ไม่ต้องเอ่ยคำลา

หลังจากได้รับการช่วยเหลือจากการถูกลักพาตัวไปขายถึงห้าปี สวี่จือเซี่ยผู้เป็นภรรยาก็พูดกับผมด้วยท่าทีราบเรียบ “คนที่ลักพาตัวนายไป ฉันเป็นคนส่งไปเอง ตอนที่นายถูกตีจนสลบแล้วมัดขึ้นรถ ฉันก็ยืนอยู่ในซอยนั้นแหละ” ร่างของผมแข็งทื่อ พลันได้ยินเสียงพี่สาวซึ่งเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งไห่เฉิงเอ่ยขึ้น “เงินที่จ้างคนไปลักพาตัวนาย ฉันเป็นคนออกเอง” “ตอนแรกตั้งใจจะลงโทษแค่สามปีแล้วค่อยรับกลับมา แต่หว่านหนิงกลัวว่านายจะไม่หลาบจำแล้วไปรังแกจิ่งซูอีก” “เลยยืนกรานให้นายอยู่ในหมู่บ้านบนเขาต่ออีกสองปี” เสิ่นหว่านหนิงคือเด็กกำพร้าที่ผมเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก หลังจากถูกลักพาตัวไปกักขัง ผมต้องเผชิญกับการทรมานอย่างไร้มนุษยธรรมทุกค่ำคืน อยากตายก็ไม่ตาย พอคิดจะหนี ขาทั้งสองข้างก็ถูกตีจนพิการ ต้องทนใส่ขาเทียมราคาถูก ผมพยายามแทบตายเพื่อจะได้กลับมาพบผู้หญิงทั้งสามคนตรงหน้า ทว่ากลับนึกไม่ถึงเลยว่าพวกเธอคือตัวการของเรื่องทั้งหมด เลือดในกายผมเย็นเฉียบจนตัวสั่นเทา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ทำไมต้องทำลายฉันด้วย” พี่สาวกับเสิ่นหว่านหนิงอึกอักเหมือนมีคำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก ทว่าสวี่จือเซี่ยกลับชิงพูดขึ้นก่อน “นายอาศัยความลำเอียงของเราไปรังแกจิ่งซู เราก็แค่อยากให้นายรู้ความบ้าง” “ฉันท้องลูกของจิ่งซูแล้ว ถ้านายรับไม่ได้ก็หย่ากันไปซะ” กลิ่นคาวเลือดตีตื้นขึ้นมาในลำคอ จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ห่างหายไปนานก็ดังขึ้นในหัว [โฮสต์ ต้องการล้มเลิกการช่วยเหลือตัวร้ายทั้งสาม และแยกตัวออกจากโลกนี้เลยหรือไม่]