Share

บทที่ 2

Author: หูลู่ซี
เธอเดินเข้ามาหาผม ยังคงดูสง่างามและภูมิฐานเหมือนเคย

เมื่อมายืนคู่กับผมที่มีสภาพซอมซ่อในตอนนี้ เราสองคนช่างดูไม่เข้ากันเอาเสียเลย

“ออกจากคุกแล้ว พี่ก็มารับนายไง”

ผมจ้องมองเธอนิ่ง ๆ อยู่สองวินาที กลับรู้สึกเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า

เธอหลบสายตาไปโดยไม่รู้ตัว แต่ผมมองเห็นแววรู้สึกผิดที่วาบผ่านดวงตาของเธอได้อย่างชัดเจน

“พี่ครับ ผมไม่ได้เป็นโรคเดินละเมอใช่ไหม แล้วผมก็ไม่ได้ทำร้ายกู้เทียนเหิงด้วย”

เห็นสีหน้าเธอแข็งค้าง ผมจึงพูดต่อ

“ทั้งหมดเป็นแค่แผนการที่พี่ใช้เพื่อปกป้องกู้เทียนเหิง แต่ผมไม่เข้าใจ ทั้งที่ผมไม่เคยทำร้ายเขาเลย”

“มันมีเหตุผลอะไรที่ทำให้พี่ตัดสินใจทำเรื่องนี้ได้อย่างเด็ดขาดไร้เยื่อใยขนาดนั้น?”

เธอชะงักฝีเท้า เม้มริมฝีปากสวยแน่น ไม่กล้าสบตาผม

ผมกระตุกมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ

“อีกอย่าง ผมป่วยแล้วด้วย”

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันกลับมา แววตาเต็มไปด้วยความรำคาญ

“กู้เสี่ยวชวน เพิ่งออกจากคุกมาก็เริ่มหาเรื่องแล้วเหรอ?”

“เดี๋ยวก็สงสัยว่าตัวเองเป็นโรคเดินละเมอหรือเปล่า เดี๋ยวก็บอกว่าป่วย ต่อไปจะบอกว่าตัวเองถูกใส่ร้าย แล้วก็กำลังจะตายใช่ไหม?”

ผมอ้าปาก อยากจะตอบว่าใช่

แต่สายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของเธอกลับทำให้ผมต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ

เธอพยายามระงับอารมณ์

“เดี๋ยวก่อน”

ผมกำลังจะเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารด้านหน้า แต่ก็ชักมือกลับ

เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “เบาะข้างคนขับเป็นที่นั่งของเทียนเหิงโดยเฉพาะ นายไปนั่งข้างหลังเถอะ”

ผมกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะแค่นยิ้มเยาะตัวเอง

“ตอนนี้ในใจพี่ จ้าวเทียนเหิงต่างหากที่เป็นน้องชายของพี่ใช่ไหม?”

เธอขมวดคิ้วแล้วแก้คำพูดของผม

“กู้เทียนเหิงต่างหาก พี่เพิ่มชื่อเขาเข้าทะเบียนบ้านเดียวกับเราแล้ว เขาก็เป็นน้องชายของนายเหมือนกัน”

ระหว่างทางกลับบ้าน จู่ ๆ ผมก็รู้สึกถึงกระแสความร้อนที่เอ่อขึ้นมาในโพรงจมูก

ผมรีบเงยหน้าขึ้นทันที

แต่เลือดกำเดาก็ยังไหลออกมาอยู่ดี

“นายเป็นอะไร?” พี่สาวมองผมผ่านกระจกมองหลังพลางขมวดคิ้ว ก่อนจะยื่นกระดาษทิชชูมาให้

ผมกัดฟันทนความเจ็บปวดที่เสียดแทงลึกถึงกระดูกซึ่งแล่นไปทั่วร่างเป็นระลอก ก่อนจะตอบออกไป

“แค่ร้อนในครับ”

เธอพยักหน้า ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ

เมื่อกลับมาถึงบ้านที่จากไปนานถึงห้าปี ผมก็รู้สึกราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องราวจากชาติที่แล้ว

“พี่!”

