LOGINShare
บทที่ 4
Latest chapter
ไม่ต้องเอ่ยคำลา บทที่ 9
หลังจากฝังศพผม ผู้หญิงทั้งสามคนก็ผิดปกติไปหมดพี่สาวเอาแต่ดื่มเหล้าเมามายอยู่บ้านทั้งวัน เอาแต่กอดรูปถ่ายคู่ของเราไว้พลางพร่ำเรียกชื่อผมไม่หยุด“ซวี่ไป๋ พี่ผิดไปแล้ว นายกลับมาเถอะนะ”“ตั้งแต่เด็กนายก็ว่านอนสอนง่าย พี่คิดไปได้ยังไงว่านายไม่ดี”ความเมามายทำให้เธอเกิดภาพหลอน เห็นภาพผมนั่งอยู่บนหน้าต่างแล้วทิ้งตัวกระโดดลงไปจึงพุ่งตัวเข้าไปหาราวกับคนเสียสติ“ซวี่ไป๋อย่ากระโดด อย่าทิ้งพี่ไปนะ พี่ผิดไปแล้ว”เธอร้องไห้ตะโกนพลางเอื้อมมือไปคว้าตัวผม ทว่าสุดท้ายกลับก้าวพลาดพลัดตกจากหน้าต่างลงไปหัวกระแทกพื้น สิ้นลมหายใจคาที่สวี่จือเซี่ยได้คลิปวิดีโอตอนที่ผมถูกทรมานก่อนตายมาเธอเปิดดูคลิปนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับต้องการทรมานตัวเองปากก็พร่ำบอกสำนึกผิด “ซวี่ไป๋ นายไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะคอยอยู่เคียงข้างนายเอง”“แล้วก็ลูกของเราด้วย พวกนายรอฉันก่อนนะ”เธอบริจาคหุ้นของสวี่ซื่อและทรัพย์สินทั้งหมดในชื่อของตัวเองออกไปจนเกลี้ยงเธออยากใช้วิธีนี้เพื่อไถ่บาป หวังให้ผมกับลูกใช้ชีวิตในปรโลกได้สุขสบายขึ้นอีกสักนิดทว่าผมกลับไม่รู้สึกซาบซึ้งใจเลยสักนิดตอนที่ผมยังมีชีวิตอยู่กลับใจดำอำมหิตกับผม พอผมตา
ไม่ต้องเอ่ยคำลา บทที่ 8
สวี่จือเซี่ยโอบกอดร่างที่แข็งทื่อของผม น้ำตาเอ่อล้นออกมาเธอทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะราวกับคนบ้า“ซวี่ไป๋ ฉันผิดไปแล้ว นายกลับมาเถอะนะ”เสิ่นหว่านหนิงมองสภาพของผมที่ไม่สามารถพูดอะไรได้อีกด้วยความเสียใจ“เซี่ยจิ่งซูโกหกตั้งแต่โผล่มาแล้ว แต่เรามันโง่เองที่มองไม่ออก”“ถ้ามองธาตุแท้ของเขาออกเร็วกว่านี้ ซวี่ไป๋ก็คงยังมีชีวิตอยู่ดีมีสุข”พี่สาวคุกเข่าอยู่ตรงหน้าผม สายตาเลื่อนลอย พูดไม่ออกเลยสักคำพวกเธอจัดงานศพให้ผมวันที่ฝังศพผม ท้องฟ้ามีฝนตกปรอย ๆพี่สาวตาบวมเป่ง ยืนแทบจะไม่ไหว“ซวี่ไป๋ พี่รักษาสัญญาไม่ได้ ตกลงกันแล้วว่าจะดูแลนายให้ดี แต่กลับทำนายหายไปซะได้”“ตอนเด็ก ๆ นายออกจะว่านอนสอนง่าย ทำไมพี่ถึงถูกผีบังตาไปเชื่อคำพูดของเซี่ยจิ่งซูได้นะ”เสิ่นหว่านหนิงคุกเข่าอยู่หน้าป้ายหลุมศพผม แล้วโขกศีรษะลงอย่างแรงหนึ่งครั้ง“ซวี่ไป๋ ชีวิตฉันพี่เป็นคนช่วยไว้ นึกไม่ถึงเลยว่าฉันจะกลายเป็นหนึ่งในคนบาปที่ทำร้ายพี่จนตาย”สวี่จือเซี่ยมองผมอย่างหมดอาลัยตายอยาก ปากก็พึมพำ“เป็นฉันเองที่ทำลายครอบครัวของตัวเองกับมือ เป็นคนฆ่าสามีกับลูกของตัวเอง”พอเห็นท่าทางสำนึกผิดและโทษตัวเองของพวกเธอ ผมก็อดแค
ไม่ต้องเอ่ยคำลา บทที่ 7
