีเทาเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่ดูไปก็ไร้อารมณ์พิศวาส เพราะใบหน้าของเขาก็ยังฉาบไปด้วยความเย็นชา ชายหนุ่มหันมามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินน้ำหน้าภัทรวดีไปขึ้นรถ“ไปกันเถอะ” เขาหันไปพูดกับคนขับรถโดยที่ไม่มีคำทักทาย ไม่มีคำถามกับภัทรวดีแม้แต่คำเดียว ในใจของหญิงสาวเดือดปุดๆ เหมือนกันเขาทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ จะถามสักคำว่า... เธอสบายดีไหม อยู่กินที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง ก็ไม่มี ภัทรวดีได้แต่เดินตามเขาออกไปที่รถอย่างเงียบๆระหว่างทางไปโรงพยาบาล รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวผ่านถนนในเมืองที่จอแจและคลาคล่ำไปด้วยรถรา ท้องฟ้าแจ่มใสกว่าทุกวันตอนที่ภัทรวดีมองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าใสมากไร้ก

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง กลิ่นยาฆ่าเชื้อและความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ทำให้ภัทรวดีรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัวเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องตรวจด้วยอาการตื่นเต้น และหวาดกลัวปนกันไปหมด มือของเธอเย็นชืดราวกับก้อนน้ำแข็ง แม้เธอจะพยายามกัดฟันไม่ให้คิดมาก แต่หัวใจกลับเต้นรัวไม่เป็นจังหวะพีรวิชญ์นั่งอยู่ข้างๆ อย่างเงียบเชียบ ชายหนุ่มดูห่างเหินและเย็นชา เขากำลังจ้องมองโทรศัพท์มือถือในมืออย่างไม่ใส่ใจ แต่สายตาที่เหลือบมาเห็นมือที่สั่นเทาของเธอ กลับฉายแววซับซ้อนบางอย่างที่ยากจะหยั่งถึง“คุณภัทรวดี เชิญเข้าไปในห้องตรวจได้เลยค่ะ”พยาบาลสาวเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสุภาพภัทรวดีสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลุกขึ้นยืน ขาของเธอสั่นน้อยๆ ขณะก้าวเดินเข้าไปในห้องตรวจพีรวิชญ์ลุกขึ้นตามหลังอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรภายในห้องตรวจ แพทย์หญิงวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาวยิ้มต้อนรับอย่างอบอุ่น“สวัสดีค่ะคุณภัทรวดี...วันนี้เราจะมาตรวจยืนยันผลกันนะคะ ไม่ต้องกังวลไปค่ะ”ภัทรวดีนอนลงบนเตียงตรวจตามคำแนะนำของแพทย์ มือของเธอจับขอบเตียงแน่น ดวงตาจ้องมองเพดานสีขาวด้วยความหวาดหวั่น“ผ่อนคลายนะคะ” แพทย์หญิงพูด พลางเปิดเครื่องอัลตรา

เวลาผ่านไปอีกสองเดือน นับตั้งแต่วันที่ภัทรวดีรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวครั้งแรกของลูกน้อยในครรภ์ ท้องของเธอเริ่มใหญ่ขึ้นชัดเจนมากขึ้นทุกวันๆเส้นโค้งมนที่บริเวณหน้าท้อง ทำให้ภัทรวดีรู้สึกถึงความเป็นแม่ที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ อีกด้วย แม้อาการแพ้ท้องจะลดลงบ้างแล้ว แต่ยังคงมีประปราย หากได้กลิ่นอะไรที่แปลกไอ้เรื่องการแพ้ท้อง ของที่เคยชอบกิน ก็รู้สึกเหม็น อะไรที่ไม่เคยกินก็นึกอยากกิน วันก่อนเธออยากกินไข่มดแดงมากๆ ทั้งที่ไม่เคยคิดอยากจะกินมาก่อน ในครัวก็หามาให้เธอกินจนได้ วันนี้ภัทรวดียังคงอ่อนเพลียเล็กน้อย จะเดินมากไปก็ปวดที่หัวเข่าและข้อเท้าบางทีก็หน้ามืดวูบๆ ไปก็มีบ้าง ทำให้เธอต้องพักผ่อน ไม่เดินไปไหนมาไหนดีกว่า เพราะกลัวล้ม แต่ถึงกระนั้นสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง คือความรู้สึกภายในใจของเธอ ภัทรวดีเริ่มรู้สึกผูกพันกับลูกน้อยในท้องมากขึ้นทุกวันทุกคืนก่อนนอน เธอถึงกับนั่งร้องเพลงกล่อมลูกน้อยด้วยเสียงแผ่วเบา มือก็สาละวนลูบหน้าท้องของตัวเองไปมา พร้อมกับบอกรักลูก แบบไม่รู้จักเบื่อ เธอยิ่งรักแม่ของตัวเองมากขึ้น เข้าใจเลยว่า แม่รักลูกแบบไหนเธอขอเขาแวะเวียนไปเฝ้าแม่บ้าง แต่อาทิตย์นี้ไม