เด็กหนุ่มคนหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาหาผม “ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว”

ผมมองเขา ความรู้สึกด้อยค่าก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจ

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ผมเปลี่ยนจากคนที่เคยมั่นใจในตัวเองกลายเป็นคนขี้ขลาดหวาดกลัว ส่วนเขากลับไม่เหลือเค้าของคนที่เคยหงอและไม่กล้าโต้แย้งใครอีกเลย

ผมปัดมือเขาออกแล้วพูดเสียงเรียบ

“เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น เลิกเสแสร้งได้แล้ว”

กู้เทียนเหิงชะงักไป สีหน้าฉายแววน้อยใจเล็กน้อย

แต่พี่สาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับมีสีหน้าบึ้งตึงลงทันที ก่อนจะก้าวเข้ามาต่อว่า

“ดูเหมือนการติดคุกห้าปีจะยังไม่ทำให้นายรู้จักทำตัวดี ๆ เลยสินะ กู้เสี่ยวชวน ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้!”

ร่างกายของผมแข็งเกร็งไปเล็กน้อย

แต่สุดท้ายผมก็ยังก้มตัวโค้งคำนับเขา “ขอโทษนะ กู้เทียนเหิง”

หลังจากกลับเข้ามาในคฤหาสน์ ผมก็เดินขึ้นบันไดเพื่อกลับห้องของตัวเอง

แต่พี่สาวกลับเดินตามมาติด ๆ

“จริงสิ ตอนนี้เทียนเหิงใช้ห้องของนายอยู่ นายไปพักห้องนอนแขกชั่วคราวก่อนแล้วกัน”

นิ้วมือของผมค่อย ๆ กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“...ครับ”

ตกเย็น บนโต๊ะอาหารยังคงเต็มไปด้วยอาหารทะเลสารพัดชนิดที่ผมแพ้เหมือนเดิม

เวลานั่งบนโซฟา ผมก็ยังคงนั่งอยู่ด้านข้างอย่างแปลกแยก ราวกับเป็นคนนอกที่ไม่เข้าพวกกับพวกเขาเช่นเคย

หลังจากผมกลับเข้าห้อง กู้เทียนเหิงก็เดินตามเข้ามาติด ๆ

ครั้งนี้เขาไม่ได้ตีหน้าเสแสร้งเหมือนเคยอีกต่อไป แต่กลับเผยสีหน้าอำมหิตและรังเกียจอย่างชัดเจน

“ดูเหมือนพี่จะดวงแข็งจริง ๆ นะ ถึงได้ไม่ตายในคุก”

ผมเงยหน้ามองเขา ก่อนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที

“งั้นไอ้หัวโจกคนนั้น นายเป็นคนสั่งให้มันมาเล่นงานฉันใช่ไหม?”

กู้เทียนเหิงยิ้มพลางส่ายหน้า

“พี่เข้าใจผิดแล้ว ไม่ใช่ผมหรอก แต่เป็นพี่สาวต่างหาก เธอรู้ว่าผมถูกทำให้เสียใจ ก็เลยช่วยเอาคืนให้ผมเท่านั้นเอง”

“พี่สาวรู้ดีว่าถ้าไม่มีพี่ ผมถึงจะไม่ต้องถูกคนอื่นมองด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามอีก”

“ถึงจะได้กลายเป็นคุณชายตัวจริงของตระกูลกู้”

ผมเข้าใจทุกอย่างในทันที

ที่แท้การต้องติดคุกนานถึงห้าปีของผม

ก็เป็นเพียงเพราะพี่สาวต้องการให้คนนอกค่อย ๆ ยอมรับการมีอยู่ของกู้เทียนเหิงโดยไม่รู้ตัว

ทั้งหมดเป็นแผนการที่เธอวางไว้เพราะไม่ยอมให้เขาต้องน้อยใจแม้แต่น้อย...

ช่างเหลวไหลสิ้นดี

ผมก้มหน้าลง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

กู้เทียนเหิงมองผมพลางขมวดคิ้ว “พี่บ้าไปแล้วหรือไง? พี่...”

เพียะ!

กู้เทียนเหิงหันหน้าไปด้านข้าง เมื่อรู้สึกเจ็บแสบที่แก้ม เขาก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

“พี่บ้าไปแล้ว! กล้าตบผมงั้นเหรอ!”

ผมก้าวเข้าไปข้างหน้า ใช้มือข้างเดียวบีบคอเขาแน่นสุดแรง

“ยังไงฉันก็จะตายอยู่แล้ว กู้เทียนเหิง งั้นนายก็ไปตายเป็นเพื่อนฉันซะเลย!”

“แค่ก... แค่ก! ปล่อยผม!”

ใบหน้าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ดวงตาเริ่มเหลือกขึ้น

ปัง!

ประตูห้องถูกถีบเปิดออกอย่างแรง ก่อนที่ผมจะถูกถีบจนกระเด็นไปกระแทกกับขาเตียง

“กู้เสี่ยวชวน!”

