All Chapters of พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย: Chapter 1 - Chapter 8

8 Chapters

บทที่ 1

หมอสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นผมหัวเราะไปร้องไห้ไปเขาทำได้เพียงถอนหายใจแล้วเอ่ยปลอบ“อย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้นเลย ถ้าหาไขกระดูกที่เข้ากันได้ ก็ยังมีโอกาสรอดชีวิตเกินห้าปี”หมอเดินอ้อมไปอีกด้าน ก่อนที่ผมจะรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่มือ“ยาตัวนี้อาจทำให้เจ็บหน่อยนะ อดทนหน่อย”ผมก้มหน้าลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย เจ็บงั้นเหรอ?แปลกที่ผมกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยเมื่อเทียบกับความทรมานตลอดห้าปีที่ผ่านมา ที่ต่อให้ร้องขอความช่วยเหลือจนสุดเสียงก็ไม่มีใครเหลียวแล ความเจ็บแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้?หมอเอ่ยถามผมอีกครั้ง“คุณมีญาติไหม? ลองให้พวกเขามาตรวจความเข้ากันได้ของไขกระดูกก็ได้นะ เพราะคนในครอบครัว...”“ไม่มีครับ”ผมเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่หัวใจเจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระลอก“ผมไม่มีญาติ”ผมหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงแหบพร่าเล็กน้อย “ผมเป็นเด็กกำพร้าครับ”ในที่สุดผมก็เข้าใจว่า ที่แท้ตั้งแต่ต้นจนจบ ผมก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กกำพร้าเลย ไม่มีใครรักผมสักคนหมอชะงักไปก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้งเขาเปิดประตู ผู้คุมสองคนเดินเข้ามา เมื่อได้ยินคำพูดของหมอ ทั้งคู่ก็หันมองหน้ากันทั้งคู่ต่างก็รู้
Read more

บทที่ 2

เธอเดินเข้ามาหาผม ยังคงดูสง่างามและภูมิฐานเหมือนเคยเมื่อมายืนคู่กับผมที่มีสภาพซอมซ่อในตอนนี้ เราสองคนช่างดูไม่เข้ากันเอาเสียเลย“ออกจากคุกแล้ว พี่ก็มารับนายไง”ผมจ้องมองเธอนิ่ง ๆ อยู่สองวินาที กลับรู้สึกเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้าเธอหลบสายตาไปโดยไม่รู้ตัว แต่ผมมองเห็นแววรู้สึกผิดที่วาบผ่านดวงตาของเธอได้อย่างชัดเจน“พี่ครับ ผมไม่ได้เป็นโรคเดินละเมอใช่ไหม แล้วผมก็ไม่ได้ทำร้ายกู้เทียนเหิงด้วย”เห็นสีหน้าเธอแข็งค้าง ผมจึงพูดต่อ“ทั้งหมดเป็นแค่แผนการที่พี่ใช้เพื่อปกป้องกู้เทียนเหิง แต่ผมไม่เข้าใจ ทั้งที่ผมไม่เคยทำร้ายเขาเลย”“มันมีเหตุผลอะไรที่ทำให้พี่ตัดสินใจทำเรื่องนี้ได้อย่างเด็ดขาดไร้เยื่อใยขนาดนั้น?”เธอชะงักฝีเท้า เม้มริมฝีปากสวยแน่น ไม่กล้าสบตาผมผมกระตุกมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ“อีกอย่าง ผมป่วยแล้วด้วย”เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันกลับมา แววตาเต็มไปด้วยความรำคาญ“กู้เสี่ยวชวน เพิ่งออกจากคุกมาก็เริ่มหาเรื่องแล้วเหรอ?”“เดี๋ยวก็สงสัยว่าตัวเองเป็นโรคเดินละเมอหรือเปล่า เดี๋ยวก็บอกว่าป่วย ต่อไปจะบอกว่าตัวเองถูกใส่ร้าย แล้วก็กำลังจะตายใช่ไหม?”ผมอ้าปาก อยากจะตอบว่าใช่แต
Read more

