Share

บทที่ 4

Author: หูลู่ซี
พี่สาวพากู้เทียนเหิงเดินเข้ามา สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีนัก

หวังเทารับสัญญาณทางสายตาจากกู้เทียนเหิง ก่อนจะรีบแสร้งทำสีหน้าราวกับมีความผิดติดตัว

“ผม... พวกเราไม่ได้กำลังแสดงละครกันนะ ไม่สิ...”

เขารีบหุบปาก ก่อนจะเหลือบมองผมเงียบ ๆ

พี่สาวหลับตาลงครู่หนึ่ง

ก่อนจะสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มทันที “พูดมา!”

หวังเทาตกใจจนตัวสั่นงันงก

“ขอโทษครับคุณหนูกู้ คุณชายกู้เป็นคนจ้างผมมา เขาสั่งให้ผมซ้อมเขาสักครั้ง”

“แล้วก็จะได้โยนความผิดให้คุณชายที่อยู่ข้าง ๆ คุณอย่างแนบเนียนครับ”

กู้เทียนเหิงเบิกตากว้าง ราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง

“พี่?”

“พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง...”

ผมพยุงตัวลุกขึ้นยืน แผ่นหลังอาบไปด้วยเลือดสด ๆ ส่วนเลือดกำเดาก็ไหลออกมาอีกครั้ง

หยดลงบนพื้นทีละหยดไม่ขาดสาย

“กู้เทียนเหิง ฉันไสหัวออกจากตระกูลกู้มาแล้ว ทำไมนายถึงยังไม่ยอมปล่อยฉันไปอีก?”

พี่สาวได้ยินเช่นนั้นก็แค่นหัวเราะเย็นชา

เธอดึงกู้เทียนเหิงไปหลบอยู่ด้านหลัง พร้อมกับพูดเยาะเย้ยผม

“เขาไม่ยอมปล่อยนายงั้นเหรอ?”

“กู้เสี่ยวชวน จนป่านนี้นายยังจะแสดงละครอีก!”

พี่สาวส่ายหน้า ความผิดหวังในแววตาของเธอทำให้หัวใจผมเจ็บแปลบ

“ทำไมนายถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้?”

สายตาของเธอหยุดนิ่งอยู่ที่จมูกของผมซึ่งยังมีเลือดไหลไม่หยุด จู่ ๆ เธอก็รู้สึกชาวาบขึ้นกลางอก ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น

แต่เพียงชั่วพริบตา เธอก็ได้สติกลับมา

แล้วกลับยิ่งโกรธขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล!

“เพื่อจะใส่ร้ายเทียนเหิง นายถึงกับเตรียมการไว้พร้อมขนาดนี้เลยเหรอ กู้เสี่ยวชวน นายมันจิตใจอำมหิตจริง ๆ!”

“เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์มาหานาย เสียความห่วงใยไปเปล่า ๆ!”

พูดจบ เธอก็หันหลังพากู้เทียนเหิงเดินจากไป

ภายในห้องกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง

จู่ ๆ หวังเทาก็แค่นหัวเราะเยาะ

“ดูเหมือนชีวิตคุณชายใหญ่ตระกูลกู้อย่างแกก็ไม่ได้ดีสักเท่าไหร่นี่หว่า”

เขายื่นมือมาบีบหน้าผมแน่นด้วยท่าทางดุดัน

“ไม่ต้องห่วง ต่อจากนี้แกยังมีวันดี ๆ รออยู่อีกเยอะ!”