พี่สาวมองรอยนิ้วมือบนลำคอของกู้เทียนเหิงด้วยความโกรธจนกัดฟันกรอด

“นายมันบ้าไปแล้วจริง ๆ!”

ผมนอนคว่ำอยู่บนพื้น ก่อนจะกระอักเลือดออกมา แต่เลือดกลับกลืนไปกับพรมสีดำจนไม่มีใครสังเกตเห็น

แต่พี่สาวยังไม่พอใจ เธอยังคงต่อว่าผมด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ถ้านายกล้าทำร้ายเทียนเหิงอีก ฉันจะจับนายโยนกลับเข้าคุก!”

เสียงปิดประตูกระแทกดังสนั่นเข้ามาในหูผม

ปัง! เสียงนั้นราวกับกระแทกลงกลางหัวใจของผม

ผมหลุบตาลง เลือดกำเดาไหลออกมาไม่หยุดอีกครั้ง

เจ็บเหลือเกิน...

ผมกัดมือตัวเองแน่น แต่เสียงครางสะอื้นด้วยความเจ็บปวดก็ยังเล็ดลอดออกมาอยู่ดี

จากนั้นผมหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางลงไปชั้นล่าง

ที่นี่ไม่ใช่บ้านของผม

พี่สาวที่อยู่ในห้องโถงเห็นกระเป๋าเดินทางข้างตัวผมก็ขมวดคิ้วทันที “อะไร? ทำร้ายคนอื่นแล้วยังคิดจะหนีออกจากบ้านอีกเหรอ?”

ผมไม่พูดอะไร เธอจึงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา

“งั้นก็ไสหัวไปให้ไกล ๆ เลย กู้เสี่ยวชวน นายทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ!”

ผมมองเธอ จู่ ๆ ก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นมา

ดวงตาทั้งสองเหลือกขึ้น ก่อนที่ร่างของผมจะล้มลงกับพื้น

“เสี่ยวชวน!”

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 8

    วันต่อมา ณ สวนสุสานเมืองจิงสายฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าท่ามกลางภูเขาอันเงียบเหงาที่มีลมหนาวพัดผ่านหญิงสาวในชุดสูทสีดำยืนแน่นิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้นสายตาจับจ้องรูปถ่ายบนป้ายหลุมศพตรงหน้าโดยไม่ขยับเขยื้อนผมลอยอยู่ด้านข้าง และพบว่ารูปถ่ายบนป้ายหลุมศพเป็นรูปที่ถ่ายในวันฉลองบรรลุนิติภาวะตอนอายุสิบแปดปีของผมนั่นเป็นวันสุดท้ายที่ชีวิตอันแสนสั้นของผมยังมีความสงบสุขเพื่อคนนอกเพียงคนเดียว เธอถึงกับยอมทรมานน้องชายแท้ ๆ ของตัวเองแล้วพอทุกอย่างจบลง ก็มาทำเป็นสำนึกผิดอย่างนั้นเหรอ?ช่างน่าขันสิ้นดีกู้ยวนค่อย ๆ ย่อตัวลง ใช้มือเช็ดหยดน้ำฝนบนรูปถ่ายอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือ“เสี่ยวชวน ทั้งหมดเป็นความผิดของพี่เอง...”จู่ ๆ เธอก็นึกถึงวันเวลาในอดีต ตอนที่พ่อกับแม่ยังมีชีวิตอยู่ตอนนั้น ทุกวันหลังเลิกเรียน พอกลับถึงบ้าน สิ่งแรกที่เธอทำก็คืออุ้มเสี่ยวชวนขึ้นหลังแล้วเล่นเป็นม้าให้เขาขี่เธอมักจะพูดเสมอว่า“ต่อไปนี้มีพี่อยู่ทั้งคน จะไม่มีใครทำร้ายนายได้เด็ดขาด!”แต่ตอนนี้น้องชายของเธอกลับนอนสงบนิ่งอยู่ใต้ป้ายหลุมศพเล็ก ๆ นั้นส่วนตัวการที่ทำให้เขาต้องเจ

