All Chapters of ไม่ต้องเอ่ยคำลา: Chapter 1 - Chapter 9

การปรากฏตัวขึ้นกะทันหันของระบบที่หายไปนานหลายปี ทำให้ผมเหม่อไปชั่วขณะผมมองใบหน้าไร้ความรู้สึกของสวี่จือเซี่ย แล้วหันไปมองพี่สาวกับเสิ่นหว่านหนิงที่กำลังสั่งสาวใช้เตรียมอาหารให้เซี่ยจิ่งซูอยู่ด้านข้างหัวใจพลันเจ็บแปลบขึ้นมาตอนนั้นพวกเธอเป็นคนบอกผมว่าเกิดอุบัติเหตุรถชนระหว่างทางมาฉลองวันเกิดผมผมเป็นห่วงจนแทบเสียสติ ไม่ทันคิดอะไรมากก็รีบใช้ทางลัดไปหาพวกเธอคาดไม่ถึงเลยว่าระหว่างทางจะถูกคนดักล้อมและจับตัวไป จากนั้นก็ต้องใช้ชีวิตราวกับตกนรกกว่าจะรอให้พวกเธอมาช่วยได้ช่างยากเย็น ทว่าตอนนี้กลับมาบอกผมว่า ทั้งหมดนี้ก็เพื่อระบายอารมณ์แทนเซี่ยจิ่งซู“แยกตัวออกไป”ผมตอบระบบในใจ“รับทราบ! นับถอยหลังแปดชั่วโมง เนื่องจากเหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน ตอนโฮสต์แยกตัวออกไปต้องมั่นใจว่าตัวร้ายทั้งสามคนอยู่ในเหตุการณ์ด้วย!”เมื่อเห็นผมเดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะ สวี่จือเซี่ยก็ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่หางตาผม ก่อนเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน“ถ้านายไม่อยากหย่าก็ไม่ต้องหย่าหรอก”“แต่หลายปีมานี้จิ่งซูเป็นห่วงนายมาตลอด นายห้ามไปตบตีเขาอีก”“อีกอย่าง เขาก็ยินดีให้เด็กคนนี้ใช้นามสกุลนายด้วย”ผมกั

“พี่เกลียดที่พี่จือเซี่ยท้องลูกของผม จนพานไปโกรธแค้นพี่สาวด้วยใช่ไหม”เขารีบก้าวเข้ามาคว้าแขนผมพลางสะอื้นไห้“พี่ครับ ผมกับพี่จือเซี่ยแค่พลาด พอเด็กคลอดออกมาก็จะยกให้พี่ พี่เลิกโกรธแล้วก็อย่าตัดขาดกับพี่สาวเลยนะ”น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา ทว่าส่วนลึกในดวงตากลับมีประกายความมุ่งร้ายวาบผ่านตอนที่สัมผัสโดนรอยแผลเป็นบนแขนผม นิ้วของเขากลับจงใจกดลงมาอย่างแรงผมเจ็บจนหน้ามืด อดผลักเขาออกไปไม่ได้“โอ๊ย!” เขากรีดร้องพร้อมกับหงายหลังลงไปนั่งกับพื้น สีหน้าดูตื่นตระหนกและไร้เดียงสา“พี่ พี่ผลักผมทำไมเนี่ย”วินาทีต่อมา ฝ่ามืออันรุนแรงก็ตบเข้าที่ใบหน้าของผมใบหน้าซีกหนึ่งชาหนึบทันที กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปากพี่สาวชี้หน้าด่าทอผมด้วยสีหน้าเจ็บปวด“นายก็รู้ว่าจิ่งซูไม่แข็งแรงก็ยังกล้าผลักเขา โหดเหี้ยมกว่าเมื่อห้าปีก่อนซะอีก”สวี่จือเซี่ยมองผมด้วยสายตาเย็นเยียบ ปราศจากความอบอุ่นใด ๆ ในดวงตา“อยากได้ใบหย่านักไม่ใช่เหรอ ฉันจะสงเคราะห์ให้”“แต่ว่านายต้องไปร่วมงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของจิ่งซูก่อน และยอมรับต่อหน้าทุกคนว่าจิ่งซูมีพรสวรรค์ด้านการออกแบบมากกว่านาย”บริเวณขาทั้งสองข้างที่ถูกต

“เซี่ยซวี่ไป๋!”ผมตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง ขาเทียมก็แตกกระจายตามไปด้วยผมรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิว หลังจากวิญญาณหลุดออกจากร่างก็ล่องลอยอยู่กลางอากาศ เพื่อรอให้ระบบมารับสวี่จือเซี่ยพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก เธอมองสภาพศพอันน่าสยดสยองกับขาเทียมของผม แววตาเผยให้เห็นความไม่อยากเชื่อ“ทำไมถึงเป็นแบบนี้”“ซวี่ไป๋ ขา...ขาของนายล่ะ”เธอขยับร่างกายที่แข็งทื่อ ค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ด้วยฝีเท้าที่ไม่มั่นคง แล้วโอบกอดร่างอันเละเทะนั้นไว้“เซี่ยซวี่ไป๋ ฉันกำลังพูดกับนายอยู่นะ รีบตอบฉันมาสิ!”เธอแผดเสียงร้องอย่างสิ้นหวัง ดวงตาแดงก่ำจนน่ากลัว“เลิกเล่นตลกกับฉันได้แล้ว!”“ก็แค่ให้นายไปขอโทษจิ่งซู ถึงขั้นต้องคิดสั้นเลยหรือไง”เธอกอดผมไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เสียงก็สั่นเทาจนฟังไม่ได้ศัพท์พี่สาวกับเสิ่นหว่านหนิงก็วิ่งสุดชีวิตตรงมาหาผมเช่นกันปากพร่ำเรียกชื่อผมไม่หยุด“ซวี่ไป๋ นายอย่าทำให้ฉันตกใจสิ”“เซี่ยซวี่ไป๋ พี่บอกว่าจะเป็นหุ้นส่วนบริษัทของฉันไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงคิดสั้นล่ะ”พวกเธอล้อมรอบตัวผม ร้องเรียกผมราวกับคนบ้าเสิ่นหว่านหนิงเอื้อมมือไปอังจมูกดูจังหวะหายใจของผม แล้วทรุด