ผมทรุดตัวนั่งลงบนพื้น

ผมเหม่อมองประตูที่ปิดสนิทด้วยสายตาเลื่อนลอย หัวใจด้านชาไปหมด

ดูเหมือนผมจะไม่ได้เสียใจมากมายอะไรอีกแล้ว

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผมหมดสติไปอีกครั้ง

บางทีอาจเป็นเพราะรู้สึกผิด หมอคนนั้นจึงออกเงินซื้อยาแก้ปวดให้ผมสำหรับการรักษาหนึ่งรอบ

“ถ้าหาผู้บริจาคไขกระดูกไม่ได้ เกรงว่าคุณอาจจะ... เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว”

นิ้วมือของผมค่อย ๆ กำแน่นขึ้น

ผมเพียงพยักหน้าเงียบ ๆ ก่อนจะเดินออกจากโรงพยาบาล

ตลอดช่วงเวลาหลังจากนั้น พี่สาวไม่เคยมาหาผมอีกเลย

กลับเป็นกู้เทียนเหิงที่แวะมาทรมานและเยาะเย้ยผมเป็นครั้งคราว

ส่วนผมได้แต่นอนซมอยู่บนเตียง

ไม่ต่างจากปลาที่นอนอยู่บนเขียง แม้แต่เรี่ยวแรงจะขัดขืนก็ยังไม่มี ทำได้เพียงปล่อยให้คนอื่นทำกับตัวเองตามใจชอบ

“พี่ก็อย่าโทษผมเลยนะ”

“พี่มีทุกอย่าง ส่วนผมไม่มีอะไรเลย ช่วยไม่ได้ ผมก็ต้องลงมือแย่งมา พี่สาวน่ะ มีน้องชายได้แค่ผมคนเดียวเท่านั้น”

คืนนั้น จู่ ๆ พี่สาวก็เป็นฝ่ายโทรหาผมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“รู้ตัวหรือยังว่าผิด?”

ผมเงียบไป ไม่ได้ตอบอะไร และอดถามตัวเองไม่ได้เช่นกัน

ผมทำผิดงั้นเหรอ? แล้วผมผิดตรงไหนกัน?

“พี่ครับ มะรืนนี้เป็นวันเกิดผม พี่จะอยู่ฉลองวันเกิดกับผมไหม? เหมือนวันนั้นที่ผมอายุครบสิบแปดปี”

ปลายสายเงียบไป เหลือเพียงเสียงหายใจค่อนข้างหนักของพี่สาว

“ตอนนี้ฉันกับเทียนเหิงกำลังดูแสงเหนืออยู่ที่ไอซ์แลนด์ ไม่แน่ว่าจะกลับไปทัน แต่...”

“ถ้านายยอมรับว่าตัวเองผิด ฉันจะซื้อของขวัญกลับไปให้”

ผมหลุบตาลง ความเจ็บปวดทั่วร่างทำให้มือที่ถือโทรศัพท์สั่นไม่หยุด

“งั้นเหรอครับ แต่ว่าพี่...”

ผมหยุดไปครู่หนึ่ง พยายามกลั้นความขมขื่นและความเสียใจที่ถาโถมเข้ามา “ผมยังไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรผิด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น น้ำเสียงของพี่สาวก็กลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง

“กู้เสี่ยวชวน ฉันไม่น่าคาดหวังอะไรจากนายเลยจริง ๆ”

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

อีกฝ่ายตัดสายไปทันที มือของผมหมดแรงจนโทรศัพท์ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

หยาดน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ตรงหางตา

สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายระยิบระยับ

เมื่อลมพัดผ่านก็ยิ่งรู้สึกหนาว หนาวเหลือเกิน

ตลอดสองวันต่อมา ผมไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะหยิบยามากิน

ผมนอนอยู่บนเตียง

ผมเฝ้ามองเข็มนาฬิกาเคลื่อนผ่านไปพร้อมเสียงติ๊กต่อก จนถึงวินาทีสุดท้าย ผมจึงยอมรับความจริงได้ว่าพี่สาวจะไม่กลับมาแล้ว

เหนื่อยเหลือเกิน ลมหายใจของผมค่อย ๆ แผ่วเบาลง

“กู้เสี่ยวชวน สุขสันต์วันเกิดนะ”

ผมพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะสิ้นลมหายใจเฮือกสุดท้ายและหลับตาลงตลอดกาล