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 7

    ภายในห้องเงียบสนิทลงทันทีกู้ยวนหันกลับมา รู้สึกเหมือนมีเสียงดังอื้ออึงขึ้นในหัวชั่วขณะ“คุณพูดว่าอะไรนะ?”เธอหันไปจ้องคนที่มีสายตาล่อกแล่กอย่างมีพิรุธด้วยแววตาอำมหิตโดยไม่กะพริบ“พูดอีกครั้งซิ!”หมอหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะมองผมที่นอนอยู่บนเตียง ความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจจากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดเสียงบันทึกช่วงหนึ่ง“ถึงเวลาตรวจ คุณก็บอกพี่สาวไปว่ากู้เสี่ยวชวนไม่ได้เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวจริง ๆ เข้าใจไหม?”“...แต่ว่าถ้าเขาไม่ได้รับการรักษาทันเวลา อีกไม่นานเขาก็จะตายนะครับ”กู้เทียนเหิงแค่นหัวเราะเย็นชา“ตายไปได้ยิ่งดี! สั่งให้ทำอะไรก็ทำไป จะพูดมากทำไม! ลูกสาวคุณต้องใช้เงินสิบล้านบาทไปเรียนต่อต่างประเทศไม่ใช่เหรอ? ระหว่างอนาคตของลูกสาวแท้ ๆ กับคนแปลกหน้าคนหนึ่ง คุณควรเลือกใครก็น่าจะรู้ดี!”หมอเงียบไปครู่หนึ่ง“ผมเข้าใจแล้วครับ”เสียงบันทึกหยุดลงกะทันหัน ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้ากู้ยวนค่อย ๆ หันกลับไปอย่างเหม่อลอยมองกู้เทียนเหิง“เป็นฝีมือนายเองสินะ...”ตอนนี้ขาทั้งสองข้างของกู้เทียนเหิงสั่นไม่หยุด ในใจอยากจะถลกหนังเลาะเอ็นหมอโง่

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 6

    คนตรงหน้าสวมชุดอยู่บ้านสีขาว นอนนิ่งอยู่บนเตียงถังขยะข้างเตียงเต็มไปด้วยกระดาษทิชชูเปื้อนเลือดกู้ยวนยืนนิ่งอึ้ง ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่ศีรษะอย่างแรงจนสมองไม่อาจประมวลผลอะไรได้ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและแหบพร่า ราวกับกลัวว่าจะรบกวนคนบนเตียงที่นอนแน่นิ่งไร้การตอบสนอง“เสี่ยวชวน?” เธอเดินเข้าไปใกล้ ราวกับมองไม่เห็นผิวหนังที่เน่าเปื่อยนั้นก่อนจะคว้ามือของผมไว้แน่น“เสี่ยวชวน ตื่นสิ พี่มาแล้วนะ พี่มาฉลองวันเกิดให้นายแล้ว”สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่มือของผม ขอบตาแดงก่ำจนน่าตกใจ“กู้เสี่ยวชวน! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”กู้เทียนเหิงทนดูต่อไปไม่ไหว จึงฝืนความขยะแขยงเดินเข้าไปใกล้“พี่ครับ ดูเหมือนเขาจะตายแล้ว...”“อ๊าก!”กู้เทียนเหิงไม่คิดว่ากู้ยวนจะลงมือกับเขา จึงเสียหลักล้มก้นกระแทกลงบนเตียง ใบหน้าบังเอิญไปสัมผัสกับนิ้วเท้าที่เน่าเปื่อยของผมพอดีเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งกู้เทียนเหิงตกใจจนรีบลุกขึ้นนั่ง พลางขย้อนออกมาไม่หยุดกู้ยวนหันกลับมา ตวัดสายตาคมกริบไร้ความอบอุ่นไปทางเขา“พูดบ้าอะไรของนาย! น้องช

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 5

    ด้านนอก กู้ยวนกำลังเคาะประตูดังตึง ๆ ความอึดอัดหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูกเอ่อล้นขึ้นมาในใจความรู้สึกนี้...เหมือนกับตอนที่กู้เสี่ยวชวนแพ้อาหารทะเลอย่างรุนแรงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดในวัยเด็กไม่มีผิดเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มือที่กำลังเคาะประตูของกู้ยวนก็ชะงักค้างทันที“แพ้อาหารทะเล...”เธอพึมพำคำเหล่านั้นผ่านริมฝีปากบาง รู้สึกชาวาบขึ้นมาในใจจริงสิ เธอนึกออกแล้ว ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เพราะเทียนเหิงชอบ...บนโต๊ะอาหารจึงมีแต่อาหารทะเลสารพัดชนิดส่วนเรื่องที่กู้เสี่ยวชวนแพ้อาหารทะเล ดูเหมือนเธอจะลืมไปแล้วเมื่อรออยู่นานแต่ภายในห้องกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆเธอก็เริ่มหมดความอดทน“ยังไม่ยอมเปิดประตูอีกเหรอ? ฉันซื้อเค้กมาให้นายนะ กู้เสี่ยวชวน ความอดทนของฉันมีขีดจำกัดเหมือนกัน!”พูดจบ เธอก็เม้มริมฝีปากแน่น ยืนนิ่งฟังความเคลื่อนไหวภายในห้องแต่ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัดทุกอย่างกลับเงียบสนิทกู้ยวนขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกไปยังรายชื่อ ‘กู้เสี่ยวชวน’หนึ่งวินาที สองวินาทีเธอแนบหูเข้ากับประตู ฟังเสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่ด้านในเมื่อเห็นว่าไม่มีใครรับสายสักที เธอก็เริ่มโมโ