บทที่ 3

เมื่อผมฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลพี่สาวยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าบึ้งตึงข้างกายเธอมีหมอคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่ ส่วนกู้เทียนเหิงกำลังมองผมด้วยแววตาเยาะเย้ยเมื่อเห็นผมลืมตา พี่สาวก็เดินเข้ามาหาเธอกระชากสายน้ำเกลือออกจากมือผม ก่อนจะต่อว่าด้วยน้ำเสียงต่ำอย่างโกรธเคือง“ที่แท้จุดประสงค์ของนายก็คืออยากให้ฉันเชื่อว่านายเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวใช่ไหม? อยากให้ฉันรู้สึกผิด? หรือคิดจะค่อย ๆ บีบให้เทียนเหิงออกจากบ้านกันแน่?”“กู้เสี่ยวชวน!”เธอตะโกนลั่นด้วยความโกรธจนผมรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งศีรษะ“นายมันเลวร้ายเกินไปแล้ว!”ผมอ้าปาก อยากจะอธิบาย อยากบอกเธอว่าผมป่วยจริง ๆแต่กลับถูกหมอคนที่เคยวินิจฉัยว่าผมเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน“ขอโทษนะครับ คุณชายกู้ ผมโอนเงินคืนเข้าบัญชีของคุณแล้ว”“ด้วยจรรยาบรรณของแพทย์ ผมไม่อาจร่วมมือกับคุณทำเรื่องชั่วร้ายด้วยการโกหกได้”ผมเบิกตากว้างรู้สึกเพียงว่ามีเสียงหึ่ง ๆ ดังอื้ออึงอยู่ในหู“คุณพูดว่าอะไรนะ?”เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ผมก็หันไปมองหน้ากู้เทียนเหิงโดยไม่รู้ตัวผมมองเห็นทั้งความลำพองใจ ความสะใจในความทุก
Read more

บทที่ 4

พี่สาวพากู้เทียนเหิงเดินเข้ามา สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีนักหวังเทารับสัญญาณทางสายตาจากกู้เทียนเหิง ก่อนจะรีบแสร้งทำสีหน้าราวกับมีความผิดติดตัว“ผม... พวกเราไม่ได้กำลังแสดงละครกันนะ ไม่สิ...”เขารีบหุบปาก ก่อนจะเหลือบมองผมเงียบ ๆพี่สาวหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มทันที “พูดมา!”หวังเทาตกใจจนตัวสั่นงันงก“ขอโทษครับคุณหนูกู้ คุณชายกู้เป็นคนจ้างผมมา เขาสั่งให้ผมซ้อมเขาสักครั้ง”“แล้วก็จะได้โยนความผิดให้คุณชายที่อยู่ข้าง ๆ คุณอย่างแนบเนียนครับ”กู้เทียนเหิงเบิกตากว้าง ราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง“พี่?”“พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง...”ผมพยุงตัวลุกขึ้นยืน แผ่นหลังอาบไปด้วยเลือดสด ๆ ส่วนเลือดกำเดาก็ไหลออกมาอีกครั้งหยดลงบนพื้นทีละหยดไม่ขาดสาย“กู้เทียนเหิง ฉันไสหัวออกจากตระกูลกู้มาแล้ว ทำไมนายถึงยังไม่ยอมปล่อยฉันไปอีก?”พี่สาวได้ยินเช่นนั้นก็แค่นหัวเราะเย็นชาเธอดึงกู้เทียนเหิงไปหลบอยู่ด้านหลัง พร้อมกับพูดเยาะเย้ยผม“เขาไม่ยอมปล่อยนายงั้นเหรอ?”“กู้เสี่ยวชวน จนป่านนี้นายยังจะแสดงละครอีก!”พี่สาวส่ายหน้า ความผิดหวังในแววตาของเธอทำให้หัวใจผมเจ็บแปลบ“ทำไม
Read more

