All Chapters of กลับมาแก้ใขรักที่ผิดพลาด: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11: กงเกวียนกำเกวียนบ่ายวันศุกร์ ท้องฟ้าเหนือตึกสูงในย่านธุรกิจขมุกขมัวด้วยไอร้อนของแดดเมืองกรุงภายในห้องทำงานกว้างขวางบนชั้นยี่สิบสองของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ กวินนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้สีดำ แฟ้มงบประมาณประจำไตรมาสวางกางอยู่ตรงหน้า ทว่าสายตาคมกริบกลับเหม่อมองออกไปนอกผนังกระจกใสอย่างไร้จุดหมาย เอกสารตรงหน้าเปิดค้างอยู่ที่หน้าเดิมนานเกือบครึ่งชั่วโมงตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา บรรยากาศในบ้านเย็นเยียบลงเรื่อยๆ ธารินทำหน้าที่ทุกอย่างได้อย่างไร้ที่ติ ซักผ้า ทำความสะอาด ทำอาหาร ป้อนนมลูก แต่ทุกการกระทำกลับดำเนินไปอย่างไร้หัวใจ ไม่มีคำทักทายอบอุ่น ไม่มีสายตาห่วงใย และไม่มีแม้กระทั่งเสียงถอนหายใจตัดพ้อ ความนิ่งสนิทของคนรักเก่ากลายเป็นเหมือนหนามแหลมที่คอยทิ่มแทงความมั่นใจของกวินอยู่ทุกลมหายใจกวินยกมือกดหัวคิ้วที่ปวดหนึบ พยายามบอกตัวเองว่าธารินแค่กำลังเรียกร้องความสนใจ ไม่นานก็คงทนไม่ไหวและกลับมาคุกเข่าร้องขอความรักเหมือนทุกครั้งเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองจังหวะ ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกช้าๆธีร์ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน ร่างโปร่งสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมเข้ารูป ปลดกระดุมคอเสื้อเม

บทที่ 13: เปล่งประกายใต้แสงไฟห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเนืองแน่นไปด้วยผู้คนในแวดวงธุรกิจ สื่อมวลชน และนักวิชาการด้านการศึกษาปฐมวัยแสงไฟสปอตไลต์สีขาวนวลส่องกระทบฉากหลังเวทีขนาดใหญ่ ประดับด้วยลวดลายกราฟิกสีน้ำโทนอุ่นและโลโก้โครงการ ‘Home & Warmth’ โครงการความร่วมมือระดับประเทศระหว่างเครือวัฒนศิริวัฒน์ มีเดีย กระทรวงศึกษาธิการ และกลุ่มโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ เสียงสนทนาจอแจผสมเสียงชัตเตอร์ของช่างภาพดังสะท้อนทั่วงานแถลงข่าวบริเวณพื้นที่รับรองด้านหลังเวที บรรยากาศเงียบสงบและเป็นสัดส่วนธารินยืนจัดปกเสื้อเชิ้ตคอเต่าสีขาวที่สวมทับด้วยสูททางการสีงาช้างตัดเย็บพอดีตัว กางเกงสแล็กทรงกระบอกเล็กสีเดียวกันขับเน้นสัดส่วนโปร่งให้ดูสง่างาม ใบหน้าหวานสะอาดสะอ้าน ผมสีดำขลับเซตเปิดหน้าผากรับกับดวงตากลมโตเป็นประกาย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อผ่อนคลายความตื่นเต้นในห้องรับรองวีไอพีติดกัน รวินั่งแกว่งของเล่นหยอกล้อน้องอุ่นที่อยู่ในความดูแลของป้าสาย พี่เลี้ยงวัยกลางคนท่าทางใจดีที่รวิช่วยจัดหามาช่วยดูแลลูกในวันนี้ น้องอุ่นในชุดเอี๊ยมผ้าฝ้ายตัวจิ๋วส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก สองแก้มยุ้ยแดงระเรื่อ ไม่งอแง