“ฉันไม่รู้เลยว่าจิ่งซูจะโหดเหี้ยมขนาดนี้”เธอลุกขึ้นยืนแล้วเงื้อมือตบหน้าสวี่จือเซี่ยอย่างแรง “เธอเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าบนเขาอากาศดี ซวี่ไป๋ไปพักฟื้นที่นั่นน่าจะเหมาะ อย่างมากก็แค่น่าเบื่อไปหน่อยไม่ใช่หรือไง”“แล้วทำไมเขาถึงมีสภาพแบบนี้ได้”“ห้าปีมานี้เธอให้คำมั่นสัญญากับฉันมาตลอดว่าซวี่ไป๋ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ทำไมถึงต้องหลอกฉันด้วย”สวี่จือเซี่ยยืนตัวสั่นอย่างหมดหนทาง ไร้สติราวกับหุ่นกระบอกที่ถูกสูบวิญญาณออกไปพี่สาวพังทลายจนหมดเรี่ยวแรง ทรุดลงไปนั่งร้องไห้โฮกับพื้นเสิ่นหว่านหนิงหยิบโทรศัพท์ของหลี่ฮุยออกมาเมื่อเห็นภาพในอัลบั้มที่ผมเนื้อตัวอาบไปด้วยเลือดนอนขดคุดคู้มุมห้อง ใบหน้าของเธอก็ยิ่งซีดเผือดเธอเปิดดูต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเห็นภาพผมนอนเบิกตากว้างอยู่บนพื้น แววตาอันสิ้นหวังราวกับเข็มแหลมทิ่มแทงหัวใจเธอเธอเจอบันทึกเสียงอีกอัน น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าร้ายกาจดั่งอสรพิษของเซี่ยจิ่งซูดังขึ้น“เหลือแค่ลมหายใจไว้ก็พอ ถ้ายังปรานี เงินก้อนสุดท้ายก็อย่าหวังว่าจะได้”“ขอแค่ไม่ตาย อยากจะเล่นสนุกยังไงก็เชิญ ไม่มีใครสนใจมันหรอก”เมื่อเสียงบันทึกจบลง สวี่จือเซี่ยก็แผดเสียงร้องคำรามอย่างอ

หลังจากฝังศพผม ผู้หญิงทั้งสามคนก็ผิดปกติไปหมดพี่สาวเอาแต่ดื่มเหล้าเมามายอยู่บ้านทั้งวัน เอาแต่กอดรูปถ่ายคู่ของเราไว้พลางพร่ำเรียกชื่อผมไม่หยุด“ซวี่ไป๋ พี่ผิดไปแล้ว นายกลับมาเถอะนะ”“ตั้งแต่เด็กนายก็ว่านอนสอนง่าย พี่คิดไปได้ยังไงว่านายไม่ดี”ความเมามายทำให้เธอเกิดภาพหลอน เห็นภาพผมนั่งอยู่บนหน้าต่างแล้วทิ้งตัวกระโดดลงไปจึงพุ่งตัวเข้าไปหาราวกับคนเสียสติ“ซวี่ไป๋อย่ากระโดด อย่าทิ้งพี่ไปนะ พี่ผิดไปแล้ว”เธอร้องไห้ตะโกนพลางเอื้อมมือไปคว้าตัวผม ทว่าสุดท้ายกลับก้าวพลาดพลัดตกจากหน้าต่างลงไปหัวกระแทกพื้น สิ้นลมหายใจคาที่สวี่จือเซี่ยได้คลิปวิดีโอตอนที่ผมถูกทรมานก่อนตายมาเธอเปิดดูคลิปนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับต้องการทรมานตัวเองปากก็พร่ำบอกสำนึกผิด “ซวี่ไป๋ นายไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะคอยอยู่เคียงข้างนายเอง”“แล้วก็ลูกของเราด้วย พวกนายรอฉันก่อนนะ”เธอบริจาคหุ้นของสวี่ซื่อและทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อของตัวเองออกไปจนเกลี้ยงเธออยากใช้วิธีนี้เพื่อไถ่บาป หวังให้ผมกับลูกใช้ชีวิตในปรโลกได้สุขสบายขึ้นอีกสักนิดทว่าผมกลับไม่รู้สึกซาบซึ้งใจเลยสักนิดตอนที่ผมยังมีชีวิตอยู่กลับใจดำอำมหิตกับผม พอผมตา