วินาทีต่อมา

เสียงเคาะประตูดังตึง ๆ ขึ้นหลายครั้ง ตามมาด้วยเสียงทุ้มอู้อี้ของพี่สาว

“กู้เสี่ยวชวน เปิดประตู!”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 8

    วันต่อมา ณ สวนสุสานเมืองจิงสายฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าท่ามกลางภูเขาอันเงียบเหงาที่มีลมหนาวพัดผ่านหญิงสาวในชุดสูทสีดำยืนแน่นิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้นสายตาจับจ้องรูปถ่ายบนป้ายหลุมศพตรงหน้าโดยไม่ขยับเขยื้อนผมลอยอยู่ด้านข้าง และพบว่ารูปถ่ายบนป้ายหลุมศพเป็นรูปที่ถ่ายในวันฉลองบรรลุนิติภาวะตอนอายุสิบแปดปีของผมนั่นเป็นวันสุดท้ายที่ชีวิตอันแสนสั้นของผมยังมีความสงบสุขเพื่อคนนอกเพียงคนเดียว เธอถึงกับยอมทรมานน้องชายแท้ ๆ ของตัวเองแล้วพอทุกอย่างจบลง ก็มาทำเป็นสำนึกผิดอย่างนั้นเหรอ?ช่างน่าขันสิ้นดีกู้ยวนค่อย ๆ ย่อตัวลง ใช้มือเช็ดหยดน้ำฝนบนรูปถ่ายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือ“เสี่ยวชวน ทั้งหมดเป็นความผิดของพี่เอง...”จู่ ๆ เธอก็นึกถึงวันเวลาในอดีต ตอนที่พ่อกับแม่ยังมีชีวิตอยู่ตอนนั้น ทุกวันหลังเลิกเรียน พอกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่เธอทำก็คืออุ้มเสี่ยวชวนขึ้นหลังแล้วเล่นเป็นม้าให้เขาขี่เธอมักจะพูดเสมอว่า“ต่อไปนี้มีพี่อยู่ทั้งคน จะไม่มีใครทำร้ายนายได้เด็ดขาด!”แต่ตอนนี้น้องชายของเธอกลับนอนสงบนิ่งอยู่ใต้ป้ายหลุมศพเล็ก ๆ นั้นส่วนตัวการที่ทำให้เขาต้องเจ

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 7

    ภายในห้องเงียบสนิทลงทันทีกู้ยวนหันกลับมา รู้สึกเหมือนมีเสียงดังอื้ออึงขึ้นในหัวชั่วขณะ“คุณพูดว่าอะไรนะ?”เธอหันไปจ้องคนที่มีสายตาล่อกแล่กอย่างมีพิรุธด้วยแววตาอำมหิตโดยไม่กะพริบ“พูดอีกครั้งซิ!”หมอหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะมองผมที่นอนอยู่บนเตียง ความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจจากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดเสียงบันทึกช่วงหนึ่ง“ถึงเวลาตรวจ คุณก็บอกพี่สาวไปว่ากู้เสี่ยวชวนไม่ได้เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวจริง ๆ เข้าใจไหม?”“...แต่ว่าถ้าเขาไม่ได้รับการรักษาทันเวลา อีกไม่นานเขาก็จะตายนะครับ”กู้เทียนเหิงแค่นหัวเราะเย็นชา“ตายไปได้ยิ่งดี! สั่งให้ทำอะไรก็ทำไป จะพูดมากทำไม! ลูกสาวคุณต้องใช้เงินสิบล้านบาทไปเรียนต่อต่างประเทศไม่ใช่เหรอ? ระหว่างอนาคตของลูกสาวแท้ ๆ กับคนแปลกหน้าคนหนึ่ง คุณควรเลือกใครก็น่าจะรู้ดี!”หมอเงียบไปครู่หนึ่ง“ผมเข้าใจแล้วครับ”เสียงบันทึกหยุดลงกะทันหัน ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้ากู้ยวนค่อย ๆ หันกลับไปอย่างเหม่อลอยมองกู้เทียนเหิง“เป็นฝีมือนายเองสินะ...”ตอนนี้ขาทั้งสองข้างของกู้เทียนเหิงสั่นไม่หยุด ในใจอยากจะถลกหนังเลาะเอ็นหมอโง่

