Share

บทที่ 3

Author: หูลู่ซี
เมื่อผมฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาล

พี่สาวยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าบึ้งตึง

ข้างกายเธอมีหมอคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่ ส่วนกู้เทียนเหิงกำลังมองผมด้วยแววตาเยาะเย้ย

เมื่อเห็นผมลืมตา พี่สาวก็เดินเข้ามาหา

เธอกระชากสายน้ำเกลือออกจากมือผม ก่อนจะต่อว่าด้วยน้ำเสียงต่ำอย่างโกรธเคือง

“ที่แท้จุดประสงค์ของนายก็คืออยากให้ฉันเชื่อว่านายเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวใช่ไหม? อยากให้ฉันรู้สึกผิด? หรือคิดจะค่อย ๆ บีบให้เทียนเหิงออกจากบ้านกันแน่?”

“กู้เสี่ยวชวน!”

เธอตะโกนลั่นด้วยความโกรธจนผมรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งศีรษะ

“นายมันเลวร้ายเกินไปแล้ว!”

ผมอ้าปาก อยากจะอธิบาย อยากบอกเธอว่าผมป่วยจริง ๆ

แต่กลับถูกหมอคนที่เคยวินิจฉัยว่าผมเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ขอโทษนะครับ คุณชายกู้ ผมโอนเงินคืนเข้าบัญชีของคุณแล้ว”

“ด้วยจรรยาบรรณของแพทย์ ผมไม่อาจร่วมมือกับคุณทำเรื่องชั่วร้ายด้วยการโกหกได้”

ผมเบิกตากว้าง

รู้สึกเพียงว่ามีเสียงหึ่ง ๆ ดังอื้ออึงอยู่ในหู

“คุณพูดว่าอะไรนะ?”

เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ผมก็หันไปมองหน้ากู้เทียนเหิงโดยไม่รู้ตัว

ผมมองเห็นทั้งความลำพองใจ ความสะใจในความทุกข์ของผู้อื่น และความรังเกียจเดียดฉันท์ในแววตาของเขาได้อย่างชัดเจน

“นายอีกแล้ว...”

ผมเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า เจ็บปวดราวกับกำลังร้องไห้ออกมาเป็นเลือด

ขอบตาของผมแดงก่ำจนน่ากลัว

พี่สาวขมวดคิ้ว ก่อนจะรีบดึงกู้เทียนเหิงไปหลบอยู่ด้านหลังทันที สีหน้าของเธอมืดครึ้มลง

“สั่งสอนเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักจำ!”

“ไม่ใช่ว่าอยากหนีออกจากบ้านนักเหรอ? ได้ ฉันจะให้สมใจนาย เดี๋ยวนี้เลย ไสหัวออกจากบ้านตระกูลกู้ไปซะ!”

พูดจบ เธอก็จูงมือกู้เทียนเหิงเดินจากไปอย่างไม่ไยดี

ส่วนเขาหันกลับมา

ส่งยิ้มให้ผม ก่อนจะขยับปากโดยไม่ออกเสียงว่า “พี่แพ้อีกแล้ว”

ภายในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง หมอหลุบตาลง

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลังเลและความขัดแย้งในใจ

“ขอโทษ...”

“ลูกของผมต้องใช้เงินก้อนหนึ่งเพื่อไปเรียนต่อต่างประเทศ กู้เสี่ยวชวน ผมขอโทษจริง ๆ...”

ผมกระตุกมุมปากเล็กน้อย แสดงท่าทีว่าไม่เป็นไร

คนเราไม่เห็นแก่ตัวเอง ฟ้าดินก็คงไม่ยอมให้อยู่รอด

เพียงแต่น้ำตากลับไหลออกมาจากหางตาอีกครั้ง หยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนเตียงผู้ป่วย

ผมถูกไล่ออกจากบ้าน จึงไปเช่าห้องเล็ก ๆ เก่าโทรมแห่งหนึ่ง

คืนนั้น หลังจากกินยาและกำลังเตรียมตัวเข้านอน ผมก็ได้ยินเสียงใครบางคนกำลังงัดกลอนประตู

ผมลุกพรวดขึ้นนั่งทันที คว้าท่อนไม้ที่อยู่ข้างตัวแล้วเข้าไปใกล้ประตู

คนด้านนอกยังคงสบถด่าไม่หยุด

“แม่งเอ๊ย ไอ้สารเลวนี่อยู่ในที่โกโรโกโสอะไรวะ! ขนาดประตูยังงัดไม่ออกเลย!”

ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ร่างกายของผมก็แข็งทื่อไปทั้งตัว!

เป็นเขา!

ไอ้หัวโจกในเรือนจำคนนั้น…

แต่มันถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตไม่ใช่เหรอ แล้วถูกปล่อยตัวออกมาได้ยังไง?

