บทที่ 2

ไม่รู้ว่าตะโกนไปนานแค่ไหน กระทั่งแผลเก่ากลางฝ่ามือมีเลือดไหลซึมออกมา ประตูถึงถูกเปิดออก

เมื่อเห็นสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและใบหน้าซีดเซียวของผม

สีหน้าตื่นตระหนกของพี่สาวพลันเปลี่ยนเป็นความรังเกียจทันที

“พอกลับมาก็อาละวาดเลยนะ หยุดสักทีได้ไหม”

เธอผลักผมด้วยความรำคาญ ร่างกายที่ผอมโซน้ำหนักไม่ถึงสี่สิบห้ากิโลกรัมของผมพลันล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น

พี่สาวชะงักไปชั่วอึดใจ ก่อนจะแค่นยิ้มเย็นชา

“แกล้งทำตัวน่าสงสารอีกแล้ว คิดว่าฉันจะพานายออกไปหรือไง”

แม้จะได้เห็นความใจร้ายของเธอมาแล้ว ทว่าหัวใจของผมก็ยังอดสั่นสะท้านไม่ได้

พี่สาวในอดีตไม่มีทางพูดจาประชดประชันกับผมแบบนี้

ผมทะลุมิติมาเกิดใหม่ตั้งแต่ในครรภ์ หลังจากแม่เสียชีวิตเพราะคลอดลูกยาก เธอก็เป็นคนเลี้ยงดูผมมาด้วยตัวคนเดียว

เธอแทบจะยกทุกสิ่งที่ดีที่สุดในโลกมาไว้ตรงหน้าผม

ตอนระบบบอกว่าภารกิจของผมคือการเปลี่ยนแปลงตัวร้ายทั้งสามคน

ผมคอยตามตื๊อทำดีกับสวี่จือเซี่ย และพาเสิ่นหว่านหนิงที่กำลังขอทานกลับมาที่บ้าน

พี่สาวเห็นแล้วก็ไม่เคยตำหนิ ซ้ำยังบอกพวกเธอทั้งสองคนให้คอยดูแลเอาใจใส่ผมด้วยความจริงใจ

คนทั้งไห่เฉิงรู้ดีว่าล่วงเกินพวกเธอสามคนได้ แต่ห้ามล่วงเกินเซี่ยซวี่ไป๋เด็ดขาด

ในโลกเดิมผมเป็นเด็กกำพร้า ไม่เคยมีใครมารักใคร่เอ็นดู

ดังนั้นหลังจากทำภารกิจเสร็จสิ้นและแน่ใจแล้วว่าพวกเธอจะไม่กลายเป็นตัวร้าย ผมจึงตัดสินใจอยู่ในโลกนี้ต่อไป

จนกระทั่งพี่สาวพาเซี่ยจิ่งซูซึ่งเป็นลูกชายนอกสมรสของพ่อกลับมา

เธอกอดผมพร้อมกับสาบาน “ซวี่ไป๋ พ่อจากไปแล้ว ยังไงจิ่งซูก็เป็นน้องชายของเรา เราทิ้งขว้างเขาไม่ได้”

“พี่รับรองกับนายเลยว่าจะให้เขามีข้าวกินแค่พออิ่มท้อง จะไม่ทำดีกับเขา”

แม้ผมจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่ได้คัดค้าน

นึกไม่ถึงเลยว่าเซี่ยจิ่งซูจะไม่รู้จักพอ ผมกลายเป็นหนามยอกอกของเขา

ตอนพี่สาวเดินลงบันไดมา เขาจงใจสาดน้ำซุปร้อน ๆ รดใส่ตัวเอง แล้วคุกเข่าอ้อนวอนขอความช่วยเหลือต่อหน้าเธอ

“พี่ครับช่วยผมด้วย พี่ชายคิดจะทำผมเสียโฉม”

สวี่จือเซี่ยมีไข้สูงจนหมดสติ ผมเฝ้าไข้เธอมาทั้งคืน

แต่พอเธอลืมตาขึ้น เซี่ยจิ่งซูกลับผลักผมออกแล้วฟุบหน้าร้องไห้กับตัวเธอ

“พี่จือเซี่ย ในที่สุดพี่ก็ฟื้นแล้ว ผมเฝ้าพี่มาทั้งคืนเลยนะ”

ผมช่วยให้บริษัทของเสิ่นหว่านหนิงผ่านพ้นวิกฤตไปได้

เซี่ยจิ่งซูอาศัยจังหวะที่เธอเดินผ่าน ตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่แล้วพูดเจือสะอื้นว่า

“พี่ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะไม่บอกหว่านหนิงหรอกว่าผมเป็นคนออกเงินช่วยเธอ ความดีความชอบทั้งหมดเป็นของพี่คนเดียว”

การใส่ร้ายและแย่งชิงความดีความชอบครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้พวกเธอทั้งสามคนยิ่งผิดหวังในตัวผมมากขึ้นเรื่อย ๆ

ทว่าสายตาที่พวกเธอมองเซี่ยจิ่งซูกลับยิ่งโอ๋มากขึ้น

แม้กระทั่งวันแต่งงานของสวี่จือเซี่ยกับผม บนใบหน้าของเธอยังเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

ผมทนรับการเปลี่ยนแปลงของพวกเธอไม่ได้ เคยทั้งร้องไห้และอาละวาด ทว่าสิ่งที่ได้กลับมาคือการตอบสนองอันเย็นชาของสวี่จือเซี่ย

“เซี่ยซวี่ไป๋ ถ้านายทนไม่ได้ก็หย่ากันไปซะ”

ตอนนั้นเธอเพิ่งตรวจพบว่าตั้งครรภ์ได้สองเดือน เพราะไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อจึงทำได้เพียงยอมประนีประนอม

จนกระทั่งรักษาชีวิตเด็กคนนั้นไว้ไม่ได้

ความแค้นที่สะสมมาเนิ่นนานจึงระเบิดออก ผมตบหน้าเซี่ยจิ่งซูไปแค่ฉาดเดียว กลับต้องแลกมาด้วยการถูกทรมานราวกับตกนรกทั้งเป็นถึงห้าปี

ภาพลวงตานับถอยหลังที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าดึงสติผมกลับมา

เหลืออีกหกชั่วโมง

ผมโซเซลุกขึ้นยืน ก่อนสบตากับสายตาเย้ยหยันของพี่สาวพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงชาชิน

“ผมไม่ได้แกล้งทำตัวน่าสงสาร ในเมื่อพวกคุณไม่ชอบผม”

“งั้นก็เซ็นใบหย่ากับหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์มาให้ผมซะ!”

ก่อนจะแยกตัวออกจากโลกนี้ ผมไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับพวกเธออีก

และก็ไม่อยากอาละวาดแล้วด้วย มันไม่มีความหมายอะไรเลย

สิ้นเสียงของผม เสียงปังก็ดังสนั่นขึ้น

สวี่จือเซี่ยยืนหน้าตึงอยู่ตรงประตู โดยมีเซี่ยจิ่งซูยืนกระสับกระส่ายอยู่ข้าง ๆ