บทที่ 15: คลื่นใต้น้ำก่อนพายุเข็มนาฬิกาบนผนังห้องนั่งเล่นเดินขยับเสียงดังกังวานในความเงียบสงัดสองทุ่มตรง ธารินจัดโต๊ะอาหารเสร็จเรียบร้อย แกงจืดเต้าหู้หมูสับสาหร่ายร้อนกรุ่นวางเคียงข้างผัดผักรวมมิตรและปลาอินทรีทอดน้ำปลา กลิ่นอาหารหอมฟุ้งทั่วห้องครัว ร่างโปร่งสวมผ้ากันเปื้อนสีเทาเข้มยืนเช็ดเคาน์เตอร์สแตนเลสอย่างใจเย็น ทุกตารางนิ้วในบ้านสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ ข้าวของเครื่องใช้จัดวางเข้าที่ไร้ที่ติเสียงเครื่องยนต์รถแล่นเข้ามาจอดในโรงรถอย่างกระแทกกระทั้น ประตูหน้าบ้านเปิดออกพร้อมแรงผลักจนบานประตูกระทบผนังดังปังกวินเดินก้าวเข้ามาในบ้าน สภาพสูททำงานยับยู่ยี่ เนกไทถูกดึงกระชากจนคลายออก ใบหน้าคมคายฉายแววดุดันและตึงเครียดอย่างรุนแรง ตลอดทั้งวันที่ทำงาน กวินไม่มีสมาธิประชุม ข่าวงานแถลงข่าวและภาพถ่ายของธารินคู่กับศรัณย์แพร่กระจายไปทั่วแวดวงสังคมชั้นสูง เพื่อนร่วมธุรกิจต่างส่งข้อความมาถามไถ่ด้วยความสงสัย สร้างความอับอายและหงุดหงิดใจให้กวินจนนั่งไม่ติดกวินโยนกระเป๋าเอกสารลงบนโซฟารับแขก สาวเท้ายาวตรงเข้ามาในห้องครัว ดวงตาคมกริบจ้องมองธารินที่กำลังจัดเก็บจานชาม“กับข้าวพวกนี้มันอะไรกัน” กวินเปิด

บทที่ 17: ใบหย่าบนโต๊ะอาหารแสงแดดจ้าสะท้อนผิวกระจกบานเลื่อนในห้องรับประทานอาหารบนโต๊ะไม้สักตัวยาว จานแก้วใส่วาฟเฟิลอบใหม่และแก้วกาแฟดำของกวินวางเคียงข้างชุดชากุหลาบของธีร์ กลิ่นเนยหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ ธีร์นั่งไขว่ห้างฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอ ปลายนิ้วแตะแก้วชาพลางส่งสายตามองกวินที่นั่งกอดอกนิ่งอยู่หัวโต๊ะ ใบหน้าของนักธุรกิจหนุ่มยังคงบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดมุ่นไม่คลายตั้งแต่ละครฉากเมื่อเช้าล้มเหลวไม่เป็นท่าเสียงล้อกระเป๋าเดินทางบดลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ชั้นบนดังแว่วลงมาเสียงฝีเท้าก้าวลงบันไดอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอดึงสายตาของคนทั้งสองให้หันไปมองพร้อมกันธารินเดินลงบันไดมาด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง ร่างโปร่งสวมเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวสะอาดคู่กับกางเกงขายาวสีครีม ด้านหน้ามีเป้อุ้มเด็กคาดไว้แนบแน่น น้องอุ่นในชุดหมีสีเหลืองอ่อนซบหน้าหลับปุ๋ยอยู่บนอกพ่อ สองมือน้อยกำสาบเสื้อเชิ้ตของธารินไว้มั่น มือขวาของธารินลากกระเป๋าเดินทางใบย่อมสองใบ ส่วนมือซ้ายถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะกวินผุดลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างเมื่อเห็นกระเป๋าสัมภาระ“ธาริน! นายจะลากกระเป๋าไปไหน!” กวินสาวเท้ายาวเข้ามาขวางเ

บทที่ 19: ไพ่ใบสุดท้ายของคนเห็นแก่ตัวแฟ้มเอกสารปกสีน้ำตาลประทับตราครุฑสีแดงวางสงบนิ่งอยู่กึ่งกลางโต๊ะทำงานไม้สักแสงแดดจัดยามเที่ยงส่องลอดมู่ลี่กระจกห้องผู้บริหารชั้นยี่สิบสอง ทาบทาลงบนแผ่นหลังของกวินที่ยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองเอกสารหมายเรียกและสำเนาคำฟ้องหย่าด้วยเพลิงโทสะที่คุกรุ่นอยู่ในอก เจ้าหน้าที่ศาลและตัวแทนทนายความเพิ่งเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงซองเอกสารที่ระบุข้อหาชัดเจน: การอุปการะเลี้ยงดูและยกย่องบุคคลอื่นฉันชู้สาว การยักย้ายถ่ายเทสินสมรส และการฟ้องขอใช้อำนาจปกครองบุตรแต่เพียงผู้เดียวกวินก้าวเข้าไปที่โต๊ะทำงาน คว้าเอกสารขึ้นมาเปิดอ่านทีละบรรทัด ลายเซ็นของธารินที่ท้ายคำฟ้องตอกย้ำความตั้งใจอันเด็ดเดี่ยว ทุกข้อความเรียบเรียงอย่างรัดกุม ไร้ช่องโหว่ทางกฎหมายเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะสั่นเตือน กวินกดรับสายทนายความประจำตระกูลทันที“คุณกวินครับ ผมตรวจดูสำเนาคำฟ้องที่ทีมคุณธารินยื่นแล้ว” ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงตึงเครียด “หลักฐานทางการเงินและรูปถ่ายที่ฝ่ายนั้นรวบรวมไว้มีน้ำหนักสูงมาก หากเข้าสู่กระบวนการพิจารณาคดี ศาลมีแนวโน้มตัดสินให้คุณธารินชนะ และมีโอกาสสูงมากที่จะมอบสิทธิ์การ