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 6

    คนตรงหน้าสวมชุดอยู่บ้านสีขาว นอนนิ่งอยู่บนเตียงถังขยะข้างเตียงเต็มไปด้วยกระดาษทิชชูเปื้อนเลือดกู้ยวนยืนนิ่งอึ้ง ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่ศีรษะอย่างแรงจนสมองไม่อาจประมวลผลอะไรได้ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและแหบพร่า ราวกับกลัวว่าจะรบกวนคนบนเตียงที่นอนแน่นิ่งไร้การตอบสนอง“เสี่ยวชวน?” เธอเดินเข้าไปใกล้ ราวกับมองไม่เห็นผิวหนังที่เน่าเปื่อยนั้นก่อนจะคว้ามือของผมไว้แน่น“เสี่ยวชวน ตื่นสิ พี่มาแล้วนะ พี่มาฉลองวันเกิดให้นายแล้ว”สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่มือของผม ขอบตาแดงก่ำจนน่าตกใจ“กู้เสี่ยวชวน! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”กู้เทียนเหิงทนดูต่อไปไม่ไหว จึงฝืนความขยะแขยงเดินเข้าไปใกล้“พี่ครับ ดูเหมือนเขาจะตายแล้ว...”“อ๊าก!”กู้เทียนเหิงไม่คิดว่ากู้ยวนจะลงมือกับเขา จึงเสียหลักล้มก้นกระแทกลงบนเตียง ใบหน้าบังเอิญไปสัมผัสกับนิ้วเท้าที่เน่าเปื่อยของผมพอดีเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งกู้เทียนเหิงตกใจจนรีบลุกขึ้นนั่ง พลางขย้อนออกมาไม่หยุดกู้ยวนหันกลับมา ตวัดสายตาคมกริบไร้ความอบอุ่นไปทางเขา“พูดบ้าอะไรของนาย! น้องช

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 5

    ด้านนอก กู้ยวนกำลังเคาะประตูดังตึง ๆ ความอึดอัดหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูกเอ่อล้นขึ้นมาในใจความรู้สึกนี้...เหมือนกับตอนที่กู้เสี่ยวชวนแพ้อาหารทะเลอย่างรุนแรงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดในวัยเด็กไม่มีผิดเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มือที่กำลังเคาะประตูของกู้ยวนก็ชะงักค้างทันที“แพ้อาหารทะเล...”เธอพึมพำคำเหล่านั้นผ่านริมฝีปากบาง รู้สึกชาวาบขึ้นมาในใจจริงสิ เธอนึกออกแล้ว ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เพราะเทียนเหิงชอบ...บนโต๊ะอาหารจึงมีแต่อาหารทะเลสารพัดชนิดส่วนเรื่องที่กู้เสี่ยวชวนแพ้อาหารทะเล ดูเหมือนเธอจะลืมไปแล้วเมื่อรออยู่นานแต่ภายในห้องกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆเธอก็เริ่มหมดความอดทน“ยังไม่ยอมเปิดประตูอีกเหรอ? ฉันซื้อเค้กมาให้นายนะ กู้เสี่ยวชวน ความอดทนของฉันมีขีดจำกัดเหมือนกัน!”พูดจบ เธอก็เม้มริมฝีปากแน่น ยืนนิ่งฟังความเคลื่อนไหวภายในห้องแต่ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัดทุกอย่างกลับเงียบสนิทกู้ยวนขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกไปยังรายชื่อ ‘กู้เสี่ยวชวน’หนึ่งวินาที สองวินาทีเธอแนบหูเข้ากับประตู ฟังเสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่ด้านในเมื่อเห็นว่าไม่มีใครรับสายสักที เธอก็เริ่มโมโ