ขณะที่ผมกำลังคิดอยู่นั้น คนด้านนอกก็ถีบกลอนเหล็กจนหลุดออก

ส่วนผมก็เสียหลักล้มกระแทกพื้นอย่างแรงตามแรงเหวี่ยง

หวังเทาแค่นหัวเราะเย็นชา ก่อนจะย่อตัวลงแย่งท่อนไม้ในมือผมไป แล้วใช้มันเคาะพื้นครั้งแล้วครั้งเล่า

เสียงเคาะแต่ละครั้งทำให้ใบหน้าของผมซีดเผือดลงเรื่อย ๆ

ผมมองเขา ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

“กู้เทียนเหิงใช่ไหม? ตั้งแต่อยู่ในคุก กู้เทียนเหิงก็เป็นคนสั่งให้พวกแกทรมานฉันมาตลอดใช่ไหม?”

เขาชะงักไปเล็กน้อย แววตาวูบไหวอย่างมีพิรุธ

“กู้เทียนเหิงอะไรของแก ฉันไม่รู้จัก! ฉันก็แค่หมั่นไส้แกเฉย ๆ ไม่ได้หรือไงวะ?”

ผมพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ ผมไม่มีเงินซื้อยามารักษาตัว

ความเจ็บปวดทั่วร่างจึงเริ่มกลับมาอีกครั้ง

“ตอนอยู่ในคุก แกอ้างว่าอิจฉาที่ฉันได้รับโทษจำคุกสั้นกว่า เลยคอยทรมานฉัน”

“แต่ตอนนี้ฉันเพิ่งถูกปล่อยตัวออกมา แกก็ออกมาตามหลังทันที แกคิดว่าฉันจะยังเชื่อเหตุผลไร้สาระแบบนั้นอีกเหรอ?”

ท่ามกลางสายตามืดครึ้มและอำมหิตของหวังเทา

ผมแค่นหัวเราะเยาะออกมา

“ดูท่ากู้เทียนเหิงคงให้ผลประโยชน์แกไม่น้อยเลยสินะ ถึงขนาดยอมติดคุกเป็นเพื่อนฉันตั้งห้าปี!”

โครม!

“หุบปาก! ไอ้สารเลว!”

แผ่นหลังของผมกระแทกเข้ากับโต๊ะน้ำชาจนกระจกแตกกระจาย เศษกระจกแหลมคมทิ่มลึกเข้าไปในเนื้อหนังของผมทันที

เจ็บ

เจ็บเสียดแทงถึงหัวใจ ราวกับกัดกินลึกไปถึงกระดูก!

ทันใดนั้น ประตูใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับเสียงถามอย่างสงสัยที่ดังขึ้น

“พวกนายกำลังทำอะไรกัน!”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 8

    วันต่อมา ณ สวนสุสานเมืองจิงสายฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าท่ามกลางภูเขาอันเงียบเหงาที่มีลมหนาวพัดผ่านหญิงสาวในชุดสูทสีดำยืนแน่นิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้นสายตาจับจ้องรูปถ่ายบนป้ายหลุมศพตรงหน้าโดยไม่ขยับเขยื้อนผมลอยอยู่ด้านข้าง และพบว่ารูปถ่ายบนป้ายหลุมศพเป็นรูปที่ถ่ายในวันฉลองบรรลุนิติภาวะตอนอายุสิบแปดปีของผมนั่นเป็นวันสุดท้ายที่ชีวิตอันแสนสั้นของผมยังมีความสงบสุขเพื่อคนนอกเพียงคนเดียว เธอถึงกับยอมทรมานน้องชายแท้ ๆ ของตัวเองแล้วพอทุกอย่างจบลง ก็มาทำเป็นสำนึกผิดอย่างนั้นเหรอ?ช่างน่าขันสิ้นดีกู้ยวนค่อย ๆ ย่อตัวลง ใช้มือเช็ดหยดน้ำฝนบนรูปถ่ายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือ“เสี่ยวชวน ทั้งหมดเป็นความผิดของพี่เอง...”จู่ ๆ เธอก็นึกถึงวันเวลาในอดีต ตอนที่พ่อกับแม่ยังมีชีวิตอยู่ตอนนั้น ทุกวันหลังเลิกเรียน พอกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่เธอทำก็คืออุ้มเสี่ยวชวนขึ้นหลังแล้วเล่นเป็นม้าให้เขาขี่เธอมักจะพูดเสมอว่า“ต่อไปนี้มีพี่อยู่ทั้งคน จะไม่มีใครทำร้ายนายได้เด็ดขาด!”แต่ตอนนี้น้องชายของเธอกลับนอนสงบนิ่งอยู่ใต้ป้ายหลุมศพเล็ก ๆ นั้นส่วนตัวการที่ทำให้เขาต้องเจ