บทที่ 5

ด้านนอก กู้ยวนกำลังเคาะประตูดังตึง ๆ ความอึดอัดหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูกเอ่อล้นขึ้นมาในใจความรู้สึกนี้...เหมือนกับตอนที่กู้เสี่ยวชวนแพ้อาหารทะเลอย่างรุนแรงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดในวัยเด็กไม่มีผิดเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มือที่กำลังเคาะประตูของกู้ยวนก็ชะงักค้างทันที“แพ้อาหารทะเล...”เธอพึมพำคำเหล่านั้นผ่านริมฝีปากบาง รู้สึกชาวาบขึ้นมาในใจจริงสิ เธอนึกออกแล้ว ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เพราะเทียนเหิงชอบ...บนโต๊ะอาหารจึงมีแต่อาหารทะเลสารพัดชนิดส่วนเรื่องที่กู้เสี่ยวชวนแพ้อาหารทะเล ดูเหมือนเธอจะลืมไปแล้วเมื่อรออยู่นานแต่ภายในห้องกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆเธอก็เริ่มหมดความอดทน“ยังไม่ยอมเปิดประตูอีกเหรอ? ฉันซื้อเค้กมาให้นายนะ กู้เสี่ยวชวน ความอดทนของฉันมีขีดจำกัดเหมือนกัน!”พูดจบ เธอก็เม้มริมฝีปากแน่น ยืนนิ่งฟังความเคลื่อนไหวภายในห้องแต่ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัดทุกอย่างกลับเงียบสนิทกู้ยวนขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกไปยังรายชื่อ ‘กู้เสี่ยวชวน’หนึ่งวินาที สองวินาทีเธอแนบหูเข้ากับประตู ฟังเสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่ด้านในเมื่อเห็นว่าไม่มีใครรับสายสักที เธอก็เริ่มโมโ
Read more

บทที่ 6

คนตรงหน้าสวมชุดอยู่บ้านสีขาว นอนนิ่งอยู่บนเตียงถังขยะข้างเตียงเต็มไปด้วยกระดาษทิชชูเปื้อนเลือดกู้ยวนยืนนิ่งอึ้ง ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่ศีรษะอย่างแรงจนสมองไม่อาจประมวลผลอะไรได้ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและแหบพร่า ราวกับกลัวว่าจะรบกวนคนบนเตียงที่นอนแน่นิ่งไร้การตอบสนอง“เสี่ยวชวน?” เธอเดินเข้าไปใกล้ ราวกับมองไม่เห็นผิวหนังที่เน่าเปื่อยนั้นก่อนจะคว้ามือของผมไว้แน่น“เสี่ยวชวน ตื่นสิ พี่มาแล้วนะ พี่มาฉลองวันเกิดให้นายแล้ว”สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่มือของผม ขอบตาแดงก่ำจนน่าตกใจ“กู้เสี่ยวชวน! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”กู้เทียนเหิงทนดูต่อไปไม่ไหว จึงฝืนความขยะแขยงเดินเข้าไปใกล้“พี่ครับ ดูเหมือนเขาจะตายแล้ว...”“อ๊าก!”กู้เทียนเหิงไม่คิดว่ากู้ยวนจะลงมือกับเขา จึงเสียหลักล้มก้นกระแทกลงบนเตียง ใบหน้าบังเอิญไปสัมผัสกับนิ้วเท้าที่เน่าเปื่อยของผมพอดีเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งกู้เทียนเหิงตกใจจนรีบลุกขึ้นนั่ง พลางขย้อนออกมาไม่หยุดกู้ยวนหันกลับมา ตวัดสายตาคมกริบไร้ความอบอุ่นไปทางเขา“พูดบ้าอะไรของนาย! น้องช
Read more