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 4

    พี่สาวพากู้เทียนเหิงเดินเข้ามา สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีนักหวังเทารับสัญญาณทางสายตาจากกู้เทียนเหิง ก่อนจะรีบแสร้งทำสีหน้าราวกับมีความผิดติดตัว“ผม... พวกเราไม่ได้กำลังแสดงละครกันนะ ไม่สิ...”เขารีบหุบปาก ก่อนจะเหลือบมองผมเงียบ ๆพี่สาวหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะสั่งด้วยน้ำเสียงเข้มทันที “พูดมา!”หวังเทาตกใจจนตัวสั่นงันงก“ขอโทษครับคุณหนูกู้ คุณชายกู้เป็นคนจ้างผมมา เขาสั่งให้ผมซ้อมเขาสักครั้ง”“แล้วก็จะได้โยนความผิดให้คุณชายที่อยู่ข้าง ๆ คุณอย่างแนบเนียนครับ”กู้เทียนเหิงเบิกตากว้าง ราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง“พี่?”“พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง...”ผมพยุงตัวลุกขึ้นยืน แผ่นหลังอาบไปด้วยเลือดสด ๆ ส่วนเลือดกำเดาก็ไหลออกมาอีกครั้งหยดลงบนพื้นทีละหยดไม่ขาดสาย“กู้เทียนเหิง ฉันไสหัวออกจากตระกูลกู้มาแล้ว ทำไมนายถึงยังไม่ยอมปล่อยฉันไปอีก?”พี่สาวได้ยินเช่นนั้นก็แค่นหัวเราะเย็นชาเธอดึงกู้เทียนเหิงไปหลบอยู่ด้านหลัง พร้อมกับพูดเยาะเย้ยผม“เขาไม่ยอมปล่อยนายงั้นเหรอ?”“กู้เสี่ยวชวน จนป่านนี้นายยังจะแสดงละครอีก!”พี่สาวส่ายหน้า ความผิดหวังในแววตาของเธอทำให้หัวใจผมเจ็บแปลบ“ทำไม

  • พี่สาวที่ส่งผมเข้าคุกเสียใจจนคลั่งหลังผมตาย   บทที่ 3

    เมื่อผมฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาลพี่สาวยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าบึ้งตึงข้างกายเธอมีหมอคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่ ส่วนกู้เทียนเหิงกำลังมองผมด้วยแววตาเยาะเย้ยเมื่อเห็นผมลืมตา พี่สาวก็เดินเข้ามาหาเธอกระชากสายน้ำเกลือออกจากมือผม ก่อนจะต่อว่าด้วยน้ำเสียงต่ำอย่างโกรธเคือง“ที่แท้จุดประสงค์ของนายก็คืออยากให้ฉันเชื่อว่านายเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวใช่ไหม? อยากให้ฉันรู้สึกผิด? หรือคิดจะค่อย ๆ บีบให้เทียนเหิงออกจากบ้านกันแน่?”“กู้เสี่ยวชวน!”เธอตะโกนลั่นด้วยความโกรธจนผมรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งศีรษะ“นายมันเลวร้ายเกินไปแล้ว!”ผมอ้าปาก อยากจะอธิบาย อยากบอกเธอว่าผมป่วยจริง ๆแต่กลับถูกหมอคนที่เคยวินิจฉัยว่าผมเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน“ขอโทษนะครับ คุณชายกู้ ผมโอนเงินคืนเข้าบัญชีของคุณแล้ว”“ด้วยจรรยาบรรณของแพทย์ ผมไม่อาจร่วมมือกับคุณทำเรื่องชั่วร้ายด้วยการโกหกได้”ผมเบิกตากว้างรู้สึกเพียงว่ามีเสียงหึ่ง ๆ ดังอื้ออึงอยู่ในหู“คุณพูดว่าอะไรนะ?”เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ผมก็หันไปมองหน้ากู้เทียนเหิงโดยไม่รู้ตัวผมมองเห็นทั้งความลำพองใจ ความสะใจในความทุก

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status