All Chapters of THE SPACES IN BETWEEN : Chapter 11 - Chapter 20

Ang katahimikan sa loob ng apartment ay hindi na katulad ng malamig na war zone noong mga nakaraang araw. Ito ay naging isang napakabigat at nakakapapasong katahimikan—ang uri ng katahimikan bago tuluyang gumuho ang isang matatag na istruktura. Sa ilalim ng malamig na liwanag ng kusina, nakatayo sina Ayla at Defne, ilang pulgada lang ang layo sa isa't isa, habang ang huling piraso ng kanilang "boundary deal" ay unti-unting natutunaw."Wala sila rito ngayon," ulit ni Defne, ang kanyang boses ay mas naging malalim, halos isang gasgas na bulong sa pandinig ni Ayla. "Ngayong gabi... tayo lang dalawa ang nandito."Hindi nakasagot si Ayla. Ang kanyang puso ay sumasayaw sa isang marahas at mabilis na ritmo na hindi niya kailanman naramdaman sa buong buhay niya. Tinitigan niya ang mukha ni Defne—ang mga matang pilit na nagmamakaawa, ang mga labing nakatikim na ng kanyang sariling emosyon sa banyo ng gallery, at ang mahabang buhok nitong malayang nakasabit sa mga balikat nito. Sa sandaling

Ang unibersidad ay parang isang malaking entablado kung saan kailangang magsuot ng maskara. Pagkatapos ng tawag ni Meryem, parang may nakasabit na timer sa ibabaw ng mga ulo nina Ayla at Defne. Pito na lang. Pitong araw na lang bago maging permanenteng fixture sa apartment ang kanilang mga magulang.Magkasabay silang lumabas ng apartment building, pero bago pa man makarating sa main avenue kung saan madaming estudyante, dahan-dahang binitawan ni Defne ang kamay ni Ayla. Ang biglaang kawalan ng init sa kanyang palad ay nagdulot ng isang malamig na kirot sa dibdib ng arkitekto."Dito na ako," sabi ni Defne, habang itinuturo ang daan patungo sa Fine Arts building. Ang kanyang mahabang buhok ay isinilid niya sa loob ng kanyang leather jacket para hindi liparin ng hangin. "May maagang critique session ang plates ko ngayon."Tinitigan siya ni Ayla. Gusto niyang humakbang papalapit, gusto niyang ayusin ang collar ng jacket nito, o kaya ay bigyan ito ng isang mabilis na halik bago sumabak sa

Dumating ang Lunes na may dalang kakaibang bigat. Ito na ang huling araw ng countdown. Pagsapit ng alas-otso ng gabi, lalapag na ang eroplano nina Meryem at Emin sa airport mula sa kanilang mahabang biyahe sa Istanbul. Ang bawat tik-tak ng orasan sa dingding ng apartment ay parang paalala na ang kanilang hiram na kalayaan ay mabilis na naglalaho.Sa buong maghapon sa unibersidad, parang lumalakad sa ibabaw ng manipis na yelo si Ayla. Nasa loob siya ng Architecture lab para sa huling retouch ng kanyang mid-term plates, pero ang kanyang mga kamay ay nanginginig tuwing hahawakan ang drafting pen."Ayla, okay ka lang talaga?" tanong ni Kerem habang tinutulungan siyang mag-roll ng mga malalaking tracing paper. "Kanina mo pa tinitingnan ang oras. Kung nagmamadali ka dahil darating ang mga magulang mo, sige na, ako na ang magpapasa nito kay Propesor Erdem."Napatitig si Ayla sa kanyang kaklase, nakaramdam ng matinding pasasalamat pero kasabay niyon ang mas mabigat na guilt. "Maraming sala

Ang pagitan ng alas-tres at alas-kuwatro ng madaling-araw ay ang pinakamapanganib na oras sa loob ng apartment. Iyon ang mga sandaling ninakaw nina Ayla at Defne mula sa dilim ng storage closet—isang mabilis ngunit napakainit na pagtatagpo kung saan ang bawat haplos ay kailangang pigilan ang tunog, at ang bawat halik ay may lasa ng takot at pagnanasa.Nang sumapit ang alas-singko, tuluyan nang naghiwalay ang kanilang mga landas para bumalik sa kani-kanilang mga silid bago magising ang buong bahay. Ngunit ang aftermath ng naganap sa pagitan nila nang madaling araw na iyon ay hindi basta-basta naglaho sa sistema ni Ayla. Hindi siya makabalik sa tulog. Ang kanyang balat ay tila nag-aapoy pa rin, at ang kanyang lalamunan ay tuyong-tuyo.Dahan-dahan, sa pinakatahimik na paraan, binuksan ni Ayla ang kanyang pinto at naglakad patungong kusina para uminom ng tubig. Ang kanyang mahabang buhok ay magulong nakababa sa kanyang mga balikat, at nakasuot siya ng isang manipis na puting silk nigh

Sa Architecture building, hindi matapos-tapos ang pag-inog ng traydor na mechanical pencil sa mga daliri ni Ayla. Ang tanging nagagawa niya ay ang gumuhit ng mga linyang hindi tugma, magbura, at magsimula muli. Ang hangin sa loob ng studio lab ay tila may dalang echo ng mahinang tawa ni Defne sa kusina kaninang umaga, kasabay ng multo ng haplos nito sa ilalim ng lamesa na hanggang ngayon ay nagpapakaba sa kanya."Ayla, pang-limang beses mo nang binubura 'yang structural beam na 'yan," isang seryosong boses ang bumasag sa kanyang konsentrasyon.Nang iangat ni Ayla ang kanyang tingin, nakatayo sa harap ng kanyang drafting table si Kerem. Seryoso ang mukha nito, walang bakas ng nakasanayang magaan na ngiti habang nakakrus ang mga braso sa dibdib. Ibinaba nito ang isang roll ng tracing paper sa gilid ng mesa nang may kaunting diin."Kerem, pasensya na. Medyo off lang ang calculations ko ngayon," pilit na paliwanag ni Ayla habang inilalagay ang kanyang buhok sa likod ng kanyang tainga."Hi