บทที่ 7

ภายในห้องเงียบสนิทลงทันทีกู้ยวนหันกลับมา รู้สึกเหมือนมีเสียงดังอื้ออึงขึ้นในหัวชั่วขณะ“คุณพูดว่าอะไรนะ?”เธอหันไปจ้องคนที่มีสายตาล่อกแล่กอย่างมีพิรุธด้วยแววตาอำมหิตโดยไม่กะพริบ“พูดอีกครั้งซิ!”หมอหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะมองผมที่นอนอยู่บนเตียง ความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจจากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดเสียงบันทึกช่วงหนึ่ง“ถึงเวลาตรวจ คุณก็บอกพี่สาวไปว่ากู้เสี่ยวชวนไม่ได้เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวจริง ๆ เข้าใจไหม?”“...แต่ว่าถ้าเขาไม่ได้รับการรักษาทันเวลา อีกไม่นานเขาก็จะตายนะครับ”กู้เทียนเหิงแค่นหัวเราะเย็นชา“ตายไปได้ยิ่งดี! สั่งให้ทำอะไรก็ทำไป จะพูดมากทำไม! ลูกสาวคุณต้องใช้เงินสิบล้านบาทไปเรียนต่อต่างประเทศไม่ใช่เหรอ? ระหว่างอนาคตของลูกสาวแท้ ๆ กับคนแปลกหน้าคนหนึ่ง คุณควรเลือกใครก็น่าจะรู้ดี!”หมอเงียบไปครู่หนึ่ง“ผมเข้าใจแล้วครับ”เสียงบันทึกหยุดลงกะทันหัน ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้ากู้ยวนค่อย ๆ หันกลับไปอย่างเหม่อลอยมองกู้เทียนเหิง“เป็นฝีมือนายเองสินะ...”ตอนนี้ขาทั้งสองข้างของกู้เทียนเหิงสั่นไม่หยุด ในใจอยากจะถลกหนังเลาะเอ็นหมอโง่
Read more

บทที่ 8

วันต่อมา ณ สวนสุสานเมืองจิงสายฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าท่ามกลางภูเขาอันเงียบเหงาที่มีลมหนาวพัดผ่านหญิงสาวในชุดสูทสีดำยืนแน่นิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้นสายตาจับจ้องรูปถ่ายบนป้ายหลุมศพตรงหน้าโดยไม่ขยับเขยื้อนผมลอยอยู่ด้านข้าง และพบว่ารูปถ่ายบนป้ายหลุมศพเป็นรูปที่ถ่ายในวันฉลองบรรลุนิติภาวะตอนอายุสิบแปดปีของผมนั่นเป็นวันสุดท้ายที่ชีวิตอันแสนสั้นของผมยังมีความสงบสุขเพื่อคนนอกเพียงคนเดียว เธอถึงกับยอมทรมานน้องชายแท้ ๆ ของตัวเองแล้วพอทุกอย่างจบลง ก็มาทำเป็นสำนึกผิดอย่างนั้นเหรอ?ช่างน่าขันสิ้นดีกู้ยวนค่อย ๆ ย่อตัวลง ใช้มือเช็ดหยดน้ำฝนบนรูปถ่ายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือ“เสี่ยวชวน ทั้งหมดเป็นความผิดของพี่เอง...”จู่ ๆ เธอก็นึกถึงวันเวลาในอดีต ตอนที่พ่อกับแม่ยังมีชีวิตอยู่ตอนนั้น ทุกวันหลังเลิกเรียน พอกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่เธอทำก็คืออุ้มเสี่ยวชวนขึ้นหลังแล้วเล่นเป็นม้าให้เขาขี่เธอมักจะพูดเสมอว่า“ต่อไปนี้มีพี่อยู่ทั้งคน จะไม่มีใครทำร้ายนายได้เด็ดขาด!”แต่ตอนนี้น้องชายของเธอกลับนอนสงบนิ่งอยู่ใต้ป้ายหลุมศพเล็ก ๆ นั้นส่วนตัวการที่ทำให้เขาต้องเจ
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status