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 4

    พี่สาวพากู้เทียนเหิงเดินเข้ามา สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีนักหวังเทารับสัญญาณทางสายตาจากกู้เทียนเหิง ก่อนจะรีบแสร้งทำสีหน้าราวกับมีความผิดติดตัว“ผม... พวกเราไม่ได้กำลังแสดงละครกันนะ ไม่สิ...”เขารีบหุบปาก ก่อนจะเหลือบมองผมเงียบ ๆพี่สาวหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มทันที “พูดมา!”หวังเทาตกใจจนตัวสั่นงันงก“ขอโทษครับคุณหนูกู้ คุณชายกู้เป็นคนจ้างผมมา เขาสั่งให้ผมซ้อมเขาสักครั้ง”“แล้วก็จะได้โยนความผิดให้คุณชายที่อยู่ข้าง ๆ คุณอย่างแนบเนียนครับ”กู้เทียนเหิงเบิกตากว้าง ราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง“พี่?”“พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง...”ผมพยุงตัวลุกขึ้นยืน แผ่นหลังอาบไปด้วยเลือดสด ๆ ส่วนเลือดกำเดาก็ไหลออกมาอีกครั้งหยดลงบนพื้นทีละหยดไม่ขาดสาย“กู้เทียนเหิง ฉันไสหัวออกจากตระกูลกู้มาแล้ว ทำไมนายถึงยังไม่ยอมปล่อยฉันไปอีก?”พี่สาวได้ยินเช่นนั้นก็แค่นหัวเราะเย็นชาเธอดึงกู้เทียนเหิงไปหลบอยู่ด้านหลัง พร้อมกับพูดเยาะเย้ยผม“เขาไม่ยอมปล่อยนายงั้นเหรอ?”“กู้เสี่ยวชวน จนป่านนี้นายยังจะแสดงละครอีก!”พี่สาวส่ายหน้า ความผิดหวังในแววตาของเธอทำให้หัวใจผมเจ็บแปลบ“ทำไม

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 3

    เมื่อผมฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลพี่สาวยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าบึ้งตึงข้างกายเธอมีหมอคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่ ส่วนกู้เทียนเหิงกำลังมองผมด้วยแววตาเยาะเย้ยเมื่อเห็นผมลืมตา พี่สาวก็เดินเข้ามาหาเธอกระชากสายน้ำเกลือออกจากมือผม ก่อนจะต่อว่าด้วยน้ำเสียงต่ำอย่างโกรธเคือง“ที่แท้จุดประสงค์ของนายก็คืออยากให้ฉันเชื่อว่านายเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวใช่ไหม? อยากให้ฉันรู้สึกผิด? หรือคิดจะค่อย ๆ บีบให้เทียนเหิงออกจากบ้านกันแน่?”“กู้เสี่ยวชวน!”เธอตะโกนลั่นด้วยความโกรธจนผมรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งศีรษะ“นายมันเลวร้ายเกินไปแล้ว!”ผมอ้าปาก อยากจะอธิบาย อยากบอกเธอว่าผมป่วยจริง ๆแต่กลับถูกหมอคนที่เคยวินิจฉัยว่าผมเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน“ขอโทษนะครับ คุณชายกู้ ผมโอนเงินคืนเข้าบัญชีของคุณแล้ว”“ด้วยจรรยาบรรณของแพทย์ ผมไม่อาจร่วมมือกับคุณทำเรื่องชั่วร้ายด้วยการโกหกได้”ผมเบิกตากว้างรู้สึกเพียงว่ามีเสียงหึ่ง ๆ ดังอื้ออึงอยู่ในหู“คุณพูดว่าอะไรนะ?”เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ผมก็หันไปมองหน้ากู้เทียนเหิงโดยไม่รู้ตัวผมมองเห็นทั้งความลำพองใจ ความสะใจในความทุก

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status