“ฉันไม่รู้เลยว่าจิ่งซูจะโหดเหี้ยมขนาดนี้”เธอลุกขึ้นยืนแล้วเงื้อมือตบหน้าสวี่จือเซี่ยอย่างแรง “เธอเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าบนเขาอากาศดี ซวี่ไป๋ไปพักฟื้นที่นั่นน่าจะเหมาะ อย่างมากก็แค่น่าเบื่อไปหน่อยไม่ใช่หรือไง”“แล้วทำไมเขาถึงมีสภาพแบบนี้ได้”“ห้าปีมานี้เธอให้คำมั่นสัญญากับฉันมาตลอดว่าซวี่ไป๋ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ทำไมถึงต้องหลอกฉันด้วย”สวี่จือเซี่ยยืนตัวสั่นอย่างหมดหนทาง ไร้สติราวกับหุ่นกระบอกที่ถูกสูบวิญญาณออกไปพี่สาวพังทลายจนหมดเรี่ยวแรง ทรุดลงไปนั่งร้องไห้โฮกับพื้นเสิ่นหว่านหนิงหยิบโทรศัพท์ของหลี่ฮุยออกมาเมื่อเห็นภาพในอัลบั้มที่ผมเนื้อตัวอาบไปด้วยเลือดนอนขดคุดคู้มุมห้อง ใบหน้าของเธอก็ยิ่งซีดเผือดเธอเปิดดูต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเห็นภาพผมนอนเบิกตากว้างอยู่บนพื้น แววตาอันสิ้นหวังราวกับเข็มแหลมทิ่มแทงหัวใจเธอเธอเจอบันทึกเสียงอีกอัน น้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าร้ายกาจดั่งอสรพิษของเซี่ยจิ่งซูดังขึ้น“เหลือแค่ลมหายใจไว้ก็พอ ถ้ายังปรานี เงินก้อนสุดท้ายก็อย่าหวังว่าจะได้”“ขอแค่ไม่ตาย อยากจะเล่นสนุกยังไงก็เชิญ ไม่มีใครสนใจมันหรอก”เมื่อเสียงบันทึกจบลง สวี่จือเซี่ยก็แผดเสียงร้องคำรามอย่างอ
ไม่ต้องเอ่ยคำลา บทที่ 6
พี่สาวก็ยังไม่อยากเชื่อ เธอยืนกรานให้หมอตรวจร่างกายผมเธอต้องการตรวจสอบให้แน่ชัดว่าบาดแผลบนตัวผมมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คราวนี้หมอหลายคนเข้ามาช่วยกันตรวจครึ่งชั่วโมงผ่านไป หมออาวุโสก็เหงื่อแตกพลั่ก“คุณเซี่ยถูกทรมานอย่างทารุณก่อนเสียชีวิตครับ ใต้ร่มผ้าไม่มีผิวหนังส่วนไหนที่สมบูรณ์เลยแม้แต่นิดเดียว”ผู้หญิงทั้งสามคนยืนฟังคำพูดของหมออย่างหมดอาลัยตายอยาก ไม่มีใครกล้าขยับตัวหมอถอนหายใจ เอ่ยอย่างลังเล “ตอนตรวจเราพบว่าอวัยวะเพศของคุณเซี่ยฉีกขาดอย่างรุนแรง และร่างกายมีกระดูกหักหลายแห่งครับ”“ไม่รู้ว่าใครมีความแค้นกับเขามากมายขนาดนี้ แม้กระทั่งการตัดขาทั้งสองข้างก็ดูเหมือนทำแบบลวก ๆ ...”สิ้นเสียงหมอ พี่สาวก็คว้าผลตรวจในมือเขามาดู เมื่อเห็นเนื้อหาบนนั้นชัดเจน ขาทั้งสองข้างก็พลันอ่อนแรงจนทรุดลงไปนั่งกับพื้นทันทีแววตาของเธอเลื่อนลอย มือสั่นเทาจนแทบจะถือกระดาษในมือไว้ไม่อยู่อ้าปากค้าง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาเสิ่นหว่านหนิงนิ่งมองร่างของผมบนเตียงเปลือกตาปิดสนิท ใบหน้าไร้สีเลือด ขาทั้งสองข้างไม่สมบูรณ์ และเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยที่ชุ่มเลือดเธอนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่ผมกลับมา เธอก็ไม
ไม่ต้องเอ่ยคำลา บทที่ 5
