หมอสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นผมหัวเราะไปร้องไห้ไปเขาทำได้เพียงถอนหายใจแล้วเอ่ยปลอบ“อย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้นเลย ถ้าหาไขกระดูกที่เข้ากันได้ ก็ยังมีโอกาสรอดชีวิตเกินห้าปี”หมอเดินอ้อมไปอีกด้าน ก่อนที่ผมจะรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่มือ“ยาตัวนี้อาจทำให้เจ็บหน่อยนะ อดทนหน่อย”ผมก้มหน้าลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย เจ็บงั้นเหรอ?แปลกที่ผมกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยเมื่อเทียบกับความทรมานตลอดห้าปีที่ผ่านมา ที่ต่อให้ร้องขอความช่วยเหลือจนสุดเสียงก็ไม่มีใครเหลียวแล ความเจ็บแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้?หมอเอ่ยถามผมอีกครั้ง“คุณมีญาติไหม? ลองให้พวกเขามาตรวจความเข้ากันได้ของไขกระดูกก็ได้นะ เพราะคนในครอบครัว...”“ไม่มีครับ”ผมเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่หัวใจเจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระลอก“ผมไม่มีญาติ”ผมหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ผมเป็นเด็กกำพร้าครับ”ในที่สุดผมก็เข้าใจว่า ที่แท้ตั้งแต่ต้นจนจบ ผมก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กกำพร้าเลย ไม่มีใครรักผมสักคนหมอชะงักไปก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้งเขาเปิดประตู ผู้คุมสองคนเดินเข้ามา เมื่อได้ยินคำพูดของหมอ ทั้งคู่ก็หันมองหน้ากันทั้งคู่ต่างก็รู้
Read more