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 7

    ภายในห้องเงียบสนิทลงทันทีกู้ยวนหันกลับมา รู้สึกเหมือนมีเสียงดังอื้ออึงขึ้นในหัวชั่วขณะ“คุณพูดว่าอะไรนะ?”เธอหันไปจ้องคนที่มีสายตาล่อกแล่กอย่างมีพิรุธด้วยแววตาอำมหิตโดยไม่กะพริบ“พูดอีกครั้งซิ!”หมอหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะมองผมที่นอนอยู่บนเตียง ความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจจากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดเสียงบันทึกช่วงหนึ่ง“ถึงเวลาตรวจ คุณก็บอกพี่สาวไปว่ากู้เสี่ยวชวนไม่ได้เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวจริง ๆ เข้าใจไหม?”“...แต่ว่าถ้าเขาไม่ได้รับการรักษาทันเวลา อีกไม่นานเขาก็จะตายนะครับ”กู้เทียนเหิงแค่นหัวเราะเย็นชา“ตายไปได้ยิ่งดี! สั่งให้ทำอะไรก็ทำไป จะพูดมากทำไม! ลูกสาวคุณต้องใช้เงินสิบล้านบาทไปเรียนต่อต่างประเทศไม่ใช่เหรอ? ระหว่างอนาคตของลูกสาวแท้ ๆ กับคนแปลกหน้าคนหนึ่ง คุณควรเลือกใครก็น่าจะรู้ดี!”หมอเงียบไปครู่หนึ่ง“ผมเข้าใจแล้วครับ”เสียงบันทึกหยุดลงกะทันหัน ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้ากู้ยวนค่อย ๆ หันกลับไปอย่างเหม่อลอยมองกู้เทียนเหิง“เป็นฝีมือนายเองสินะ...”ตอนนี้ขาทั้งสองข้างของกู้เทียนเหิงสั่นไม่หยุด ในใจอยากจะถลกหนังเลาะเอ็นหมอโง่

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 6

    คนตรงหน้าสวมชุดอยู่บ้านสีขาว นอนนิ่งอยู่บนเตียงถังขยะข้างเตียงเต็มไปด้วยกระดาษทิชชูเปื้อนเลือดกู้ยวนยืนนิ่งอึ้ง ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่ศีรษะอย่างแรงจนสมองไม่อาจประมวลผลอะไรได้ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและแหบพร่า ราวกับกลัวว่าจะรบกวนคนบนเตียงที่นอนแน่นิ่งไร้การตอบสนอง“เสี่ยวชวน?” เธอเดินเข้าไปใกล้ ราวกับมองไม่เห็นผิวหนังที่เน่าเปื่อยนั้นก่อนจะคว้ามือของผมไว้แน่น“เสี่ยวชวน ตื่นสิ พี่มาแล้วนะ พี่มาฉลองวันเกิดให้นายแล้ว”สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่มือของผม ขอบตาแดงก่ำจนน่าตกใจ“กู้เสี่ยวชวน! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”กู้เทียนเหิงทนดูต่อไปไม่ไหว จึงฝืนความขยะแขยงเดินเข้าไปใกล้“พี่ครับ ดูเหมือนเขาจะตายแล้ว...”“อ๊าก!”กู้เทียนเหิงไม่คิดว่ากู้ยวนจะลงมือกับเขา จึงเสียหลักล้มก้นกระแทกลงบนเตียง ใบหน้าบังเอิญไปสัมผัสกับนิ้วเท้าที่เน่าเปื่อยของผมพอดีเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งกู้เทียนเหิงตกใจจนรีบลุกขึ้นนั่ง พลางขย้อนออกมาไม่หยุดกู้ยวนหันกลับมา ตวัดสายตาคมกริบไร้ความอบอุ่นไปทางเขา“พูดบ้าอะไรของนาย! น้องช