“เซี่ยซวี่ไป๋!”ผมตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง ขาเทียมก็แตกกระจายตามไปด้วยผมรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิว หลังจากวิญญาณหลุดออกจากร่างก็ล่องลอยอยู่กลางอากาศ เพื่อรอให้ระบบมารับสวี่จือเซี่ยพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก เธอมองสภาพศพอันน่าสยดสยองกับขาเทียมของผม แววตาเผยให้เห็นความไม่อยากเชื่อ“ทำไมถึงเป็นแบบนี้”“ซวี่ไป๋ ขา...ขาของนายล่ะ”เธอขยับร่างกายที่แข็งทื่อ ค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ด้วยฝีเท้าที่ไม่มั่นคง แล้วโอบกอดร่างอันเละเทะนั้นไว้“เซี่ยซวี่ไป๋ ฉันกำลังพูดกับนายอยู่นะ รีบตอบฉันมาสิ!”เธอแผดเสียงร้องอย่างสิ้นหวัง ดวงตาแดงก่ำจนน่ากลัว“เลิกเล่นตลกกับฉันได้แล้ว!”“ก็แค่ให้นายไปขอโทษจิ่งซู ถึงขั้นต้องคิดสั้นเลยหรือไง”เธอกอดผมไว้แน่น ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เสียงก็สั่นเทาจนฟังไม่ได้ศัพท์พี่สาวกับเสิ่นหว่านหนิงก็วิ่งสุดชีวิตตรงมาหาผมเช่นกันปากพร่ำเรียกชื่อผมไม่หยุด“ซวี่ไป๋ นายอย่าทำให้ฉันตกใจสิ”“เซี่ยซวี่ไป๋ พี่บอกว่าจะเป็นหุ้นส่วนบริษัทของฉันไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงคิดสั้นล่ะ”พวกเธอล้อมรอบตัวผม ร้องเรียกผมราวกับคนบ้าเสิ่นหว่านหนิงเอื้อมมือไปอังจมูกดูจังหวะหายใจของผม แล้วทรุด
ไม่ต้องเอ่ยคำลา บทที่ 4
ตอนเธอกำลังเดินมาหาผม เซี่ยจิ่งซูก็ตะโกนขึ้นอย่างสติแตก“พี่จือเซี่ย เลือดผมไหลเต็มไปหมดเลย ผมกำลังจะตายใช่ไหม”คำพูดของเขาทำให้ผู้หญิงทั้งสามคนตรงหน้าตื่นตระหนกสวี่จือเซี่ยประคองเขาขึ้นมาอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงตื่นตระหนก“ไม่หรอก จิ่งซูแข็งใจไว้นะ ฉันจะพานายไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ”ตอนที่เธอเดินผ่าน ผมก็กระอักเลือดออกมาพอดีสีหน้าเสิ่นหว่านหนิงพลันเคร่งเครียด จังหวะที่กำลังจะก้มลงมาดูอาการผม กลับถูกพี่สาวดึงตัวไว้พี่สาวสั่งสอนผมด้วยแววตาหงุดหงิด “เซี่ยซวี่ไป๋ นิสัยเสียไม่เปลี่ยนเลยนะ ทำร้ายจิ่งซูแล้วยังจะมาแสดงละครอยู่อีก”สีหน้าเสิ่นหว่านหนิงพลันมืดครึ้มลงทันที “ฉันอุตส่าห์เป็นห่วงพี่ ที่แท้ก็จอมมารยา”สวี่จือเซี่ยปรายตามองผมด้วยความรังเกียจ ก่อนสั่งบอดี้การ์ดเสียงเย็น “พาเซี่ยซวี่ไป๋ไปโรงพยาบาล”เซี่ยจิ่งซูถูกส่งเข้าห้องตรวจไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หมอก็รีบร้อนเดินออกมา“ร่างกายคนไข้ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว พอหกล้มอาการโลหิตจางก็ยิ่งรุนแรงขึ้น”“ต้องรีบถ่ายเลือดเพื่อรักษาระดับค่าเลือด”พี่สาวกระชากผมให้ลุกขึ้น แววตาดุดัน“กว่าร่างกายจิ่งซูแข็งแรงขึ้นมาได้ไม่ใช่ง่าย ๆ นาย