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 5

    ด้านนอก กู้ยวนกำลังเคาะประตูดังตึง ๆ ความอึดอัดหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูกเอ่อล้นขึ้นมาในใจความรู้สึกนี้...เหมือนกับตอนที่กู้เสี่ยวชวนแพ้อาหารทะเลอย่างรุนแรงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดในวัยเด็กไม่มีผิดเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มือที่กำลังเคาะประตูของกู้ยวนก็ชะงักค้างทันที“แพ้อาหารทะเล...”เธอพึมพำคำเหล่านั้นผ่านริมฝีปากบาง รู้สึกชาวาบขึ้นมาในใจจริงสิ เธอนึกออกแล้ว ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เพราะเทียนเหิงชอบ...บนโต๊ะอาหารจึงมีแต่อาหารทะเลสารพัดชนิดส่วนเรื่องที่กู้เสี่ยวชวนแพ้อาหารทะเล ดูเหมือนเธอจะลืมไปแล้วเมื่อรออยู่นานแต่ภายในห้องกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆเธอก็เริ่มหมดความอดทน“ยังไม่ยอมเปิดประตูอีกเหรอ? ฉันซื้อเค้กมาให้นายนะ กู้เสี่ยวชวน ความอดทนของฉันมีขีดจำกัดเหมือนกัน!”พูดจบ เธอก็เม้มริมฝีปากแน่น ยืนนิ่งฟังความเคลื่อนไหวภายในห้องแต่ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัดทุกอย่างกลับเงียบสนิทกู้ยวนขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกไปยังรายชื่อ ‘กู้เสี่ยวชวน’หนึ่งวินาที สองวินาทีเธอแนบหูเข้ากับประตู ฟังเสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่ด้านในเมื่อเห็นว่าไม่มีใครรับสายสักที เธอก็เริ่มโมโ

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 4

    พี่สาวพากู้เทียนเหิงเดินเข้ามา สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีนักหวังเทารับสัญญาณทางสายตาจากกู้เทียนเหิง ก่อนจะรีบแสร้งทำสีหน้าราวกับมีความผิดติดตัว“ผม... พวกเราไม่ได้กำลังแสดงละครกันนะ ไม่สิ...”เขารีบหุบปาก ก่อนจะเหลือบมองผมเงียบ ๆพี่สาวหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มทันที “พูดมา!”หวังเทาตกใจจนตัวสั่นงันงก“ขอโทษครับคุณหนูกู้ คุณชายกู้เป็นคนจ้างผมมา เขาสั่งให้ผมซ้อมเขาสักครั้ง”“แล้วก็จะได้โยนความผิดให้คุณชายที่อยู่ข้าง ๆ คุณอย่างแนบเนียนครับ”กู้เทียนเหิงเบิกตากว้าง ราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง“พี่?”“พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง...”ผมพยุงตัวลุกขึ้นยืน แผ่นหลังอาบไปด้วยเลือดสด ๆ ส่วนเลือดกำเดาก็ไหลออกมาอีกครั้งหยดลงบนพื้นทีละหยดไม่ขาดสาย“กู้เทียนเหิง ฉันไสหัวออกจากตระกูลกู้มาแล้ว ทำไมนายถึงยังไม่ยอมปล่อยฉันไปอีก?”พี่สาวได้ยินเช่นนั้นก็แค่นหัวเราะเย็นชาเธอดึงกู้เทียนเหิงไปหลบอยู่ด้านหลัง พร้อมกับพูดเยาะเย้ยผม“เขาไม่ยอมปล่อยนายงั้นเหรอ?”“กู้เสี่ยวชวน จนป่านนี้นายยังจะแสดงละครอีก!”พี่สาวส่ายหน้า ความผิดหวังในแววตาของเธอทำให้หัวใจผมเจ็บแปลบ“ทำไม

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 3

    เมื่อผมฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลพี่สาวยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าบึ้งตึงข้างกายเธอมีหมอคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่ ส่วนกู้เทียนเหิงกำลังมองผมด้วยแววตาเยาะเย้ยเมื่อเห็นผมลืมตา พี่สาวก็เดินเข้ามาหาเธอกระชากสายน้ำเกลือออกจากมือผม ก่อนจะต่อว่าด้วยน้ำเสียงต่ำอย่างโกรธเคือง“ที่แท้จุดประสงค์ของนายก็คืออยากให้ฉันเชื่อว่านายเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวใช่ไหม? อยากให้ฉันรู้สึกผิด? หรือคิดจะค่อย ๆ บีบให้เทียนเหิงออกจากบ้านกันแน่?”“กู้เสี่ยวชวน!”เธอตะโกนลั่นด้วยความโกรธจนผมรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งศีรษะ“นายมันเลวร้ายเกินไปแล้ว!”ผมอ้าปาก อยากจะอธิบาย อยากบอกเธอว่าผมป่วยจริง ๆแต่กลับถูกหมอคนที่เคยวินิจฉัยว่าผมเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน“ขอโทษนะครับ คุณชายกู้ ผมโอนเงินคืนเข้าบัญชีของคุณแล้ว”“ด้วยจรรยาบรรณของแพทย์ ผมไม่อาจร่วมมือกับคุณทำเรื่องชั่วร้ายด้วยการโกหกได้”ผมเบิกตากว้างรู้สึกเพียงว่ามีเสียงหึ่ง ๆ ดังอื้ออึงอยู่ในหู“คุณพูดว่าอะไรนะ?”เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ผมก็หันไปมองหน้ากู้เทียนเหิงโดยไม่รู้ตัวผมมองเห็นทั้งความลำพองใจ ความสะใจในความทุก

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status